Έντυπη Έκδοση

Αιχμάλωτοι της αισιοδοξίας

Κάνουν χρόνια στενή παρέα, όπως «παρέα» κάνουν άλλωστε και τα τραγούδια τους. «Αρα δεν είναι και τρομερή έκπληξη ότι φέτος παίζουμε μαζί, αλλά είναι τρομερή συγκίνηση», παραδέχονται οι Χρήστος Θηβαίος και Μίλτος Πασχαλίδης, που κάθε Παρασκευή μοιράζονται την Κεντρική Σκηνή του «Σταυρού του Νότου», σ' ένα πρόγραμμα που έχει φτιαχτεί με γνώμονα οι δυο τους να συνυπάρχουν επί σχεδόν τρεις ώρες «μαζί».

Ο Χρήστος Θηβαίος  και ο Μίλτος Πασχαλίδης  από τη σκηνή του «Σταυρού του Νότου» στέλνουν με τα τραγούδια τους το μήνυμα του «Μαζί», που είναι και κοινωνική αναγκαιότητα της εποχής. Μιλούν στο «7» όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και για τη μνημονιακή πραγματικότητα και το έλλειμμα παιδείας μας Ο Χρήστος Θηβαίος και ο Μίλτος Πασχαλίδης από τη σκηνή του «Σταυρού του Νότου» στέλνουν με τα τραγούδια τους το μήνυμα του «Μαζί», που είναι και κοινωνική αναγκαιότητα της εποχής. Μιλούν στο «7» όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και για τη μνημονιακή πραγματικότητα και το έλλειμμα παιδείας μας Η αρμονική συνύπαρξη βέβαια προϋποθέτει τη δημιουργική αυτονομία. Και αυτή τούς αφορά, αφού ο Πασχαλίδης ετοιμάζει αυτό τον καιρό το τρίτο του βιβλίο, το οποίο είναι ουσιαστικά ένας απολογισμός της 17χρονης φιλίας μ' ένα σπουδαίο ποιητή και στιχουργό. Ο τίτλος «Αγύριστο κεφάλι. Ο Αλκης Αλκαίος που γνώρισα» τα λέει σχεδόν όλα. Τα υπόλοιπα τα λένε τα 8 τραγούδια (συμπεριλαμβάνονται και τρία ολοκαίνουργια, όπως «Το καλοκαίρι στην Αμοργό») που, σε στίχους του Αλκαίου, υπάρχουν στο cd που θα συνοδεύει το βιβλίο. Αντιστοίχως ο Θηβαίος ολοκληρώνει μία μουσική δουλειά που προϋπέθετε ιστορική έρευνα για τα γεγονότα στα μεταλλωρυχεία της Σερίφου το 1916 και την προσωπικότητα του αναρχοσυνδικαλιστή Κωνσταντίνου Σπέρα. Και στις δύο περιπτώσεις ρόλο παίζει η μνήμη...

Μνήμη και κοινή «καταγωγή» είναι ό,τι κατ' αρχάς ενώνει Θηβαίο και Πασχαλίδη και επιβραβεύει το δικό τους «μαζί» σε μία εποχή που πολλά από τα άλλα κοινωνικά και πολιτικά «μαζί» αμφισβητούνται...

* Το «Μαζί» είναι κοινωνικό αίτημα την εποχή της κρίσης, υπάρχει όμως και η άποψη ότι η κρίση ευνοεί τον ατομικισμό...

Χρήστος Θηβαίος: Γι' αυτό εμείς αντιτιθέμεθα μέσω μιας τέτοιου είδους... οικογενειακής υπόθεσης. Είπαμε «έλα να βάλουμε κάτω τις αντιθέσεις μας, τα λάθη μας -με αγάπη, το τι έχει κάνει καθένας μας ώς τώρα-με θαυμασμό, σεβασμό και αξιοπρέπεια».

Μίλτος Πασχαλίδης: Τα τελευταία χρόνια έχω αποφασίσει να ακούω το σώμα μου που, από τότε που συνέβη αυτό στην Ελλάδα, με σπρώχνει να αγκαλιάζω τους ανθρώπους και όχι να απομονώνομαι. Ο,τι έρθει, θα το περάσουμε μαζί. Κι αν κάποιος έχει την ψευδαίσθηση ότι θα τη σκαπουλάρει μόνος του σ' αυτό το μπουρδέλο που ζούμε, απλά αυταπατάται.

Χ.Θ.: Δεν υπάρχει χρόνος ούτε χώρος γι' ατομικές πρωτοβουλίες και εγωιστικές κινήσεις. Πρέπει να είμαστε μαζί.

