Έντυπη Έκδοση

Ο Μίκυ Μάους δεν μένει πια εδώ

Συνέντευξη με τον εκδότη Χρήστο Τερζόπουλο για μια διαδρομή 47 χρόνων

Μας κρατούσε συντροφιά για 47 ολόκληρα χρόνια. Μεγάλωσε γενιές και γενιές, έγινε συνώνυμο των παιδικών εικονογραφημένων περιοδικών, όπως ήταν κάποτε οι «ελβιέλες» για τα αθλητικά παπούτσια. Και όταν το κοντέρ έγραψε 4.461 τεύχη, σταμάτησε... Ενα δελτίο Τύπου από την εταιρεία Τερζόπουλος επισφράγισε αυτό που ήταν ήδη γνωστό μέρες πριν...

«Αυτή την Παρασκευή κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του Μίκυ Μάους. Παρ' όλο που ήταν μια δύσκολη απόφαση έπειτα από 47 χρόνια έκδοσης του περιοδικού, ήταν μια πράξη επιβεβλημένη από τα πράγματα. Η οικονομική κρίση επέφερε πολλές δυσάρεστες αλλαγές στην ελληνική οικογένεια, με τα γνωστά επακόλουθα. Η πτώση των κυκλοφοριών των εφημερίδων και περιοδικών δεν άφησε ανεπηρέαστο το Μίκυ Μάους και τα άλλα περιοδικά Ντίσνεϋ».

Αυτό το «τέλος εποχής» ήταν πολύ βαρύ για να το αντέξουμε. Αναζητήσαμε λοιπόν τον εκδότη και πρωτεργάτη του εγχειρήματος «ελληνικό περιοδικό της Ντίσνεϋ» κ. Χρήστο Τερζόπουλο, σε μια προσπάθεια αποτίμησης αυτής της σχεδόν μισού αιώνα διαδρομής, αλλά και με την κρυφή ελπίδα ότι η απόφαση δεν θα ήταν οριστική.

«Αισθάνομαι υπερήφανος που πέτυχα να φτιάξω ένα παιδικό περιοδικό που να το απολαμβάνουν και οι μεγάλοι. Οταν ήμουν παιδί υπήρχε μια ραδιοφωνική εκπομπή, "Η Θεία Λένα στα Μικρά Παιδιά". Με εκνεύριζε η αναφορά στο "μικρά", επειδή παιδιά ήμασταν αλλά όχι και μικρά, όπως και τα υποκοριστικά! Ετσι, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να εκδώσω το Μίκυ Μάους, έφτιαξα ένα περιοδικό που να απευθύνεται μεν στα παιδιά, αλλά να τα αντιμετωπίζει δε ως ώριμα άτομα για την ηλικία τους. Φαίνεται πως το πέτυχα, για να έχει το Μίκυ Μάους τόσους πολλούς ενήλικους αναγνώστες».

Το βραβείο που δόθηκε πέρσι στον Χρ. Τερζόπουλο από την «Ντίσνεϋ» Το βραβείο που δόθηκε πέρσι στον Χρ. Τερζόπουλο από την «Ντίσνεϋ» - Θεωρείτε ότι έφτασε το τέλος των παιδικών περιοδικών, ή απλώς πως περνάμε σε μια άλλη φάση;

«Δεν νομίζω πως θα σβήσουν τα περιοδικά και οι εφημερίδες, απλώς θα προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση που είναι το Ιντερνετ. Πειράματα γίνονται πολλά και διαφορετικά σε όλο τον κόσμο. Τα νέα ηλεκτρονικά περιοδικά δεν θα είναι μια ψηφιοποίηση του εντύπου, όπως πίστεψαν πολλοί, αλλά μια νέα διάσταση. Ομως ακόμη αυτό είναι στο γίγνεσθαι».

- Η ψηφιακή εποχή, στην οποία ζούμε, θεωρείτε ότι αλλάζει τα πρότυπα που έχουν τα παιδιά για την εικόνα, τις σχέσεις με τους γύρω, την ίδια τη ζωή;

«Πάρα πολύ! Η δυνατότητα πληροφόρησης είναι τεράστια, αλλά εδώ αρχίζουν τα προβλήματα όχι μόνον των παιδιών και των νέων, αλλά και των ενηλίκων. Η πληροφόρηση γίνεται παραπληροφόρηση επειδή απουσιάζουν τα φίλτρα της επωνυμίας, της αξιολόγησης και της διασταύρωσης που έχουν τα έντυπα μέσα. Αυτό είναι επικίνδυνο».

- Στην επέτειο για τα 2.000 τεύχη Μίκυ Μάους είχατε δηλώσει πως οι κυκλοφορίες σχετίζονταν και με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Μπορείτε να αναφέρετε παραδείγματα και έναν ενδεικτικό αριθμό τευχών που πωλούνταν;

«Οι κυκλοφορίες των περιοδικών ήταν εντυπωσιακές. Ιδιαίτερα με τα σημερινά δεδομένα, αστρονομική για πάσης φύσης έντυπα. Θα αναφέρω τα ρεκόρ. Μίκυ Μάους #839 (1982) 115.659 φύλλα. Μεγάλο Μίκυ #84 (1984) 80.536 και Κλασικά #101 (1989) 104.208! Εκείνα τα χρόνια σχεδόν κάθε παιδί στην Ελλάδα διάβαζε κάποιο περιοδικό μας.

