Έντυπη Έκδοση

ΣΠΥΡΟΣ ΤΗΕ STRANGER (Ο Ανθρωπος του Μετρό)

«Ο κάθε άνθρωπος κρύβει στο κεφάλι του μια φυλακή»

Ποιος είναι; Κάποιος που τον ελεύθερο χρόνο του τον περνά στο μετρό καταγράφοντας τις ιστορίες των άλλων. «Γιατί πάντα κάποιος πρέπει να κάθεται και να παρατηρεί τους άλλους»...Η Μαρίνα Ν. είναι 48 ετών, αλλά δείχνει 28. Ο Χάρης Δ. ακούει μουσική με μεγάλα ακουστικά, ο Χρήστος Σ., άνεργος στο τελευταίο δρομολόγιο, στο τελευταίο βαγόνι, «αβοήθητος, απελπισμένος, απογοητευμένος και πολλά άλλα που αρχίζουν από το καταραμένο γράμμα άλφα.

«Ο κάθε άνθρωπος κρύβει στο κεφάλι του μια φυλακή» «Ο κάθε άνθρωπος κρύβει στο κεφάλι του μια φυλακή» Το στερητικό». Η Χριστίνα έδωσε ραντεβού στο μετρό με κάποιον που γνώρισε στο Ιντερνετ. «Είμαι όμορφη», λέει και προσπαθεί να το πιστέψει. Οι πόρτες ανοίγουν και χάνεται μέσα στο πλήθος...

Μέσα στο πλήθος χάνεται και ο Σπύρος The Stranger, ή αλλιώς ο Ανθρωπος του Μετρό. Ποιος είναι; Κάποιος που τον ελεύθερο χρόνο του τον περνά στο μετρό καταγράφοντας τις ιστορίες των άλλων. «Γιατί πάντα κάποιος πρέπει να κάθεται και να παρατηρεί τους άλλους»... «καθώς διαβάζουν ένα βιβλίο ή παίζουν με τα κινητά τους ή αποκοιμούνται στη θέση τους ή μιλάνε μεταξύ τους ή τσακώνονται ή σπρώχνονται στις κυλιόμενες ή απλά κοιτάνε το κενό, περιμένοντας απλά να πάνε στο σπίτι ή στη δουλειά τους. Με άλλα λόγια, καθώς ζουν».

* Παρατηρείς και πότε χτυπάμε εισιτήριο και αν χτυπάμε;

- Δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Αντίθετα, με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να δω αν κάποιος αφήνει το εισιτήριό του στον επόμενο, κάτι που κάνω κι εγώ συνωμοτικά, μια και είναι παράνομο (είναι το πιο άθλια παράνομο πράγμα σε μία χώρα που ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τη νομιμότητα). Οι πράξεις αλληλεγγύης, από το να αφήσεις το εισιτήριό σου στον επόμενο μέχρι το να παραχωρήσεις τη θέση σου σε κάποιον που την έχει ανάγκη, είναι πάντα ενδιαφέρον θέαμα -και ειδικά στην εποχή που ζούμε, είναι παράλληλα πολύτιμες και βαθιά συμβολικές ενέργειες.

* Εχεις καταλήξει για το προφίλ των ανθρώπων του μετρό;

- Η ομορφιά του μετρό είναι ότι με αυτό μετακινούνται πολλές διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Θα δεις την κυρία με τη βραδινή τουαλέτα που πηγαίνει σε κάποιο θέατρο στο κέντρο της Αθήνας και δίπλα της τον ρακένδυτο ζητιάνο που θα φωνάζει την πονεμένη ιστορία του, ζητώντας ό,τι έχουμε ευχαρίστηση. Θα δεις το 15χρονο παιδί που ανακαλύπτει κάθε μέρα την πόλη στην οποία ζει και δίπλα θα κάθεται ο παππούς που έπειτα από 60 χρόνια σ' αυτήν την πόλη ξέρει μόνο τη γειτονιά του. Θα δεις τους πάντες. Γι' αυτό και δεν υπάρχει προφίλ των ανθρώπων του μετρό -όλοι μας είμαστε, λίγο-πολύ, άνθρωποι του μετρό.