* Ανήκετε σε μία σκεπτόμενη πλευρά του τραγουδιού που δεν κατάπινε το χάπι της ψευδευδαιμονίας, ήταν κοινωνικά ευαισθητοποιημένη και προειδοποιούσε εγκαίρως για ό,τι μπορεί να συμβεί. Αυτό σημαίνει ότι ήσασταν και πιο προετοιμασμένοι;

Χ.Θ.: Για πολλούς ό,τι συνέβη μοιάζει, όπως είπαν και οι Κατσιμιχαίοι, σαν εκείνο το μοιραίο μεσημέρι στο Περλ Χάρμπορ. Για εμάς, που γνωρίζαμε την ιστορία αυτού του τόπου όμως, ήταν κατά κάποιον τρόπο αναμενόμενο.

Μ.Π.: Και καθόλου δεν πρέπει να παρεξηγηθούμε ως Κασσάνδρες.

Χ.Θ.: Ούτε μας εμπνέει η θλίψη ή η κρίση.

Μ.Π.: Ούτε το μείζον ζήτημα είναι να προβλέψει κανείς τα δεινά. Απλώς, όπως τα τραγούδια μας έλεγαν εξ αρχής ότι η ευμάρεια είναι ψεύτικη κι ότι αλλού είναι η ουσία, έτσι και τώρα λέμε το αυτονόητο: Οτι αυτή τη στιγμή η χώρα πηγαίνει χωρίς σχέδιο. Κανείς δεν με πείθει ότι είναι προετοιμασμένος ακόμα και για το πιο κακό σενάριο. Ζούμε μία παρωδία καπιταλισμού στην Ελλάδα. Ούτε σοβαρό καπιταλισμό δεν κατάφεραν να κάνουν.

Εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι σ' αυτήν τη συγκυρία όποιος έχει ακόμα δουλειά οφείλει στον εαυτό του και στους γύρω του τουλάχιστον να κάνει καλά τη δουλειά του κι ας παίρνει τα μισά λεφτά. Γιατί αυτή είναι η προσωπική μας αντίσταση και το μήνυμα.

* Το «Μαζί» λειτουργεί σ' εσάς λοιπόν. Πολιτικά όμως λειτουργεί;

Χ.Θ.: Αν μας πει κάποιος τώρα να πεθάνουμε πάνω στη σκηνή για ό,τι υπερασπιζόμαστε, εμείς θα το κάνουμε. Οι πολιτικοί όμως δεν ξέρω αν μπορούν...

Μ.Π.: Μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, στην οποία δυστυχώς ή ευτυχώς ζούμε, πρέπει να συνεννοηθούμε πώς θα επιβιώσουμε σ' αυτό τον τόπο. Αλλά η μίνιμουμ πλατφόρμα συνεννόησης στα αριστερά κόμματα από τον Εμφύλιο και μετά δεν έχει βρεθεί. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι δεν καταφέρνει να συνεννοηθεί σε πέντε στοιχειώδη πράγματα. Νομίζω ότι όσοι ηγήθηκαν αυτών των κομμάτων δεν κατάλαβαν την ιστορική συγκυρία -ή την κατάλαβαν και την απέρριψαν. Τελικά αυτό είναι που μερικές φορές μας κάνει ανέστιους. Η πολιτική μας ιδιότητα. Και γι' αυτό ψηφίζουμε κάθε φορά ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως «το μη χείρον βέλτιστον».

Χ.Θ.: Η μουσική δουλειά που κάνω τελευταία αφορά την εξέγερση το 1916 στα μεταλλωρυχεία της Σερίφου, πρωτοστατούντος του αναρχοσυνδικαλιστή Κωνσταντίνου Σπέρα. Η ιστορία είναι η ίδια. Η μεταλλευτική εταιρεία ήταν γερμανική και στην ουσία εκμεταλλευόταν την εξόρυξη για να στείλει σίδηρο για τα όπλα και τα πυρομαχικά στη Γερμανία. Η συνδικαλιστική αποστολή που ήρθε από τη Σέριφο στην Αθήνα για να ενημερώσει το υπουργείο Οικονομικών ήταν στην ουσία κάποιοι πραγματικά ρακένδυτοι που εκλιπαρούσαν για δικαιοσύνη κάποιους πνευματικά και ψυχικά ρακένδυτους και ουσιαστικά ανίσχυρους με κοστούμι. Τα ίδια ισχύουν στη χώρα, αιώνες τώρα.

* Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, ένα γνωστό «τρολ» έγραψε ότι «ετοιμαζόμαστε να παρελάσουμε για το όχι που δεν τολμάμε να πούμε». Τι λέτε γι' αυτό;

Μ.Π.: Είναι ωραίο σόφισμα. Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς ζούμε στη χώρα της ατάκας. Αλλο οι ιδέες και άλλο η πράξη και όπως λέει κι ο Θηβαίος, «προσοχή στο γορίλα». Κατά τα άλλα, θεωρώ ότι τα «όχι» μας μάς πάνε μπροστά. Προφανώς βέβαια η φράση αυτή υπονοεί ότι δεν μπορούμε να πούμε «όχι» ως χώρα. Αλλά η χώρα δεν είναι αυτή η μειοψηφία που κυβερνάει.

