Έντυπη Έκδοση

Η τρομοκρατία δεν έφυγε ποτέ

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει θεαματικά βήματα στον αγώνα κατά των τρομοκρατών, ωστόσο ο εφιάλτης είναι και θα είναι εδώ. Ενα μικρό παράδειγμα της μάχης των ρωσικών αρχών, αλλά και των αποτελεσμάτων της, είναι πως κατά μέσο όρο ετησίως εκατοντάδες είναι οι βίαιες επιθέσεις που αποτρέπονται, άλλες εν τη γενέσει τους και άλλες κυριολεκτικά στο παρά ένα της εκδήλωσής τους

Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες του πλανήτη όπου οι τελευταίες ώρες πριν από την αλλαγή του νέου έτους τις βρήκε έστω και για λίγο χαρούμενες να ετοιμάζονται να γιορτάσουν το 2014, η Ρωσία βρέθηκε με τις ειδικές δυνάμεις της FSB να προσπαθούν να αποτρέψουν νέα τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα ύστερα από τις δύο πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις που σημειώθηκαν στο ηρωικό Στάλινγκραντ (σημερινό Βόλγκογκραντ).

Οι δύο αυτές επιθέσεις της γυναίκας και του άνδρα καμικάζι αντίστοιχα, στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και σε τοπικό τρόλεϊ, πυροδότησαν τίτλους από μεγάλα δυτικά ΜΜΕ, όπως η «Τρομοκρατία επέστρεψε στη Ρωσία» και άλλους, ανάλογου περιεχομένου. Αν πραγματικά θέλουμε να δούμε σε βάθος και όχι επιφανειακά το ευαίσθητο αυτό θέμα, η ουσιαστική ερώτηση είναι «αν η τρομοκρατία έφυγε ποτέ από τη Ρωσία».

Κρυφός πόλεμος

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει θεαματικά βήματα στον αγώνα κατά των τρομοκρατών, ωστόσο ο εφιάλτης είναι και θα είναι εδώ. Ενα μικρό παράδειγμα της μάχης των ρωσικών αρχών, αλλά και των αποτελεσμάτων της, είναι πως κατά μέσο όρο ετησίως εκατοντάδες είναι οι τρομοκρατικές επιθέσεις που αποτρέπονται, άλλες εν τη γενέσει τους και άλλες κυριολεκτικά στο παρά ένα της εκδήλωσής τους.

Ωστόσο για την αποφυγή της τρομοκράτησης του πληθυσμού, ελάχιστες από αυτές τις επιτυχίες της αστυνομίας ανακοινώνονται την ώρα που συμβαίνουν, αλλά συνήθως στις αρχές Νοεμβρίου όταν με αφορμή τη γιορτή της «Αστυνομίας» ο εκάστοτε αρχηγός της FSB ανακοινώνει τον συνολικό απολογισμό (απόπειρες, εξουδετερώσεις, συλλήψεις, δολοφονίες τρομοκρατών και απώλειες ανδρών των ειδικών δυνάμεων).

Επομένως ο συνολικός αριθμός των τρομοκρατικών επιθέσεων που σημειώνονται ανά έτος, άσχετα με το πόσο θεαματικές ή πολύνεκρες είναι, στην πραγματικότητα είναι πολύ λίγος. Ουσιαστικά παραδείγματα για την αλλαγή της εικόνας είναι πως η Τσετσενία που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν η πιο θερμή περιοχή του πλανήτη, εδώ και πέντε τουλάχιστον χρόνια είναι η πιο ασφαλής της Ρωσίας, καθώς και ότι οι αρχές έχουν κατορθώσει όλες τις τρομοκρατικές ενέργειες οι οποίες έχουν εκδηλωθεί την τελευταία τετραετία, να τις κρατήσουν εκτός Μόσχας.

Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως ίσως στο μέλλον οι τρομοκράτες δεν θα καταφέρουν να επιστρέψουν στη ρωσική πρωτεύουσα, καθώς όσα μέτρα και αν υπάρχουν, σε μια πόλη 15 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι αδύνατον πάντοτε όλες οι επιτυχίες να είναι με το μέρος της αστυνομίας καθώς σημαντική παράμετρος είναι και αυτή του παράγοντα «τύχη», η οποία έλειπε από τις αρχές του Βόλγκογκραντ, καθώς, ενώ υπήρχε η πληροφορία για τα επικείμενα τρομοκρατικά χτυπήματα και ο αστυνομικός αντιλήφθηκε τη «μαύρη χήρα» στο σταθμό του Βόλγκογραντ, για μερικά μόλις δευτερόλεπτα δεν κατόρθωσε να την εξουδετερώσει.

