Έντυπη Έκδοση

Αλλαγή ιεραρχίας στις αξίες της εποχής

Δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση τα θύματα της ύφεσης να συμπεριφέρονται με το σαβουάρ βιβρ

Τα τελευταία δύο χρόνια, με αυξανόμενη συχνότητα, που στις μέρες μας έχει φτάσει πια σε παροξυσμό, το κοινό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης διαπομπεύει διάφορους λογοτέχνες που, στα χρόνια της φούσκας, υπήρξαν χαϊδεμένα παιδιά του μιντιακού κατεστημένου.

Από τους πρώτους μπήκε στο στόχαστρο ο Πέτρος Τατσόπουλος, στη συνέχεια ο Χρήστος Χωμενίδης, η Κική Δημουλά, η Λένα Διβάνη, η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Γιάννης Ξανθούλης κ.ά. Κάποιοι εξ αυτών, καθώς και αρκετοί σχολιαστές του φαινομένου, πρόλαβαν να μιλήσουν για «λιντσάρισμα από τον όχλο» ή για «κανιβαλισμό». Ομως, παρ' ότι οι ακρότητες και οι υπερβολές δεν έλειψαν στη διάρκεια των επικρίσεων, οι οποίες μάλλον δεν πρόκειται να σταματήσουν εδώ, δεν συμφωνώ καθόλου με τους εν λόγω χαρακτηρισμούς.

Ανοίγω μια παρένθεση, για να υπογραμμίσω την αναλογία του φαινομένου με τους προπηλακισμούς πολιτικών που προέρχονται από τα δύο κόμματα εξουσίας (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) ή μεγαλοδημοσιογράφων της τηλεόρασης, από θυμωμένους και κάποτε κυριολεκτικά έξαλλους πολίτες.

Την εποχή των Αγανακτισμένων τα περιστατικά αυτά ήταν καθημερινά στην ημερήσια διάταξη, αλλά σαν να εκτονώθηκαν με το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, όπου ένα μεγάλο μέρος του παραδοσιακού πολιτικού προσωπικού δεν εξελέγη, σε ένδειξη τιμωρίας.

Ωσπου, πρόσφατα, οι προπηλακισμοί σεσημασμένων συστημικών παραγόντων άρχισαν να επανέρχονται στο προσκήνιο, και τα μίντια, όπου οι συγκεκριμένοι παράγοντες συχνάζουν, ξεπέρασαν τον εαυτό τους σε αναθέματα και κατάρες. Ασφαλώς, κανείς σώφρων άνθρωπος δεν επικροτεί τους προπηλακισμούς.

Αλλο όμως αυτό και άλλο η αδυναμία κατανόησης του φαινομένου.

Οταν η ανεργία πλήττει σχεδόν το ένα τρίτο της χώρας και οι ανασφάλιστοι σχηματίζουν ορδές, δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση τα θύματα της ύφεσης να συμπεριφέρονται, σε όσους θεωρούν υπαιτίους για την κατάστασή τους, με το σαβουάρ βιβρ.

Επανέρχομαι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με ένα μικρόφωνο που έχει παρασχεθεί στην κοινή γνώμη, ένα μικρόφωνο μέσω του οποίου η τελευταία παίρνει τώρα πια μέρος στις δημόσιες συζητήσεις, χωρίς να χρειάζεται τη διαμεσολάβηση των παραδοσιακών μίντια και τους δημοσιογράφους μεσάζοντες. Και εφόσον οι λαϊκές μάζες είναι σήμερα οικονομικά στριμωγμένες από την κρίση, βρίσκονται σε εγρήγορση και οι αντιδράσεις τους χαρακτηρίζονται από οξύτητα.

Κάτι τέτοιο δεν τις μετατρέπει επ' ουδενί σε όχλο, παρά μόνο στα μάτια όποιου δεν ανήκει σ' αυτές και τοποθετείται με το μέρος της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Σε αντίθεση με την απάθεια και την αδιαφορία που επικρατούσαν στα χρόνια της ευμάρειας, ένα μεγάλο μέρος του απλού κόσμου αντιλαμβάνεται σχεδόν αυτομάτως ποιος από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης εκφράζει καθεστωτικές απόψεις και του ανταποδίδει ευθέως τα ίσα. Εάν, λοιπόν, εξαιρέσουμε ορισμένες ακραίες ή υπερβολικές εκφάνσεις παρόμοιων αντιδράσεων, ο μέσος όρος των μη προνομιούχων δεν αντεπιτίθεται ούτε άδικα ούτε άστοχα, αντιθέτως θα μπορούσε να θεωρηθεί εντυπωσιακή η ακρίβεια των αντανακλαστικών του.

Υπό μια ευρύτερη έννοια, βιώνουμε μια ανακατάταξη των πραγμάτων, μια φάση αλλαγής της ιεραρχίας που είχε διαμορφωθεί και επιβληθεί στα χρόνια της φούσκας από το κατεστημένο των μέσων ενημέρωσης. Σ' ένα πρώτο στάδιο, οι προηγούμενες αξίες καταρρέουν και το σκηνικό αναδιαμορφώνεται, ώστε να εγκαθιδρυθεί σταδιακά μια νέα και προς το παρόν άγνωστη ιεραρχία, περισσότερο ταιριαστή με την επερχόμενη εποχή.

Δεν είναι τυχαίο ότι, από την «Καθημερινή» ώς «Το Βήμα» και «Τα Νέα» ή το «Εθνος», και δυστυχώς όχι μόνο εκεί, οι δημοσιογράφοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν όσους προαναφέρθηκαν, όπως τους αντιμετώπιζαν πάντα. Οι συστημικοί δημοσιογράφοι έχουν εξασκηθεί να βουλώνουν τ' αυτιά τους σε όσα κραυγάζει το κοινό, έχουν μάθει να παίζουν μόνο το ρόλο της Αστυνομίας της Σκέψης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Αρθρο