Χ.Θ.: Χώρα είναι όσοι πάνε τα παιδιά τους το πρωί σχολείο, που πάνε μετά στη λαϊκή, στην αγορά ή στις δουλειές τους... Κι αφού μίλησα για τα παιδιά μας, πρέπει να αποτάξουμε και μία άλλη επικρατούσα λογική, αυτή του «συνδρόμου του πρίγκιπα» που τους καλλιεργήσαμε. Πρέπει κι αυτά να μάθουν να δουλεύουν και επίσης να μάθουν τι θα πει εργατική αλληλεγγύη. Μακάρι να υπάρξουν εκπαιδευτικοί που θα κάνουν και προς αυτή την κατεύθυνση σημαντική δουλειά.

* Η παιδεία είναι ένα άλλο πονεμένο θέμα..

Μ.Π.: Αυτό που γίνεται στην παιδεία, αυτό ναι, είναι σχέδιο.

Χ.Θ.: Σχέδιο κατάλυσης.

Μ.Π.: Διότι το μόνο σχέδιο που υπάρχει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι αυτό το «τσακίστε την παιδεία» και ειδικά τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση. Αναρωτιόμαστε γιατί με όσα συμβαίνουν δεν βγαίνει ο κόσμος στο δρόμο. Μα έπειτα από 20 χρόνια αποβλάκωσης με μεσημεριανές, τηλεοπτικές μπούρδες, πώς να βγουν; Θέμα παιδείας δεν είναι κι ότι ο άλλος σου λέει «σιγά μη σώσω εγώ τον κόσμο» και κάθεται στον καναπέ; Αλλά όπως λέει ο Καζαντζάκης, ναι, εσύ θα τον σώσεις τον κόσμο κι αν δεν σωθεί εσύ θα φταις.

* Αντέχουν και τα σκυλάδικα, όπως είπατε σε μία πρόσφατη συνέντευξή σας...

Μ.Π.: Αντέχουν, απλά είναι λιγότερα. Αλλο είναι το πρόβλημα όμως. Οτι σ' αυτή τη χώρα έχουμε πολύ κοντή μνήμη. Εμείς υπηρετούμε ένα τραγούδι «επικίνδυνο» ή «δυσάρεστο» για κάποιους που επέμεναν ότι «ο κόσμος πρέπει να ξεσκάσει» και που έχουν κατά καιρούς προφέρει τη λέξη «έντεχνο» σαν βρισιά. Ομως το δικό μας τραγούδι έχει καταγωγή και φέρει μνήμη.

Χ.Θ.: Εμείς δεν θα γράφαμε τραγούδια εάν δεν είχε υπάρξει ο Τσιτσάνης ή ο Κατσαρός ο ρεμπέτης, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Λοΐζος, ο Μικρούτσικος, ο Σαββόπουλος...

Μ.Π.: Κι ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Καρούζος... Αλλά «ξέχνα ξέχνα», να πού φτάσαμε σήμερα.

* Στην ιστορική μας αμνησία οφείλεται και η Χρυσή Αυγή; Τι σκέφτεστε γι' αυτό το φαινόμενο;

Μ.Π.: Εχω ήδη πει ότι αν μου δείξεις στο δρόμο πέντε χρυσαυγίτες και πέντε Πακιστανούς, θα πάω στους τελευταίους να με προστατεύσουν. Εγώ τους χρυσαυγίτες φοβάμαι, όχι τους μετανάστες.

Χ.Θ.: Η Χρυσή Αυγή είναι ένα μενού για ακραία ορμέμφυτα.

Μ.Π.: Δεν μπορώ να ακούω κι αυτή τη βλακεία με τη θεωρία των δύο άκρων που αναπαράγεται μ' αυτόν τον ανόητο τρόπο. Εγώ δεν ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι δυνατόν να τοποθετείς όλη την αξιωματική αντιπολίτευση στο ένα άκρο; Και στη μέση ποιοι είναι δηλαδή;

* Υπήρξαν 58 που δήλωσαν ότι είναι στη μέση και προς τα αριστερά...

Μ.Π.: Εμένα αυτοί οι 58 μου θυμίζουν τους 29 κατασκευαστές πλυντηρίων. Χρόνια ακούγαμε εκείνη τη διαφήμιση και ποτέ δεν μάθαμε ποιοι ήταν τέλος πάντων αυτοί οι κατασκευαστές πλυντηρίων.