Το χειροπιαστό έργο που έχει συντελεστεί στη μάχη κατά της τρομοκρατίας ήταν και ο λόγος που έκανε τον Βλαντίμιρ Πούτιν, στη διάρκεια της επίσκεψής του στο Βόλγκογκραντ, αντί να πάρει τα κεφάλια των επιτελών, να τους μοιράσει μπράβο και ευχές για το 2014 και ταυτόχρονα να τους ντοπάρει για τον αγώνα τους, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Εκτός από το ντοπάρισμα προς τους άνδρες των ειδικών δυνάμεων της FSB και του στρατού, ο Ρώσος πρόεδρος υποσχέθηκε πως σύντομα θα υπάρξει η τιμωρία των τρομοκρατών, κάτι που αργά ή γρήγορα θα συμβεί, άσχετα αν αυτό δεν θα σημάνει και την τελική νίκη της Μόσχας απέναντι στους τρομοκράτες. Οι τελευταίοι, άθελά τους ή εξαιτίας της αδυναμίας τους, μπορεί να κατόρθωσαν να σκορπίσουν το θάνατο και το φόβο, την ίδια όμως στιγμή με τις πράξεις τους έφεραν απέναντί τους την πλειονότητα των μουσουλμάνων του Βόλγκογκραντ.

Πέραν του γεγονότος πως επί δεκαετίες ζούσαν ήσυχα, δεν επιθυμούν μια μικρή ομάδα αρρώστων να μετατρέψει την πόλη τους σε Γκρόζνι του 2000, την ίδια στιγμή που ποτέ τους δεν θα ξεχάσουν πως μπορεί ενδεχομένως και οι ίδιοι να μην τρέφουν την καλύτερη γνώμη για τον Πούτιν, ωστόσο με την πράξη τους οι τρομοκράτες δεν τιμώρησαν τον Πούτιν, αλλά συγγενείς τους, φίλους τους, συμπολίτες και ομοθρήσκους τους.

Οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις δεν έγιναν σε καθόλου τυχαία στιγμή, καθώς τον Φεβρουάριο η πόλη του Σότσι της Μαύρης Θάλασσας θα φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς. Τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που έχουν από καιρό καταστρωθεί από τη Μόσχα, θα ενισχυθούν κατά πολύ, αν και ουδείς μπορεί να πιστέψει πως, πέραν των βαρύγδουπων απειλών τους, οι τρομοκράτες θα κάνουν το μοιραίο λάθος να βάλουν κατά δυτικών στόχων.

Μια σημαντική διαφορά και ίσως κατάκτηση στη σχέση των δύο υπερδυνάμεων, αν αυτή δεν έγινε για τους τύπους, είναι πως πρώτη φορά ύστερα από τρομοκρατικό χτύπημα εντός της ρωσικής περιφέρειας, οι ΗΠΑ καταδίκασαν ανοιχτά τις επιθέσεις, ενώ η Μόσχα από την πλευρά της δεν άφησε ουδεμία αιχμή για χρηματική βοήθεια της Δύσης προς τους τρομοκράτες, ενώ εμφανίστηκε θετική στο να συνεργαστεί από κοινού με την Ουάσιγκτον στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας.

Σε αντίθεση με τη Δύση που έστω και με καθυστέρηση πήρε την αυτονόητη θέση, δυστυχώς ακραίες φωνές από την Ελλάδα απέδειξαν πως έχουν μείνει όχι ένα, αλλά πολλά βήματα πίσω, καθώς υποστήριξαν πως οι τρομοκράτες παίρνουν την εκδίκησή τους για τις επιχειρήσεις του Πούτιν σε Τσετσενία και Νταγκεστάν. Για την ιστορία: και οι δύο δημοκρατίες αποτελούν υποκείμενα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, άρα καλό θα ήταν οι «ανοιχτοχέρηδες» προς τα σύνορα ξένων κρατών να πάρουν σαφή θέση και για τη στάση που θα πρέπει να κρατά και η Ελλάδα στις κατά καιρούς γεωγραφικές διεκδικήσεις των γειτόνων της...

ΠΟΥΤΙΝ Με τον τρόμο στο πλευρό του

Οι επιθέσεις στο ιστορικό Βόλγκογκραντ όχι μόνο δεν αποδυνάμωσαν το προφίλ τού Ρώσου προέδρου, αλλά τελικά λειτούργησαν υπέρ του, ενώ η «απελευθέρωση» Χανταρκόφσκι και μελών των Pussy Riot τον βοηθούν επικοινωνιακά εντός και εκτός συνόρων...

