Έντυπη Έκδοση

Σαν παλιό σινεμά ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΖΑΣ

«Με σημάδεψε η εισβολή των Τούρκων»

«Αυτό που σημάδεψε όχι μόνο την καριέρα μου, αλλά ολόκληρη τη ζωή μου ήταν η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Στις 20 Ιουλίου 1974 απολυόμουν έχοντας συμπληρώσει 24 μήνες στον στρατό και την ίδια μέρα έγινε η εισβολή, με αποτέλεσμα η θητεία μου να παραταθεί άλλους 10 μήνες.

»Αυτό όμως ήταν το λιγότερο. Υπηρετούσα στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Αμμοχώστου και η πιο τραγική στιγμή που έζησα διαδραματίστηκε την 1η Αυγούστου. Βρισκόμουν στο προαύλιο νοσοκομείου μαζί με περίπου 30 φαντάρους και μία ρουκέτα τρύπησε τον τοίχο και 6-7 παιδιά σκοτώθηκαν. Συνολικά κινδύνευσα πέντε φορές να χάσω τη ζωή μου, καθώς ήμουν μάχιμος στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Εχω σκοτώσει για να υπερασπιστώ την πατρίδα και τη ζωή μου κι όσα έζησα τότε δεν πρόκειται ποτέ να σβήσουν από τη μνήμη μου.

»Ο προπονητής που με βοήθησε περισσότερο στην καριέρα μου ήταν ο Τσεχοσλοβάκος Σβιάτοπλουκ Πλούσκαλ, ο οποίος ως ποδοσφαιριστής ήταν σπουδαίος κεντρικός αμυντικός και μου έμαθε τα μυστικά της θέσης. Στο Παραλίμνι έμεινα για μία πενταετία και για να έρθω στον Παναθηναϊκό με βοήθησε ο Πανίκος Ιακώβου την περίοδο που ήταν προπονητής της Εθνικής Κύπρου. Γνώριζε προσωπικά τον σκάουτερ της ομάδας, τον Δημήτρη Θεοφάνη, και του είπε να με παρακολουθήσει σε ένα ματς. Με είδε, του άρεσα, ήρθα στην Αθήνα και συμφώνησα με τον Αντώνη Μαντζαβελάκη.

»Στον Παναθηναϊκό ήρθα το καλοκαίρι του '75, αλλά την πρώτη χρονιά δεν έπαιξα γιατί υπήρχε πρόβλημα με την έκδοση του δελτίου μου. Εκανα προπονήσεις με την ομάδα και έπαιζα στα φιλικά. Για μας τους Κύπριους οι παίκτες του Παναθηναϊκού που αγωνίστηκαν στο Γουέμπλεϊ μας προκαλούσαν δέος. Για μένα ήταν μεγάλη τιμή που αγωνίστηκα δίπλα σε παίκτες όπως ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης, ο Καψής, ο Ελευθεράκης, ο Κωνσταντίνου. Ηταν μία φουρνιά μεγάλων ποδοσφαιριστών, οι οποίοι όταν πήγα στην ομάδα δεν με υποτίμησαν. Με βοήθησαν να προσαρμοστώ και δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα έχουμε επικοινωνία και καλές σχέσεις.

»Αυτό που θυμάμαι ακόμα και σήμερα είναι ότι όταν παίζαμε με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο, μετά το τέλος του αγώνα, έξω από το γήπεδο ήταν φίλαθλοι και των δύο ομάδων και συνομιλούσαν μεταξύ τους.

»Από τα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό μου έχει μείνει ένα παιχνίδι κυπέλλου που διεξήχθη τον Ιούνιο του '77. Ηταν ημιτελικός και το ματς έγινε στη Λεωφόρο. Κερδίσαμε 2-1 στην παράταση κι αυτό το ματς τα είχε όλα. Σασπένς, όμορφα γκολ, αποβολές. Λίγες ημέρες μετά αντιμετωπίσαμε για το πρωτάθλημα στην Τούμπα τον ΠΑΟΚ και μπροστά σε 45.000 κόσμο πήραμε ισοπαλία και στην ουσία κατακτήσαμε το πρωτάθλημα.

»Από τους αντίπαλους επιθετικούς οι πιο δύσκολοι στην αντιμετώπιση ήταν ο Μπάγεβιτς, ο Μητρόπουλος και ο Γκέσιος.

»Αλλά και τον Γαλάκο δεν έπρεπε να τον αφήσεις ούτε λεπτό μόνο του γιατί μπορούσε να σου κάνει τη ζημιά. Στα ματς της Εθνικής Κύπρου είχαν αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων Πλατινί, Κίγκαν και Μπόμπι Μουρ.

»Την περίοδο 1980-81 πήγα στην Παναχαϊκή και την επόμενη χρονιά πήρα μετεγγραφή στον ΟΦΗ, γιατί μου το ζήτησε ο Θόδωρος Βαρδινογιάννης. Τότε στον ΟΦΗ προπονητής ήταν ο Νίκος Αλέφαντος, ο οποίος με ήθελε, αλλά δεν βρήκαμε κώδικα επικοινωνίας. Την επόμενη χρονιά γύρισα στην Παναχαϊκή, όπου τερμάτισα και την καριέρα μου».

***

Ο Δημήτρης Κίζας γεννήθηκε στο Παραλίμνι της Κύπρου στις 6 Σεπτεμβρίου 1953. Ξεκίνησε την καριέρα του ως αμυντικού στην τοπική Ενωση Παραλιμνίου και το καλοκαίρι του 1975 πήρε μετεγγραφή στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε νταμπλ το 1977. Σε 4 σεζόν αγωνίστηκε σε 79 ματς και πέτυχε 4 γκολ. Αγωνίστηκε ακόμη στον ΟΦΗ και την Παναχαϊκή. Ηταν 22 φορές διεθνής με την Εθνική Κύπρου.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Στη στήλη
Σαν παλιό σινεμά