Έντυπη Έκδοση

Να η συναίνεση επιτέλους: για το... κάπνισμα!

Συναίνεση, πολιτική και κοινωνική, επί θύραις. Πραγματική και ευρύτατη. Οχι σαν αυτήν που επιζητεί ο Κ. Καραμανλής.

Οχι από την ατζέντα της καθημερινής τηλεοπτικής κοκορομαχίας. Οχι λ.χ. για να ψηφίζουν πάντοτε κατά συνείδηση οι βουλευτές μας και να μη βαφτίζουν την πάπια ψάρι, αγεληδόν και ιδιοτελώς υποταγμένοι στην κομματική σκοπιμότητα -όπως στο αποψινό καραγκιοζιλίκι για την υπόθεση Παυλίδη. Οχι, βέβαια, για μια ομόθυμη σύμπραξη των πολιτικών δυνάμεων σε ριζικά μέτρα για πάταξη της διαφθοράς, ώστε να ανασάνει κάπως από την μπόχα η κοινωνία και να ανακτήσει ψιχία έστω κύρους και αξιοπιστίας ο πολιτικός κόσμος. Οχι για να λυθούν τα ελληνικής πατέντας στην Ευρώπη μεγάλα αινίγματα: πώς, τάχα, γίνεται, επί είκοσι συναπτά έτη, να αποκαλύπτονται, θορυβωδώς και αδιαλείπτως, φοβερά οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, με τους πολιτικούς, τους δικαστές και τους δημοσιογράφους να διαγκωνίζονται επιδεικτικά στην αποκάλυψη της παραμικρής λεπτομέρειας. Και να μη βρίσκεται ούτε ένας με γραβάτα στα κελιά των κεκορεσμένων φυλακών -κατάμεστων αποκλειστικά από φτωχοδιαβόλους. Και πώς, επίσης, γίνεται κάθε φορά που κατεξευτελίζεται ο πολιτικός κόσμος και γελοιοποιείται η Βουλή στον ρόλο του δήθεν ανακριτή και εισαγγελέα να προτείνουν με στόμφο όλοι τους (για κορυφαία κομματικά στελέχη και προπετείς τηλεοπτικούς αστέρες, μιλάω) να αλλάξει, εδώ και τώρα, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Ενώ ξέρουν καλά ότι την εσαεί ποινική ασυλία των (και διατελεσάντων) υπουργών διασφαλίζει, πρωτίστως και σκανδαλωδώς, το Σύνταγμα στο διαβόητο πια άρθρο 86. Και ότι στις τρεις συνταγματικές αναθεωρήσεις, σ' αυτή την εικοσαετία των αλλεπάλληλων σκανδάλων, κανένα από τα κόμματα που κραυγάζουν τώρα υποκριτικά δεν πρότεινε ριζικά διάφορη ή και διαμετρικά αντίθετη ρύθμιση...

Ευρύτατη πολιτική και κοινωνική συναίνεση, λοιπόν, όχι, αλίμονο, για να περισωθεί ό,τι πια είναι δυνατόν από τον επίζηλο φυσικό πλούτο αυτού του τόπου, που τον καταστρέφουμε εγκληματικά όλοι, διαχειριστές της εξουσίας και κυβερνώμενοι, με αφροσύνη και μαζοχιστικό μένος.

Και όχι, τέλος, για να ανασκουμπωθούμε σε ένα κίνημα αφύπνισης και σωτηρίας, τώρα που πιάσαμε πάτο και πάμε κατά διαβόλου: με οικονομία χρεοκοπημένη, πριν ακόμη από την παγκόσμια κρίση· με κοινωνική απάθεια και αφασία· με ελλειμματική δημοκρατία και ανενεργούς θεσμούς· με παρακμιακή κοινωνική σήψη· με διευρυνόμενες κοινωνικές ανισότητες και κοινωνικό περιθώριο φυτώριο εγκληματικής βίας· με διοίκηση διεφθαρμένη, δυναστευτική και ράθυμη· με καθολική κρίση αξιοπιστίας και με γενικευμένη ανασφάλεια και αβεβαιότητα· και με πολιτικά κόμματα αυταρχικής δομής και λειτουργίας, με ηγεσίες απελπιστικής ανεπάρκειας και προκλητικής αυταρέσκειας.

