Έντυπη Έκδοση

Ημέρα του λευκού μπαστουνιού

Ταξίδι φωτός στο σκοτάδι

Από παιδιά φοβόμαστε το σκοτάδι. Σπάνια επιλέγουμε, οικοιοθελώς, να περπατήσουμε σε ένα σκοτεινό δρόμο. Το σκοτάδι έχουμε μάθει να το συνδέουμε με το φόβο.

«Dialogue in the Dark» «Dialogue in the Dark» Ομως κάποιες φορές, για λίγες μόνο στιγμές, κλείνουμε τα μάτια μας και παραμένουμε σε έναν εσωτερικό-σκοτεινό κόσμο. Με αυτό τον τρόπο ξεφεύγουμε από το πλήθος των εικόνων που προσλαμβάνουμε σε κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου.

Αν κάτι συνέβαινε και χάνατε την όρασή σας, θα ήσασταν ανίκανοι να ξεχωρίσετε τα πρόσωπα των φίλων σας, να δείτε τα χρώματα των λουλουδιών ή ένα αστέρι στον ουρανό.

Μάλλον στο δρόμο όταν περπατάτε έχετε συναντήσει κάποιους ανθρώπους που περπατούν λίγο αργά, σε σχέση με τους δικούς μας φρενήρεις ρυθμούς. Στην άκρη του χεριού τους κρατούν ένα μπαστουνάκι που καταλήγει στο έδαφος. Αυτοί οι άνθρωποι, ή οι περισσότεροι από αυτούς, ζουν από τη γέννησή τους μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Η χθεσινή ημέρα έχει παγκοσμίως καθιερωθεί ως «Ημέρα Εορτασμού του Λευκού Μπαστουνιού», με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του από άτομα με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους.

Μια συμβολική, λοιπόν, έναρξη έγινε χθες, στο θέατρο Badminton με ένα πρωτότυπο καλλιτεχνικό δρώμενο. Ο τίτλος του «Dialogue in the Dark». Πρόκειται για μια ανθρώπινη αμφίδρομη αλληλεπίδραση, για ένα παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι.

Απρόσμενες δυνάμεις

Για περίπου 80 λεπτά, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οδηγοί με μειωμένη ή καθόλου όραση συνοδεύουν μια ομάδα ανθρώπων με δυνατότητα όρασης σε ένα αστικό περιβάλλον. Ολα διεξάγονται στο σκοτάδι.

Η αφή, οι ήχοι, οι μυρωδιές και οι φωνές ανάγονται σε δυνάμεις απρόσμενες. Μια βόλτα στο πάρκο, σε ένα καφενείο στο Μοναστηράκι, η επιβίβαση στο μετρό και το να διασχίσεις ένα δρόμο με αυτοκίνητα, για έναν άνθρωπο τυφλό αποτελεί μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Καλούμαστε να επισκεφτούμε την πόλη μας υπό τη συνθήκη του σκοταδιού. Πρόκειται απλώς για μια μαύρη εικόνα;

Κάτι αλλάζει. Αισθάνεσαι μέσω της αφής το νερό να τρέχει από μια δροσερή πηγή, αγγίζεις τη σκληρή επιφάνεια μιας πέτρας, μυρίζεις τα λουλούδια και με χαρά ανακαλύπτεις το άρωμα της λεβάντας.

Ο εσωτερικός κόσμος, «τα μέσα μάτια της ψυχής», αναλαμβάνουν να σε καθοδηγήσουν. Απαραίτητος είναι ο οδηγός, που με τη φωνή και το άγγιγμά του σε βοηθά να «δεις» μέσα στο σκοτάδι. Το λευκό μπαστουνάκι, που σου προσφέρουν, αρχικά μοιάζει με άχρηστο αντικείμενο στα χέρια σου. Στη διαδρομή, η χρήση του καθίσταται αναγκαία.

Η αποδοχή της εμπιστοσύνης και η συνειδητοποίηση της δύναμης των αισθήσεων είναι αποκαλυπτική. Οι άνθρωποι που δεν βλέπουν παρά μόνο σκοτάδι ίσως τελικά έχουν καταφέρει να «βλέπουν» ή μάλλον να αισθάνονται τον κόσμο γύρω τους με μεγαλύτερη αλήθεια. Το σκοτάδι τους καταφέρνει να γεμίσει με φως εμάς, τους επισκέπτες.

Ελκυστικό ταξίδι

Η αρχική σοκαριστική έλλειψη φωτός, με το πέρασμα του χρόνου μεταβάλλεται σε ένα ελκυστικό ταξίδι. Τα μάτια συνηθίζουν το σκοτάδι και αφήνονται στην εμπειρία του οδηγού, για να αναγνωρίσουν εκ νέου τα καθημερινά πράγματα της πόλης μας. Κάθε σημείο που επισκεπτόμαστε, στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους, συνοδεύεται από τους ανάλογους ήχους και τις θερμοκρασίες που επικρατούν. Διασχίζεις τη γέφυρα της λίμνης. Το χέρι σου ακουμπά την κουπαστή που σε καθοδηγεί και παράλληλα ακούς το νερό να τρέχει, τις πάπιες και το κελάηδισμα των πουλιών. Ο οδηγός βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό σου και το θαυματουργό μπαστουνάκι σε προειδοποιεί για τα εμπόδια.

Το δρώμενο «Dialogue in the Dark» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1988 κι έκτοτε έχει ταξιδέψει σε πάνω από 30 χώρες και 127 πόλεις σ' όλο τον κόσμο. Στο θέατρο Badminton, η εγκατάσταση θα είναι ανοιχτή για το κοινό τις καθημερινές και τα Σαββατοκύριακα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
ΑμεΑ
Θέατρο
Παραστάσεις