«Και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο» κατάφερε να έχει ο Ρώσος πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν. Απένειμε χάρη στον πάλαι ποτέ ολιγάρχη και μέγα επικριτή του, Μιχαήλ Χανταρκόφσκι, αλλά και τις δύο ακτιβίστριες του πανκ ροκ συγκροτήματος Pussy Riot. Και τη Δύση «ευχαρίστησε», που τον κατηγορεί για αυταρχισμό και απαξίωση και των πλέον στοιχειωδών ατομικών ελευθεριών, και δεν έκανε «εκπτώσεις» στις «ατσάλινες» αρχές του.

Εξ άλλου η συνέχιση της κράτησης του «Μίστερ Γιούκος» δεν τον εξυπηρετούσε πλέον σε τίποτα. Το ίδιο ίσχυε και για τις Pussy Riot, αφού σε λίγο καιρό έληγε η ποινή τους.

Ο αστάθμητος παράγοντας για το νέο τσάρο ήταν οι επιθέσεις αυτοκτονίας στο ιστορικό Βόλγκογκραντ (Στάλινγκραντ μέχρι το 1961) που είχε αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και κυρίως το τσαλάκωμα του προφίλ του προέδρου. Εν όψει μάλιστα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους το Κρεμλίνο έχει επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια και προσδοκά τα μέγιστα.

Κέρδη και ζημιές

Η «ασφάλεια της χώρας», το «δόγμα» του Πούτιν, που στο βωμό του είχαν καταστρατηγηθεί ανθρώπινα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες, τώρα τείνει να γίνει η «αχίλλειος πτέρνα» του. Για τη Δύση σίγουρα η ευκαιρία είναι λαμπρή για να πιέσει τη Μόσχα που τελευταία «χώνει» ενοχλητικά αλλά και θεαματικά παντού τη μύτη της. Από την άλλη, όμως, ένας κυνικός αναλυτής θα μπορούσε να πει ότι οι τελευταίες επιθέσεις στο Βόλγκογκραντ ήταν «βούτυρο στο ψωμί» του Πούτιν.

Με άλλοθι, ξανά, την τρομοκρατία, μπορεί να ξεπεράσει ανώδυνα ακόμη και τη στάση αρκετών Δυτικών ηγετών οι οποίοι, εξ αιτίας του νόμου περί ομοφυλοφιλίας και τις φυλακίσεις ακτιβιστών και αντιφρονούντων, δήλωσαν ότι δεν θα παραστούν στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι.

Οσο αφορά την υπόθεση Χανταρκόφσκι, υπάρχουν «αποχρώσες ενδείξεις» για μπόλικο παρασκήνιο. Οπως για παράδειγμα λέγεται ότι την ημέρα της απελευθέρωσης του πρώην μεγιστάνα υπογράφηκε συμφωνία ανάμεσα στην αμερικανική ExxonMobil και τη ρωσική Rosneft. Επίσης, λέγεται ότι έχουν υπάρξει μια σειρά από συμφωνίες ανάμεσα στις γερμανικές και ρωσικές μυστικές υπηρεσίες για ανταλλαγές κατασκόπων και διάφορα τέτοια.

Ισως είναι απλώς εικασίες και όπου εμπλέκονται οι πρώην ή οι νυν πράκτορες της KGB το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εικάζουμε. Το βέβαιο πάντως είναι ότι από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του ο Μιχαήλ Χανταρκόφσκι είχε σχεδόν «υιοθετηθεί» από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Χανς Ντίντριχ Γκένσερ. Γι' αυτό άλλωστε αμέσως μετά την «απελευθέρωση» του Χανταρκόφσκι, οι Γερμανοί έκαναν λόγο για «μεγάλη νίκη» της διπλωματίας τους.

Στο σημείο αυτό αξίζει να ανοίξουμε μια παρένθεση και να πούμε ότι μαζί με τους «επώνυμους» απελευθερώθηκαν περισσότεροι από 20.000 κρατούμενοι από τις ρωσικές φυλακές. Η απονομή χάριτος σε κρατουμένους πριν από την Πρωτοχρονιά είναι «έθιμο» στη χώρα και ένας τρόπος, ώστε να επιτευχθεί για μερικούς έστω μήνες μια σχετική αποσυμφόρηση στις φυλακές, όπου στοιβάζονται περισσότεροι από δύο εκατομμύρια κρατούμενοι. Η Ρωσία (αν εξαιρέσουμε την Κίνα, που δεν δίνει επίσημα στοιχεία) είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό κρατουμένων στον πλανήτη.

