Έντυπη Έκδοση

...έτσι θα ιδρυθεί το αρχέτυπον

Ηποίηση του Σαραντάρη μεταφέρει τον δυτικό - μητροπολιτικό, μοντερνιστικό στίχο μαζί με τους άλλους «εισαγωγείς», αλλά δεν ενδιαφέρεται να δημιουργήσει το έδαφος για μια ευνοϊκή ψυχολογική αποδοχή του «νέου», όπως οι άλλοι.

Δεν τον ενδιαφέρει να αρέσει, δηλαδή, τώρα και μετά, δεν τον ενδιαφέρει η υστεροφημία του, δεν έχει τέτοιο στόχο, όπως για παράδειγμα:

α. ο Εμπειρίκος, ο οποίος επιλέγει το ρητορικό στίχο στοχεύοντας στη σαγήνη, ή τη ρητορική της αποστροφής, την εξάρτηση του στίχου από ένα Ω(μέγα) με ή χωρίς θαυμαστικό, στοχεύοντας στην έλξη, ή

β. ο Εγγονόπουλος, ο οποίος επιλέγει την κλητική προσφώνηση (ή επίκληση), τη διδακτική, την επαναφορά της ίδιας λέξης ή έκφρασης στοχεύοντας στη γοητεία: Ω υπερωκεάνειον, τραγουδάς και πλέχεις (Εμπειρίκος, «Στροφές στροφάλων»), ή

γ. ο Σεφέρης, ο οποίος επιλέγει τον πιο πλήρη-απλό στίχο, αντικαθιστώντας τον ρητορικό, ο οποίος, θέλω να τονίσω, έχει τέτοια πληρότητα (υποκείμενο, ρήμα, κατηγόρημα, ποιοτικό προσδιορισμό, και άλλα) ώστε διανοητικά να εκμαιεύει την κατάφαση άμεσα.

Ε, λοιπόν ο Σαραντάρης δεν ενδιαφέρθηκε γι' αυτόν το μοντέρνο στίχο, τον απασχόλησε ο ακριβής καθορισμός του «καινούργιου» ως αρχετυπικός στίχος ώστε:

Στην περίπτωση επιτυχίας να δημιουργηθεί το πρώιμο, το αρχικό στάδιο, ώστε ο επόμενος ποιητής να προτείνει τον ώριμο-νέο στίχο.

Στην περίπτωση αποτυχίας να υπάρχουν τουλάχιστον οι αναγκαίοι οδοδείκτες, να υπάρχουν ας πούμε τα φτωχά έστω πατρογονικά.

Για να επιτύχει το στόχο του, ανεξάρτητα του σκοπούμενου, διφορούμενου και εν πάση περιπτώσει αβέβαιου αποτελέσματος επιλέγει να αρνηθεί 10 συνθήκες:

Τη συνθήκη της παρομοίωσης,

της ειρωνείας,

της σάτιρας,

της ρητορείας,

της παραδοξότητας,

της αλληγορίας,

της μετωνυμίας,

της μεταφοράς,

του ονόματος επιθέτου

και της αναφοράς,

θεωρώντας ότι έτσι θα ιδρυθεί το αρχέτυπον. Αν όλα πάνε κατ' ευχήν, τότε θα βρεθούμε όλοι να κρατάμε στα χέρια μας ένα δώρο ασημένιο ποίημα. Αν όχι, θα δείξει το δρόμο της διαφυγής από την αποτυχία, θα μας έχει πει: «έτσι έκανα λάθος εγώ, πρόσεξε τώρα εσύ, πήγαινε στο ενεχυροδανειστήριο, πλήρωσε και πάρε το ασημένιο κηροπήγιο».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

* Είναι παρακολούθημα των δημοσιεύσεων: Λάμπρος Σπυριούνης, «Εκ της περιουσίας του Γιώργου Σαραντάρη, περ. Ι,Ι», «Συμπόσιον», Πάτρα, τχ. 3, Δεκέμβριος 2002, σελ. 63-66 και «Εκ της περιουσίας Γιώργου Σαραντάρη, 2, «Μανδραγόρας», Αθήνα, τχ. 48, Μάιος 2013, σελ. 126-127.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλιοθήκη
Βιβλίο