Έντυπη Έκδοση

Ζωγραφίζοντας την αποπλάνηση

Ο Νίκος Μουρίκης, με σπουδές Αρχιτεκτονικής στην Ιταλία και έχοντας διανύσει μια λαμπρή εικαστική πορεία, επιστρέφει συμμετέχοντας σε σημαντικές εκθέσεις και εντυπωσιάζοντας με τη φιλήδονη μεταναγεννησιακή ζωγραφική του. Οπως στο Palazzo Montalto στη νήσο Ορτιγία των Συρακουσών, που εγκαινιάζεται σήμερα.

* Ακροβατώντας ανάμεσα στην τέχνη των Ολλανδών μετρ της ζωγραφικής και στο δίδαγμα του Καραβάτζιο, ποιο είναι το μήνυμα της δικής σας τέχνης;

- Με τη ζωγραφική μου επιδιώκω την αναζήτηση του στοιχειώδους, μέσα από τη διαλεκτική της φόρμας και του φωτός. Την εξίσωση ανάμεσα στο φως του ήλιου με το φως του κεριού, και στο σώμα με το σύμπαν. Η ανθρώπινη φιγούρα αναδύεται στο σκοτάδι και βγαίνει στο προσκήνιο με τρόπο αιφνιδιαστικό. Μέσα σε όλα αυτά, η ψυχή, η εσωτερικότητά μας, γίνονται κέλυφος, ένδυμα προστασίας.

* Απεικονίζετε κυρίως θηλυκές υπάρξεις, κλασικής τεχνοτροπικής αντίληψης, με διακριτικό ερωτισμό, πληθωρικό αισθησιασμό, που εμπνέουν το πάθος να τις νικήσεις και να τις απολαύσεις, σαν σύμβολο αγάπης.

- Είναι φιγούρες απαλλαγμένες από το χρόνο, την ηθική, αλλά με διαχρονική αισθητική. Ορθιες ή ξαπλωμένες, ντροπαλές ή αυθάδεις, κουλουριασμένες ή απλωμένες σαν φτερά, μας θυμίζουν ότι η ανάγνωση του κόσμου δεν γίνεται με τα μάτια, αλλά με την ψυχή!... Δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που νιώθεις!...

Ο Νικος Μουρίκης επιστρέφει στο εικαστικό προσκήνιο συμμετέχοντας σε σημαντικές εκθέσει εντός και εκτός Ελλάδας. Ανάμεσά τους και η ατομική του στο Palazzo Montalto (δεξιά) στη νήσο Ορτιγία των Συρακουσών Ο Νικος Μουρίκης επιστρέφει στο εικαστικό προσκήνιο συμμετέχοντας σε σημαντικές εκθέσει εντός και εκτός Ελλάδας. Ανάμεσά τους και η ατομική του στο Palazzo Montalto (δεξιά) στη νήσο Ορτιγία των Συρακουσών * Η ιδέα της διαχρονικότητας είναι κυρίαρχη στο έργο σας χωρίς να απουσιάζει η αναζήτηση των εφήμερων στιγμών. Ο χρόνος γίνεται βίωμα ή προκύπτει;

- Προσπαθώ να διανύσω τη μακρά απόσταση ανάμεσα στον περιβάλλοντα κόσμο και την ψυχή μας. Από την εξωτερική επιφάνεια στον εσωτερικό ορισμό του άπειρου, όπου στο μεσοδιάστημα γεννιέται η τέχνη μου, που δεν εκφράζει παρά μόνο τις ενοχές μας. Μοιάζει με εξίσωση που καταλήγει στο όνειρο. Μουσική που ακούγεται στη δίεση. Μέσα στο έργο μου, ο χρόνος γεφυρώνεται και καταργείται. Αλλωστε, η τέχνη είχε πάντα δικά της μεγέθη. Οπως κάθε αφήγηση έχει το δικό της βηματισμό και τη δική της αυτονομία μέσα από συμβολισμούς και αντιθέσεις, έτσι και η ζωγραφική μου, μικρή παιδική ενοχή, δίνει νόημα στην αθωότητα. Διαφορετικά, θα ήταν μια εικονογράφηση της πραγματικότητας. Καθημερινές στιγμές γίνονται μοναδικές και ανεπανάληπτες, μέσα από την τέχνη. Σαν τα βιβλία, που μαζί με τη συγκίνηση αφήνουν ενδεχομένως και τη γλυκόπικρη αίσθηση ενός διαφυγόντος νοήματος, μιας αταξινόμητης σκέψης. Η τέχνη δεν υπαγορεύει, δεν οδηγεί, παραπέμπει!... Είναι ερέθισμα και όχι διαπίστωση!