* Η άνοδος της Ακροδεξιάς είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Πού οφείλεται κατά τη γνώμη σας;

Μ.Π.: Δεν είμαι πολιτικός αναλυτής και δεν ξέρω πού οφείλεται. Κάνω όμως μερικές απλές σκέψεις. Δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι γίνονται ακροδεξιοί επειδή μειώνεται το εισόδημά τους. Αλλιώς η Ελλάδα της δεκαετίας του '60 θα έπρεπε να εκλέγει 60% Ακροδεξιά. Ούτε με πείθει ως αιτία το θέμα των μεταναστών, που είναι μεν ένα πρόβλημα το οποίο η Αριστερά το υποτίμησε, αφορά όμως σε πιο περιορισμένες περιοχές της χώρας -και όχι τόσο αυτές στις οποίες καταγράφει άνοδο η Ακροδεξιά. Οπότε το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πιθανότατα υπήρχε εν υπνώσει ένα ποσοστό ακροδεξιών που τώρα βρήκαν τρόπο να εκφραστούν. Και ότι υπάρχει κι ένας κόσμος που κατευθύνεται προς την Ακροδεξιά, προϊούσης της διαρκούς ατιμωρησίας του συστήματος. Εφ' όσον το σύστημα δεν τιμώρησε όλα αυτά τα λαμόγια που καταλήστεψαν τον ελληνικό λαό -διότι προπετάσματα καπνού, όπως ο Παπαγεωργόπουλος και ο Τσοχατζόπουλος, δεν αρκούν για να αισθανθεί κάποιος ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη- κάποιοι ψήφισαν αντιδραστικά ξύλο και βία δι' αντιπροσώπου...

Χ.Θ.: Εμένα δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. Το τραγούδι «Blood makes noice» («Το αίμα κάνει θόρυβο») της Σούζαν Βέγκα. Και η «Συνοικία το Ονειρο» του Αλέκου Αλεξανδράκη. Γιατί αυτό είμαστε. Τα ερείπια μιας πλαστής ευμάρειας. Και το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η «γειτονιά» μας.

* Πολύς λόγος έχει γίνει για το θέμα της βίας και μέσα στη σύγχυση ορισμένοι βαφτίζουν βία ακόμα και την οποιαδήποτε πολιτική αντίδραση...

Μ.Π.: Εγώ θέλω να θυμίσω ότι ένας φιλήσυχος, άοσμος και κατά κοινή ομολογία με προσόντα καλού λογιστή πρώην πρωθυπουργός, ο Κώστας Σημίτης, έβαζε επί χούντας βόμβες. Αυτό ήταν πράξη βίας την οποία έπρεπε να καταδικάσουμε; Μα αν άξιζε ένα μπράβο στη ζωή του ο Σημίτης, αυτό ήταν μόνο για τα νιάτα του. Ποια βία λοιπόν να καταδικάσω; Το ότι μας γαμάνε τη ζωή δεν είναι βία; Είναι ίδια βία το να βαράς τον ανυπεράσπιστο και ίδια ο ανυπεράσπιστος να προσπαθεί να αμυνθεί; Ιδια βία να σου επιτίθεται το τέρας και ίδια να προσπαθείς να το αντιμετωπίσεις με ένα πιρούνι;

Χ.Θ.: Καθένας από εμάς γεννιέται ποιητής, ανατρέποντας λεκτικά το περιβάλλον. Να χθες τα ξημερώματα ο μικρός γιος μου παρατήρησε το φεγγάρι που δεν είχε δύσει ακόμα και μου είπε «μπαμπά, το φεγγάρι ξεχάστηκε». Μεγαλώνοντας κάποιοι άνθρωποι διατηρούν την ποιητικότητά τους. Αυτοί στοχοποιούνται από το καπιταλιστικό σύστημα κι αναγκάζονται να ζουν σαν μικροαπατεώνες. Πεθαίνουν διψασμένοι, παρ' ότι πέρασαν τόσες λίμνες απ' τα χέρια τους...

* Συνεπώς δεν διακρίνετε κάποια αχτίδα φωτός;

Χ.Θ.: Αντιθέτως! Επειδή έχουμε παιδιά είμαστε αιχμάλωτοι της αισιοδοξίας...

Μ.Π.: Οφείλουμε δηλαδή να είμαστε αισιόδοξοι και με το βλέμμα καθαρό στο μέλλον. Κι άλλωστε εμείς έχουμε και λόγω ιδιότητας τη χαρά να μπορούμε να περπατάμε στα σύννεφα και κυρίως να μην πέφτουμε ποτέ από αυτά... 7

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Οικονομική κρίση
Μουσική
Παιδεία
Νέος Πολιτικός Φορέας
Παραστάσεις
Συνεντεύξεις