Έντυπη Έκδοση

Το παραμύθι του

Για ασφάλεια πήρε τους φύλακες και τα φυλαχτά, όλα τα πλούτη του και τις ευκολίες του και κλείστηκε στον εαυτό του. Δημοσίως δήλωσε ότι μαθαίνει αγάπη. Μέρα και νύχτα θυμόταν, σκεφτόταν, διάλεγε και αποφάσιζε. Κατέγραφε, ασταμάτητα, πράγματα και πρόσωπα και τα στοίχιζε σε τρεις κατηγορίες: εγώ, εδώ, τώρα. Τα μετρούσε με υπολογισμό εξουσίας, τα ταξινομούσε με έλεγχο κτήσης και τα προγραμμάτιζε με απαίτηση απόλαυσης.

 Γιατί μέσα του φοβόταν την αμφισβήτηση, τη φθορά και την απώλεια. Κι αφού πίστεψε ότι δεν κινδύνευε από τίποτε κι από κανέναν, σκέφτηκε να πείσει και τους άλλους για την ορθότητα των επιλογών του. Ονομάτισε, λοιπόν, όλα με λέξεις βαθιάς ιστορίας και ανθρώπινης ιερότητας, όπως πατρίδα, ελευθερία, όνειρα, αλήθεια, δημοκρατία, αλληλεγγύη, αγώνας, ευημερία και με άλλες λέξεις εύηχες και ελκυστικές. Μετά, κοστολόγησε αυτή την «περιουσία αγάπης» και την κατέθεσε στη μεγάλη ιδιωτική τράπεζα ΕΓΩ, προσδοκώντας άμεσα κέρδη από επενδύσεις δημόσιου φόβου.

Μια μέρα, ο άρχοντας βγήκε λαμπερός στο μπαλκόνι να διαβάσει το διάγγελμα ισονομίας και ισοτιμίας, σίγουρος για την προσφορά της αγάπης του. Στην πλατεία τον ζητωκραύγασαν οι φύλακες και οι αυλικοί. Ο λαός ήταν αλλού. Αλλωστε δεν τον χρειαζόταν. Ο λαός ήταν οι άλλοι που, σύμφωνα με το νόημα της δικής του αγάπης, είχαν μόνο υποχρέωση να υπακούουν και να εφαρμόζουν τις βουλές του. Ακουγε τις λέξεις να πέφτουν άδειες ανάμεσα στα χειροκροτήματα. Κι όμως, δεν κατάλαβε ότι επέστρεφε μαραμένος σ' ό,τι φοβόταν: στην αμφισβήτηση, στη φθορά και στην απώλεια, ή αλλιώς στο εγώ, στο εδώ και στο τώρα. Δεν ήξερε ότι αγαπάω σημαίνει μαθαίνω ν' αγαπιέμαι. Δεν ένιωσε, δηλαδή, ν' ανθίζει, ελεύθερος από φόβους, μέσα στον εύφορο κήπο της καρδιάς, ή αλλιώς να χαίρεται στο εμείς, στο παντού και στο διαρκώς.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Συνεντεύξεις
Ανθρώπινα