Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 9 Μαΐου 2009
Πολεμάνε με νύχια και με δόντια για το Πεδίον του Αρεως
Η Επιτροπή Αγώνα για την Προστασία του Πεδίου του Αρεως έκλεισε ήδη 11 χρόνια ζωής.
Σ' αυτά τα χρόνια οι άνθρωποί της χρειάστηκε να δώσουν πολλούς αγώνες μέσα απ' τους οποίους πέτυχαν αρκετά. Το σημαντικότερο ίσως, ότι η διοικούσα αρχή του πάρκου, η Υπερνομαρχία, άρχισε από ένα σημείο και μετά να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις θέσεις και τις απόψεις τους. Η Επιτροπή άρχισε να έχει λόγο για τα όσα γίνονταν στον χώρο.
Ολα ξεκίνησαν το 1998, αναφέρει ο Θοδωρής Κοκκινάκης, μέλος της Επιτροπής: «Αφορμή ήταν τα κτίσματα του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου. Είδαμε ξαφνικά να κόβονται δέντρα μέσα στο πάρκο και να ξεφυτρώνουν, απ' ό,τι μάθαμε στη συνέχεια, παράνομα κτίσματα, χωρίς άδεια από την Πολεοδομία. Η αιτία για να κινητοποιηθούμε προϋπήρχε: ήταν η φθίνουσα πορεία του πάρκου, ήταν η εγκατάλειψή του που, συν τω χρόνω, μεγάλωνε. Είπαμε λοιπόν να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο, είτε κινηματικό είτε νομικό, για να σώσουμε το πάρκο. Κάναμε κάποιες συγκεντρώσεις, μαζέψαμε κόσμο και ασκήθηκε μια πίεση τέτοια ώστε σιγά σιγά άρχισαν να μας λαμβάνουν υπόψη κάποιες αρχές, όπως η Υπερνομαρχία. Κατορθώσαμε να γίνουμε "συνομιλητές" τους χωρίς να είμαστε ένας θεσμοθετημένος φορέας. Είδαν ότι δεν θα περνούσαν τα σχέδιά τους για το πάρκο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη μας γιατί θα δρούσαμε ακτιβιστικά και θα ήταν δύσκολο να τα εφαρμόσουν. Ηξεραν ότι θα μας έβρισκαν απέναντί τους σε κάθε τι που θα ήταν σε βάρος της ποιότητας της ζωής, του πράσινου και των ελεύθερων χώρων».
Η Επιτροπή κατάφερε να ακυρώσει δύο σχέδια ανάπλασης του πάρκου, ένα του ΥΠΕΧΩΔΕ και ένα της Υπερνομαρχίας, που ήταν ασύμβατα με τη χρήση του πάρκου, να διώξει τα παζάρια και τις εκθέσεις που γίνονταν στον χώρο, να αποτρέψει το κλείσιμο των εισόδων του και την απαγόρευση της ελεύθερης πρόσβασης των πολιτών όλο το 24ωρο.
Πολέμησε με νύχια και με δόντια, με προσφυγές στα δικαστήρια και με ακτιβιστικές ενέργειες. Στην εκπόνηση του τελευταίου σχέδιου ανάπλασης, που τώρα υλοποιείται, όχι μόνο ρωτήθηκε η γνώμη της Επιτροπής, αλλά οι απόψεις της έγιναν δεκτές. Ο αγώνας όμως δεν σταματάει εδώ. Το ζητούμενο τώρα είναι η συντήρηση του πάρκου, λέει ο κ. Κοκκινάκης. «Πρέπει να υπάρχει μόνιμο προσωπικό που θα ασχολείται αποκλειστικά με το Πεδίον του Αρεως -κάτι που ακόμη δεν έχει προβλεφθεί- και να γίνει κατεδάφιση των παράνομων κτισμάτων του Πανελλήνιου».
Ο κ. Κοκκινάκης πιστεύει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί αρκετές κινήσεις πολιτών στην Αθήνα και στους όμορους δήμους. Μακάρι, προσθέτει, η συνειδητοποίηση του κόσμου να γίνει μεγαλύτερη, να δούμε όλο και περισσότερους σε κινηματικές διαδικασίες, να διεκδικούν πράγματα γιατί, δυστυχώς, αν δεν υπάρχει δυναμική κινηματική δεν σε λαμβάνουν εύκολα υπόψη. Μπορεί με κάποιες νομικές διαδικασίες κάποια μικρά θέματα να τα κερδίσεις αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα έχεις αποτέλεσμα αν κινηθείς μόνο έτσι, θεσμικά, επισημαίνει.
«Οι επιτροπές και οι κινήσεις πολιτών», θα πει ακόμη, «κάνουν, κατά κάποιον τρόπο, δουλειά μυρμηγκιού. Μπορεί να πετύχεις πράγματα μόνο με συνεχή αγωνιστική επαγρύπνηση και με υπομονή. Πρέπει να μπορείς να περιμένεις τους άλλους, τον κόσμο που θα έρθει, θα φύγει, θα ξανάρθει, να μην απελπίζεσαι και εγκαταλείψεις και εσύ. Πρέπει να περιμένεις ότι κάποια στιγμή οι είκοσι που ξεκίνησαν θα γίνουν πενήντα, εκατό ή διακόσιοι, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε αυτή τη λαίλαπα που έρχεται για να καταργήσει κάθε ελεύθερο χώρο και να χτυπήσει την ποιότητα της ζωής μας».
