Έντυπη Έκδοση

Στο Λιβαδάκι

Κάθισα αρκετή ώρα μπροστά από τη λευκή οθόνη του υπολογιστή με τον κέρσορα να αναβοσβήνει στωικά. Με μια βαλίτσα προέκταση του χεριού μου φέτος το καλοκαίρι και εν μέσω καλοκαιρινής περιοδείας με περίπου 55 παραστάσεις και αντίστοιχους ελληνικούς προορισμούς, δεν μου ήταν εύκολο να ξεχωρίσω έναν. Και αφού παρέλασαν από μπροστά μου τοπία απίστευτου κάλλους, νόστιμα φαγητά και ανθρώπινα χαμόγελα μού σφηνώθηκε η νοσταλγία για το χωριό μου.

Ενα χωριό μικρό στο όρια της Αρκαδίας. Το όνομά του Λιβαδάκι, στην επαρχία Γορτυνίας. Ενα χωριουδάκι μικρό, όμορφο, που το χέρι του Θεού το τοποθέτησε προσεκτικά στο δρόμο που συνδέει τον Πύργο με τα Λαγκάδια, τη Δημητσάνα και τη Βυτίνα. Και μπορεί να μη γεννήθηκα και μεγάλωσα εκεί, ωστόσο κάθε καλοκαίρι περνούσα μέρος των διακοπών μου. Διακοπές που μύριζαν καρπούζι και ξεγνοιασιά. Με τον παππού και τη γιαγιά να μας υποδέχονται με αγάπη, να παίζουμε μπουγέλο με τα αδέρφια μου τα καυτά μεσημέρια αφού η θάλασσα δεν είναι πολύ κοντά και μετά να λουφάζουμε στα κρεβάτια μας αφού οι μεγάλοι κοιμούνταν. Από μικρή επισκεπτόμασταν οικογενειακά τούς χώρους της Αρχαίας Ολυμπίας, την Επίδαυρο για να δούμε τις παραστάσεις του καλοκαιριού και σίγουρα τα γραφικά Λαγκάδια. Ο τόπος εκεί έχει απίστευτη ομορφιά. Τον είχε εξάλλου εκτιμήσει από πολύ παλιά ο Δίας, όταν επέλεξε τον Λούσιο ποταμό για να πάρει το μπάνιο του πολύ πριν η Ορεινή Αρκαδία περιληφθεί σε κάθε ταξιδιωτικό οδηγό που σέβεται τον εαυτό του.

Μπορεί το χωριό μου να μην μπορεί να ανταγωνιστεί τις δαντελένιες ακρογιαλιές άλλων τόπων της Ελλάδας, αλλά είναι ο τόπος μου, ένας τόπος περήφανος και γαλήνιος, με ζεστασιά που όταν βρεθείς μηδενίζεις το κοντέρ και ο χρόνος αρχίζει να κυλάει αλλιώς.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ανθρώπινα