* Δύσκολο να στέκεσαι εκεί που... τρέχει ο χρόνος;

- Αδύνατο είναι, όμως οι άνθρωποι είμαστε πεισματάρηδες και επιμένουμε να προσπαθούμε να αρπάζουμε από το μανίκι τη στιγμή, ελπίζοντας ότι θα κρατηθούμε εκεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Φυσικά, δεν τα καταφέρνουμε, μας παρασέρνει ο χρόνος, αλλά συνεχίζουμε να κοιτάμε τη στιγμή να απομακρύνεται, καθώς γύρω μας συμβαίνουν ένα σωρό άλλα πράγματα, τα οποία χάνουμε. Και, ως σωστοί άνθρωποι, δεν μαθαίνουμε από το λάθος μας και το ξανακάνουμε επ' άπειρον.

* Το μετρό τρέχει. Η ταχύτητα παύει τον πόνο; Τον προσπερνά;

- Οσο κι αν τρέχει το μετρό, ο πόνος δεν μένει πίσω. Ούτε και το σκοτάδι των τούνελ σε κάνει να ξεχάσεις τον πόνο. Ομως αυτά τα λίγα λεπτά, που διαρκεί ένα ταξίδι με το μετρό, σου δίνουν μία ευκαιρία να συζητήσεις με τον εαυτό σου, να εντοπίσεις την πηγή του πόνου και να τον γνωρίσεις καλύτερα. Είναι μία σύγχρονη πολυτέλεια για ανθρώπους που τρέχουν όλη μέρα στους τρελούς ρυθμούς μιας μεγαλούπολης να μπορούν έστω για δέκα λεπτά να σκέφτονται τι είναι πραγματικά αυτά που κρύβουν μέσα τους και να μαθαίνουν να ψυχολογούν τον εαυτό τους.

* Εχεις υπάρξει ποτέ λαθρεπιβάτης;

- Αν μετράνε οι φορές που μου έδωσε κάποιος το εισιτήριό του, τότε ναι, έχω υπάρξει λαθρεπιβάτης -και έχω κάνει αντίστοιχα άλλους ανθρώπους λαθρεπιβάτες δίνοντάς τους το εισιτήριό μου. Αλλιώς, όχι. Δεν είναι ότι μου αρέσει να «παρανομώ», απλά θεωρώ ότι η παρανομία δικαιολογείται όταν οι νόμοι είναι παράλογοι.

* Πιστεύεις ότι ο κάθε άνθρωπος έχει στο κεφάλι του μια φυλακή;

- Ναι, ο κάθε άνθρωπος κρύβει στο κεφάλι του μια φυλακή γεμάτη από σκέψεις, που για διάφορους λόγους δεν μπορεί να ομολογήσει, καμιά φορά ούτε καν στον εαυτό του. Συνήθως για λόγους κοινωνικούς: αν λέγαμε πάντα όλα όσα σκεφτόμασταν, αυτός ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός -όχι απαραιτήτως καλύτερος, αλλά σίγουρα διαφορετικός.

* Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι τι θα έγραφε ως Ανθρωπος του Μετρό;

- Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Μπουκόφσκι θα ενθουσιαζόταν με το μετρό. Ο Μπουκόφσκι, ως περιθωριακός τύπος, πιθανότατα θα απέρριπτε το μετρό και θα προτιμούσε πιο «περιθωριακά» μέσα, όπως είναι οι ΗΣΑΠ. Νομίζω ότι ο Μπουκόφσκι θα εκθείαζε την ανεπιτήδευτη σαπίλα των ΗΣΑΠ και θα αποστρεφόταν τον επιτηδευμένο καθωσπρεπισμό του μετρό.

* Πώς διαισθάνεσαι την επόμενη δεκαετία του Ανθρώπου του Μετρό;

- Ο πρώτος μου στόχος είναι να παραμείνω ζωντανός -είναι τα καλά τού να είσαι απαισιόδοξος. Αρκείσαι στα λίγα. Ισως ένας πιο μεγαλεπήβολος στόχος θα ήταν να γίνει ο Ανθρωπος του Μετρό βιβλίο (που θα διαβάζεται κατά προτίμηση στα βαγόνια του μετρό). Αυτό με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι σε μία δεκαετία θα υπάρχουν ακόμα βιβλία ή μετρό ή Ελλάδα.

Αν δεν είχες την τύχη να συναντήσεις τον Ανθρωπο του Μετρό σε κάποιο βαγόνι, γνώρισέ τον στο blog του: http://thestranger. wor dpress.com. Και μη φοβηθείς να του πεις την ιστορία σου. Κάθε φορά που μιλάμε, η ψυχή μας αδειάζει, αλαφραίνει. Μην το ξεχνάς...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ανθρώπινες ιστορίες