* Η σκιά, σαν αρχέτυπο σύμβολο δηλώνει την πρωτόγονη, ενστικτώδη, την πιο καταπιεσμένη πτυχή του εαυτού μας. Αναζητάτε το εξιδανικευμένο φως ή τις δύο διαφορετικές όψεις του έρωτα, τη λαγνεία και την ομορφιά;

- Ακόμα ψάχνω το φως κι ας με τυφλώνει. Και οι φιγούρες στο φως παραδίδονται κι ας χάνουν το μισό τους, στη σκιά. Ολα υπάρχουν κάτω από το φως και όλα γεννιούνται από ένα γόνιμο σκοτάδι. Κορμιά, αναδεικνυόμενα όμορφα, κάτω από το κρυμμένο φως και λουσμένα στο ασαφές της σκιάς. Η γαιώδης παλέτα γλιστρά από το αχνό καφέ στο μαύρο, αφήνοντας απελευθερωμένη τη φόρμα, χωρίς οριοθέτηση, να χάνεται, για να την ψάξουμε στο όνειρο! Το όριο του έργου δεν σταματά στην κορνίζα, αλλά το ξεπερνά στο βάθος της σύνθεσης. Στη σκοτεινή πλευρά βρίσκεται κρυμμένος ένας ολόκληρος κόσμος, τόσο σημαντικός, που δίνει νόημα και συμβολική δύναμη στην ορατή πλευρά του έργου. Μια ακούραστη αναμέτρηση του αδήλωτου και του δεδηλωμένου. Το μαύρο είναι ένα χρώμα επικίνδυνο και γοητευτικό. Δεν διεγείρει το συναίσθημα, αλλά τις αισθήσεις και τη σιωπή. Τα διαμάντια θα φάνταζαν γυαλιά, πάνω στο βελούδο που δεν είναι μαύρο!

* Το παιχνίδι της πρόκλησης, η προσδοκία ενός έρωτα, σχετίζεται με την εναλλαγή αποδοχής και απόρριψης, μέχρι την ανάγκη κατοχύρωσης του υποκειμένου και της απόλυτης κατάκτησής του.

- Στη ζωγραφική μου, ο έρωτας ως συναίσθημα είναι διάχυτος. Στα βλέμματα, στις πόζες, στα αντικείμενα. Μόλις αρχίσεις να απομακρύνεσαι, σε καλεί ξανά πίσω. Ζητά την προσοχή σου, όχι για να δεις κάτι που δεν είδες πριν, αλλά για να αφουγκραστείς αυτό που είδες. Να επιμηκύνεις το διάλογό σας. Να συναντήσει η ψυχή σου το αδήλωτο! Στο ρεαλισμό τους εκφράζω τη δύναμη της τέχνης μου, ώστε οι αισθήσεις να συγκλονίζονται και η κάθε πινελιά να αντικατοπτρίζει το πηγαίο της έμπνευσής μου.

* Επιδιώκοντας τη συνδυαστική ενεργοποίηση των αισθήσεων και των στοχασμών του θεατή υπάρχει η απόλυτη νοηματική ολοκλήρωση;

- Το έργο τέχνης δεν είναι τίποτα άλλο από τη διαχείριση του ατελούς. Αλλωστε, τι στη ζωή μας είναι «όλον»; Η ομορφιά των πραγμάτων είναι στο «άπιαστο» που μας λείπει και συμπληρώνει το ατελές, το κατανοητό. Το κομμάτι που χτίζει πάντα η φαντασία μας και ολοκληρώνει αυτό που αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις αισθήσεις μας. Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς την ελευθερία και τη συνδρομή του ονείρου, της φαντασίας. Ολα απλωμένα γύρω μας, σαν σκόρπιες από τον άνεμο σελίδες ναυτικού ημερολογίου. Μια αφήγηση με πολλές στάσεις και πολλές αφετηρίες. Επανεκκινήσεις, αμφιβολίες, επαναπροσδιορισμοί, ένας στοχασμός με το πινέλο και το χρώμα που γίνεται όλο και πιο εκλεπτυσμένος. Πολλές φορές πίσω από το θέμα έχω κρυμμένες διορθώσεις, στοιχεία απαραίτητα για την καλλιτεχνική δημιουργία και που καθορίζουν την αυθεντικότητα του έργου. Αυτή είναι η μαγεία του ατελούς!... Αυτό που δεν ζωγράφισα ποτέ και όμως υπάρχει!... 

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εκθέσεις
Συνεντεύξεις
Εικαστικά