Η ευρύτατη συναίνεση διαπιστώνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζεται ένα μείζον και πολυδιάστατο πρόβλημα: το κάπνισμα. Δεν προσφέρεται, ασφαλώς, για πολιτικές αντιπαραθέσεις και κομματική αντιδικία. Και εντυπωσιάζει θετικά η πέραν κάθε προσδοκίας κοινωνική ανταπόκριση στα μέτρα που εξήγγειλε ο υπουργός Υγείας Δημ. Αβραμόπουλος την περασμένη Τρίτη στην έναρξη της καμπάνιας «Εθνική Συμμαχία κατά του Καπνίσματος»:

Με κεντρικό σύνθημα «Η Ελλάδα σβήνει το τσιγάρο», από 1ης Ιουλίου απαγορεύεται και στη χώρα μας το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους, καθώς και η πώληση τσιγάρων από και σε ανηλίκους.

Τα απαγορευτικά μέτρα, που η παραβίασή τους επιφέρει τσουχτερά πρόστιμα, ανέπτυξε ο καθηγητής Π. Μπεχράκης, ενώ ο διευθυντής του Ινστιτούτου Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής Γ. Τούντας ανακοίνωσε τα ενθαρρυντικά δημοσκοπικά ευρήματα για την κοινωνική συναίνεση: με δείγμα 4.043 ενηλίκων, 62% των καπνιστών και 95% των μη καπνιστών τάσσονται υπέρ των απαγορεύσεων.

Με το κύρος του ενισχύει ήδη την εκστρατεία ο (φανατικά μη καπνιστής) Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρ. Παπούλιας. Σε μήνυμά του τονίζει ότι έχουμε όλοι χρέος «να συνεργαστούμε αποτελεσματικά για να ανακόψουμε τη θανατηφόρα επιδημία του καπνίσματος».

Στην εκδήλωση της περασμένης Τρίτης μίλησαν και δύο επιφανείς Αμερικανοί, με το πάθος και τη χειμαρρώδη απολυτότητα προτεστάντη πάστορος σε κοσμοσωτήρια θεϊκή αποστολή -λες και αναδύθηκαν από τις σελίδες της σπουδαίας μελέτης του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου, «ΗΟΜΟ AMERICANUS» (Καστανιώτης):

* Ο καθηγητής του Χάρβαρντ Γκρέγκορι Κόνολι, που υποστήριξε ότι με τα αντικαπνιστικά του μέτρα στη Μασαχουσέτη μειώθηκε κατά 50% το κάπνισμα. Και

* Ο Πάτρικ Ρέινολντς, γόνος της γνωστής καπνοβιομηχανίας (Camel, Winston), που έχει κάνει σκοπό της ζωής του την αντικαπνιστική εκστρατεία ιδιαίτερα στα σχολεία, αφότου είδε τον πατέρα και τον θείο του να πεθαίνουν πρόωρα και βασανιστικά από το τσιγάρο.

Είναι ευτύχημα, πάντως, το ότι ο Δημ. Αβραμόπουλος στις απαγορευτικές ρυθμίσεις του δεν ακολουθεί τα αμερικανικά πρότυπα, που οδηγούν σε μαζική ψύχωση και υστερία: Προβλέπεται, πολύ σωστά, να υπάρχουν και ειδικοί εξαεριζόμενοι χώροι για τους αμετανόητους καπνιστές. Διότι στόχος της αντικαπνιστικής εκστρατείας οφείλει να είναι η δημόσια υγεία και όχι οι διώξεις των καπνιστών: Να προστατευθούν οι μη καπνιστές. Και να σωθούν από την επικίνδυνα επιβλαβή εξάρτηση της νικοτίνης όσοι πείθονται και θέλουν να σωθούν -χωρίς πρόσθετους ανελεύθερους καταναγκασμούς.

Θα μπορούσα να συνεισφέρω στην εκστρατεία και με το προσωπικό μου παράδειγμα. Αλλά είναι κάκιστο. Δεν έβαλα μυαλό, καθυστερημένα έστω. Υστερα από 50 ολόκληρα χρόνια με δυο-τρία πακέτα καθημερινά, στο χειρουργείο (όπως, φευ, οι περισσότεροι) απέκτησα την αναγκαία για να το κόψεις επιθετική στάση κατά του καπνίσματος. Ενάμιση χρόνο τώρα χωρίς τζούρα, συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν ιδιαίτερα βασανιστικό να το κόψω, ενώ το αποτέλεσμα είναι αυταποδείκτως θετικό: δεν ξυπνάς με το στόμα παπούτσι, ανασαίνεις πιο ελεύθερα και ξαναμαθαίνεις τι είναι γεύση και όσφρηση...

Και, βεβαίως, ευγνωμονώ τον μικρό θεό του «Ωνασείου» Αλκη Μιχάλη, που ανάπλασε την καρδιά μου, και διότι σύστησε αυστηρά στη γυναίκα και τις κόρες μου να μη με πιέσει κανείς να κόψω το κάπνισμα, γιατί είναι αποκλειστικά δική μου υπόθεση...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ανάλυση στα γεγονότα