Έντυπη Έκδοση

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΙΟΡΔΟΣ (καθηγητής στο ΤΕΙ Πειραιά)

Για κάποιες ίνες ψυχής, «γαμώ το... φελέκι μου»!

Σιχαίνομαι την «υποκρισία», «το συνομιλητή μου, όταν ασκόπως φοράει μαύρα γυαλιά» και τη «γλοιώδη συμπεριφορά που εκτροχιάζεται, όταν ως κλάκα χειροκροτεί την περιφορά της άγνοιας»

Πριν από λίγο καιρό έλαβα e-mail από έναν καθηγητή στο ΤΕΙ Πειραιά. Με ενημέρωνε για την απάντηση μιας φοιτήτριας στα εκπαιδευτικής φύσεως ομαδοποιημένα e-mail που στέλνει στους φοιτητές του: «Ρε φίλε, γαμώ το φελέκι μου, σταμάτα να μου στέλνεις e-mail»! Φελέκι.

 Από την τούρκικη λέξη felek (τύχη, μοίρα). Και οι Τούρκοι σιχτιρίζουν το φελέκι τους. Kahpe felek, λένε. Φαντάστηκα το ύφος τού καθηγητή όταν έπεσε πάνω στο φελέκι! Γέλασα με την ψυχή μου και θέλησα να τον γνωρίσω!

Αναζήτησε τη φοιτήτρια. Η κοπέλα ούτε που είχε διαβάσει τα e-mail του, καθώς το σύστημα τα περνούσε στα «ανεπιθύμητα».

Αντιθέτως, ένας άλλος φοιτητής του τού έγραψε: «Ανεξάρτητα από το πόσο μακριά θα φτάσω σ' αυτό το περίεργο παιχνίδι μεταξύ γνώσης και ζωής, θέλω και πρέπει, νιώθω την ανάγκη, να πω ένα ακόμα μικρό μεγάλο ευχαριστώ για όσα e-mail μάς έχετε βομβαρδίσει, με στόχο το κέντρο της εκούσιας εγκαταλελειμμένης, εδώ και χρόνια, ψυχής μας. Η αλήθεια είναι πως μας βρήκατε τελείως ανοχύρωτους μπροστά στο καλό. Ευτυχώς».

Και ο καθηγητής Μιχάλης Κονιόρδος γέλασε με το «φελέκι». Αλλα είναι αυτά που σιχαίνεται. Την «υποκρισία», «το συνομιλητή του, όταν ασκόπως φοράει μαύρα γυαλιά» και τη «γλοιώδη συμπεριφορά που εκτροχιάζεται, όταν ως κλάκα χειροκροτεί την περιφορά της άγνοιας ή παραβρίσκεται απρόσκλητη σε κηδείες».

* Δηλαδή;

- Πρόσφατα «κοιμήθηκε πλήρης ημερών» ένας ευπατρίδης της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της Σαλονίκης, ο Δ.Ζ., θείος του πρωθυπουργού. Στην εξόδιο ακολουθία, πέρα από τον πρωθυπουργό και το υπόλοιπο άμεσα συγγενικό περιβάλλον, καθώς και ολίγους υπέργηρους φίλους του εκλιπόντος, παραβρέθηκαν κυρίως «ακριβώς όλοι όσοι απεχθανόταν σ' όλη τη διάρκεια της ζωής του», με αποκλειστικό κίνητρο να τους «πάρει πρέφα» το μάτι του πρωθυπουργού και να θυμηθεί την ύπαρξή τους, εν όψει αναδιανομής ρόλων και ρολίσκων της εξουσίας.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1955 στη Θεσσαλονίκη, Τσιμισκή και Νικηφόρου Φωκά γωνία. Η μάνα του προσπαθούσε να τον μάθει ποδήλατο κάτω απ' τον Λευκό Πύργο. Θυμάται τις αλάνες στη Θεμιστοκλή Σοφούλη που έπαιζε ποδόσφαιρο και κρυφτό, «το ατέλειωτο πέρα δώθε με συννεφόκαμα στην παλιά παραλία, κι άλλα ανείπωτα». Νιώθει ακριβώς ό,τι περιγράφει η συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη: «Μας μαχαιρώνουν ήσυχα αυτά που πέρασαν για πάντα». Βαθιά χωμένος στην ποίηση και τη λογοτεχνία...

* Γιατί, όμως, θελήσατε να σπουδάσετε Οικονομικά;

- Δεν θέλησα, θέλησαν.