Το δημογραφικό πρόβλημα έγινε αντιληπτό πρώτα από εμάς που είχαμε παιδικά περιοδικά. Μέσα σε μια εικοσαετία, από το 1981 έως το 2001, μειώθηκε ο αριθμός των παιδιών έως 14 ετών κατά 643 χιλιάδες άτομα, δηλαδή 29%. Ολέθριο για το έθνος».

- Στη διάρκεια αυτών των 47 χρόνων η θεματική των ιστοριών άλλαζε -κυρίως με τους Ιταλούς σχεδιαστές- αγγίζοντας θέματα όπως η οικολογία, η διαφορετικότητα... Είχατε συμμετοχή στην επιλογή τους;

«Ηταν ευχάριστη αυτή η αλλαγή από τους Ιταλούς εκδότες και σχεδιαστές. Εμείς αυτό που ζητούσαμε από την Ντίσνεϋ ήταν οι ιστορίες να έχουν πλοκή, ευρηματικότητα και να βρίσκονται μέσα στο πλαίσιο του μπαρκσικού ρεαλισμού».

- Θεωρείτε ότι εκτός από ψυχαγωγικό, τα έντυπά σας είχαν/έχουν και παιδευτικό χαρακτήρα;

«Στις δυνατότητές τους, ναι. Δεν προσπαθήσαμε να γίνουμε σχολικό βιβλίο επειδή αυτός δεν ήταν ο προορισμός του περιοδικού. Τελευταία μεγάλη δημοσίευση ήταν "Η Ιστορία της Τέχνης"».

- Με την έκδοση των «Κόμιξ» απευθυνθήκατε και σε ένα κοινό μεγαλύτερης ηλικίας. Είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση η κίνησή σας αυτή;

«Με το παραπάνω. Φτιάξαμε ένα περιοδικό μοναδικό στον κόσμο για περιοδικά Ντίσνεϋ. Σαν παράδοξο θα αναφέρω πως Σκανδιναβοί εκδότες, παρ' όλο που δεν γνώριζαν ελληνικά, το έπαιρναν σαν πηγή έμπνευσης. Σκοπός του "Κόμιξ" ήταν να διευρύνει τις γνώσεις για τους σχεδιαστές του Ντίσνεϋ και να κάνει σε βάθος παρουσίαση των ιστοριών. Γνωρίσαμε πολλούς νέους σχεδιαστές στο ελληνικό κοινό. Μερικοί άρεσαν και άλλοι όχι. Ενας από αυτούς που δεν άρεσε ήταν ο Ντον Ρόσα. Αλλά με το χρόνο έγινε ο αγαπημένος των αναγνωστών».

- Οι δυσκολίες αφορούν τα δικαιώματα της μητρικής εταιρείας μόνο, ή και την ιταλική;

«Από την αρχή της συνεργασίας μας τα συμβόλαια γίνονται με την Ντίσνεϋ. Με την Ιταλία από την εποχή που εκδότης ήταν ο Μονταντόρι, όπως και με εκδόσεις άλλων χωρών, όπως Γαλλίας, Ολλανδίας, Δανίας και Αμερικής, η συνεργασία μας ήταν για την αγορά του υλικού. Κατά καιρούς και σύμφωνα με τις ανάγκες της Ντίσνεϋ το κέντρο επαφών άλλαζε, από το Μπέρμπανκ στο Παρίσι, στη Ρώμη, στο Λονδίνο».

- Η ποσότητα των εκδιδόμενων περιοδικών επιβάρυνε κατά πολύ τη συμφωνία, ή ήταν «πακέτο», ανεξαρτήτως του αριθμού τους;

«Οι τίτλοι που εκδίδαμε ήταν αποκλειστικά δική μας επιλογή. Η επιβίωση ενός οργανισμού, όπως και μιας επιχείρησης, δεν στηρίζεται μόνο σε ποιοτικά κριτήρια, αλλά και στην προσαρμοστικότητα στις μεταβολές που συντελούνται. Οταν ξεκίνησα το Μίκυ Μάους έφταναν τρεις τίτλοι για να καλύψουν τις ανάγκες και του αναγνωστικού κοινού. Αυτό κράτησε από 1966 έως το 1988. Είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια! Τότε άρχισε να διαφοροποιείται το αναγνωστικό κοινό. Ζητούσε περισσότερη εξειδίκευση. Ανταποκριθήκαμε σε αυτή την επιθυμία και τότε εκδώσαμε το "Κόμιξ", το "Αλμανάκο" και τις "Χαρούμενες Ιστορίες". Κάθε περιοδικό με δικό του χαρακτήρα και κοινό. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και τα άλλα περιοδικά. Τα περιοδικά Ντίσνεϋ στην Ελλάδα είχαν τη μεγαλύτερη διείσδυση και εκτίμηση από κάθε άλλη χώρα. Η υψηλή ποιότητά τους είναι οφθαλμοφανής.

Αλλαγές άρχισαν να συντελούνται από πέρσι για να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες. Σε αυτό βρήκα πολύτιμη βοήθεια και συνεργασία από τον υιό μου Ντέιβιντ, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε να τις ολοκληρώσουμε, επειδή το οικονομικό πρόβλημα υπήρξε καταλυτικό».

- Η απόφαση είναι οριστική ή υπό διαπραγμάτευση;

«Η απόφαση που πάρθηκε είναι οριστική, αλλά όπως κάποιος είπε, "ρωτήστε με οτιδήποτε και θα σας απαντήσω, αλλά όχι για το μέλλον"».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Comics
Συνεντεύξεις
Εκδοτικοί οίκοι
Παιδί