«...Η φυλακή με "απελευθέρωσε" από πολλές έννοιες και μου έδωσε χρόνο να σκεφτώ και, αν θέλετε, να επαναπροσδιορίσω τη ζωή μου... μέχρι που άρχισα και να καπνίζω», μου είχε δηλώσει ο Μιχαήλ Χανταρκόφσκι, σε μια διακοπή της δίκης του (Η συνέντευξή του στο περιοδικό «Εψιλον», 28.11.2004). Ηταν λίγες μόνο μέρες πριν συμπληρώσει ένα χρόνο κράτησης και ένας ολόκληρος συρφετός από παρατρεχάμενους προσπαθούσαν να του ανυψώσουν το ηθικό.

Παρ' όλ' αυτά, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας και 16ος στον πλανήτη έμοιαζε να έχει αποδεχθεί τη μοίρα του και πλέον περίμενε στωικά να κατευνάσει το μένος του αντιπάλου του. Είχε κάνει το λάθος να τα βάλει με λάθος άνθρωπο και παρ' ότι κάτοχος μιας αμύθητης περιουσίας, ξαφνικά είχε μείνει εντελώς μόνος. Τουλάχιστον στη Ρωσία κανένας δεν τολμούσε να τον υποστηρίξει ανοιχτά. Οσο για τους Δυτικούς φίλους και συμμάχους του, «πίεζαν», αλλά ήξεραν ότι ήταν πολύ νωρίς, για να δράσουν πραγματικά.

Ο Βλαδίμηρος Πούτιν δεν είναι από τα παιδιά που μπορεί κανείς να παίξει μαζί του. Οταν τον Φλεβάρη του 2003 κατηγόρησε ανοιχτά τον άρχοντα του Κρεμλίνου για διαφθορά και δήλωσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2008, ήταν σαν να υπέγραφε την καταδίκη του. Τον συνέλαβαν με τον πλέον θεαματικό τρόπο τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς και μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσής του δεν γνώριζε καν ούτε πότε ακριβώς λήγει η ποινή. Οι εισαγγελείς του Πούτιν φρόντιζαν από καιρού εις καιρόν να εμπλουτίζουν το κατηγορητήριό του με καινούργια αδικήματα.

Το «επαναπροσδιορίζω τη ζωή μου», που είχε δηλώσει, έπρεπε να το κάνει γραπτώς και επισήμως προς τις αρχές. Δηλαδή να ζητήσει απονομή χάριτος από το Ρώσο πρόεδρο. Και όντως, όταν στις 12 Νοέμβρη ο Χανταρκόφσκι έστειλε την «ταπεινωτική» επιστολή στον πρόεδρο, είχαν προηγηθεί μια σειρά από γεγονότα που είχαν χαροποιήσει ιδιαίτερα τη μεγαλειότητά του και δεν «δυσκολεύτηκε» να την υπογράψει.

Ο Χανταρκόφκι δεν θέλησε να καθίσει λεπτό στη Ρωσία. Πήρε αμέσως το αεροπλάνο για τη Γερμανία και πριν από λίγες μέρες ζήτησε και πήρε βίζα για την Ελβετία. Ισως θέλει να μετρήσει τα απομεινάρια του μπεζαχτά του.

Το πρώτο πράγμα πάντως που δήλωσε μετά την αποφυλάκισή του ήταν ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική ούτε και με τα κοινά. Ετσι και η ενδελεχής μελέτη του, για το σωφρονιστικό σύστημα της Ρωσίας, που έκανε κατά τη διάρκεια της 10ετούς κράτησής του, προς το παρόν, τουλάχιστον, δεν θα του χρησιμεύσει. Σίγουρα όμως τον έκανε πιο πλούσιο πνευματικά.

«Ο Θεός να με προστατεύει από τους φίλους μου, από τους εχθρούς μου προστατεύομαι μοναχός», λέει μια παροιμία, αλλά τα κορίτσια των Pussy Riot μάλλον δεν τη γνωρίζουν και από την πρώτη στιγμή της απελευθέρωσής τους επιτέθηκαν με ιδιαίτερη ένταση στον Πούτιν και το καθεστώς του. Κι αν ο ίδιος ο άρχων του Κρεμλίνου τις θεωρεί «αμελητέες ποσότητες» για να ασχοληθεί μαζί τους, δεν ισχύει το ίδιο με τα όργανά του, που όχι μόνο δεν ξεχνούν, αλλά και δεν συγχωρούν.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Διεθνής τρομοκρατία
Ρωσία
Τρομοκρατία