Εξηγεί: «Στα μαθηματικά ήμουν "τούβλο" (πλην τριγωνομετρίας), στη Χημεία "μια τραγωδία και μισή", στη Φυσική "υποβασταζόμενος", σε Λατινικά και Αρχαία "άστα να πάνε". Οι συνήθεις σχολές (Ιατρική, Πολυτεχνείο, Νομική κ.λπ.) ήταν απαγορευμένος καρπός. Ηθελα να σπουδάσω δημοσιογραφία ή κοινωνιολογία, αλλά δεν υπήρχαν ανώτατες σχολές. Ομως, το κοινωνικό και οικογενειακό μου περιβάλλον θεωρούσε αυτονόητο να δώσω εξετάσεις, για να μπω "κάπου". Ελλείψει καλυτέρας λύσεως, έδωσα οικονομικά. Αναφερόμενοι οι Γάλλοι στην έννοια της υποχρεωτικής επιλογής -το επαναλαμβάνουν εύστοχα οι γαλλομαθείς ταβλαδόροι, όταν υπενθυμίζουν στον αντίπαλο ότι θέλει-δεν θέλει, θα πρέπει να παίξει υποχρεωτικά τη ζαριά που έφερε-, λένε: Faute de mieux on couche avec sa femme (Ελλείψει καλυτέρας λύσεως, κοιμόμαστε με τη γυναίκα μας)»!

Σπούδασε στην τότε Βιομηχανική Σχολή Πειραιά και στο IEDES του Paris Ι στην περίφημη Boulevard Arago. «Ο Τσίρκας τής αφιερώνει μια παράγραφο στην Τριλογία του: την Boulevard Arago και τις τέσσερις συστοιχίες της από θεόρατες καστανιές. Μαγευτικός δρόμος». Ακολουθεί το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο «από έντονο -παραδόξως για μένα- ενδιαφέρον».

Πέρασε από το «κλαμπ» της εξουσίας. Ειδικός σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και στην Περιφέρεια Αττικής, διοικητής στο Νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού», καθηγητής στα ΤΕΙ. «Και το καθηγητιλίκι ένα είδος εξουσίας είναι κι αυτό. "Πενιχρό" μεν, κλαμπ δε», δηλώνει...

* Τι λάθη κάνουν οι υπουργοί Οικονομικών και βρισκόμαστε σ' αυτήν την κατάσταση;

- Ο κάθε επόμενος δεν προσλαμβάνει ως συμβούλους τους προηγούμενους διατελέσαντες υπουργούς (αν κι έχει από πλευράς κρατικών δαπανών την ευχέρεια), προκειμένου να μαθαίνει από πρώτο χέρι τα λάθη τους και τη γνώμη τους, ανεξάρτητα αν θα συμφωνήσει μαζί τους. Δεν είναι ντροπή ούτε να ρωτάς ούτε να μαθαίνεις.

Το κλικ...

Τυχερός που κάποια στιγμή ένιωσε ένα ξαφνικό «κλικ» αντιστροφής ζωής... Τρεις τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου 1985: «Ανέβαινα με τη βέσπα τη Βασ. Σοφίας. Λίγο πριν από τη γωνία με την Ηρώδου Αττικού, λόγω γλίτσας (μόλις είχε αρχίσει να βρέχει) και απειρίας, η βέσπα ντελαπάρισε. Σερνόμουν ανάσκελα, έβλεπα στο βάθος τα γράμματα της "Μεγάλης Βρετανίας" ανάποδα και τα φώτα των αυτοκινήτων που έρχονταν κατά πάνω μου, μέχρι που σφηνώθηκα με διάσειση και σπασμένο όλο το θώρακα κάτω από ένα αυτοκίνητο. Υπήρξαν κάποια δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν από την ανατροπή της βέσπας μέχρι τη διάσειση που είδα το "φιλμ της ζωής μου"».

* Τι αγαπάτε περισσότερο;

- Την κόρη μου και ό,τι περιέχει η λέξη ταξίδι και η λέξη θάλασσα.

* Ποίημα;

- Ινες ψυχής.

* Ποιο σας σημάδεψε;

- Πολλά. Μεταβαλλόμενα ανάλογα με τις στιγμές και τις συνθήκες που τα διαβάζεις. Συνήθως δεν είναι ολόκληρο το ποίημα. Μονάχα ένας στίχος ή μία λέξη. Δηλαδή, μια ίνα ψυχής που την παίρνεις και την τοποθετηθείς ανάμεσα στις άλλες, που έχεις ήδη τοποθετήσει με αφορμή οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα της καθημερινότητάς μας. Αυτό είναι που κάνουμε συνέχεια: παίρνουμε και ξαναπαίρνουμε ίνες ψυχής και τις τοποθετούμε τη μία δίπλα στην άλλη.

Αλλες συγκρούονται με τις παλαιότερες κι άλλες συμπορεύονται αρμονικά. Κάπως έτσι, πιστεύει ο Μ. Κονιόρδος, πρέπει να είναι η ψυχή: «Κάτι περίπου σαν την άρπα και το μουσικό που κάθεται πίσω της».

Ησυχαστήριό του η Αλόννησος, η οικογένειά του. Τι σημαίνει ησυχαστήριο; Τόποι που η ποίηση μπορεί να φτάσει;

«Μήπως πέρασαν χρόνια; Σαπίσαν τα φύλλα ημεροδείχτη/ Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε, χάναμε ολοένα./ Πως θα φύγουμε τώρα;/ Πού θα πάμε;/ Ποιος θα μας δεχτεί;/ Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας/ Δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας/ Κλέφτες!/ Στα ψέματα παίζαμε!»

Μ. Αναγνωστάκης

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ανθρώπινες ιστορίες