Έντυπη Έκδοση

«Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά

* Θέατρο του Νέου Κόσμου Πάνω Χώρος

Ο Αρκάς είχε την τύχη με το μέρος του: αξιώθηκε να εκφράσει το ταλέντο του σε μια τέχνη, τα κόμικς, που τον έκανε αξιαγάπητο.

Σε αυτόν οφείλεται η συνήθεια που έχουν αποκτήσει τα τελευταία χρόνια οι αναγνώστες του «Εψιλον» να διαβάζουν σαν πρώτη την τελευταία σελίδα του περιοδικού. Η σελίδα του Αρκά είναι το σφηνάκι που πρέπει να το πιεις πάντα με την αγορά της εφημερίδας στα όρθια, βάζοντας την υπόλοιπη επικαιρότητα υπό μάλης για μετά.

Από εκεί και πέρα μπορεί να εμβαθύνει κανείς όσο θέλει στα σκίτσα του. Σύντομες στιγμές ενός βοντβίλ, κωμικό παιχνίδι σε δυο χρόνους, ανάμεσα στη λεζάντα και την εικόνα, ανάμεσα σε δύο αντίθετους τύπους: ο κόσμος του Αρκά είναι μαζί μελαγχολικός, σέξι και κυνικός. Παραμένει όμως αθώος στη διαψευσμένη του ονειροπόληση, αθώος σε σχέση με το σύμπαν που περιβάλλει τα σκίτσα του. Καταφέρνει να διατηρεί στο κέντρο της δημιουργίας του μια ειλικρινή πνοή παιδικότητας, την αφέλεια ενός ανθρώπου που βλέπει τα πράγματα σαν παιδί και τα σκέφτεται σαν μεγάλος.

Γεγονός είναι πως αυτό επιτρέπει στον Αρκά να εντάσσει τη φαντασία του στον κόσμο της αλληγορίας, στην ένταση, το σκέρτσο και την ανατροπή της. Το «Εχθροί εξ αίματος» το δείχνει καθαρά: όσο και αν μοιάζει ακροβατική η συσχέτιση, ο κόσμος στον οποίο το παχύ έντερο συνομιλεί με το λεπτό έντερο για τις πολιτικές ίντριγκες του νεφρού με την καρδιά παραμένει στην ουσία της ένας αριστοφανικός κόσμος. Είναι το παράδειγμα ανάτασης του πλέον χαμηλού και γείωσης του πλέον υψηλού, σύμφωνα με τους νόμους της ουτοπίας.

Εδώ, στο σύμπαν της γαστρεντερολογίας, όπου διαδραματίζονται οι «Εχθροί εξ αίματος», τα πράγματα εντάσσονται για ακόμη μία φορά στη χαρακτηριστική ανθρωποκεντρική και ποικιλόμορφη οντολογία του Αρκά. Εχουμε και εδώ την (αναγκαστική) γειτνίαση δύο συμπληρωματικών στην αντίθεσή τους τύπων: από τη μια το αγαθό παχύ έντερο (Λαέρτης Μαλκότσης), που ζητά την τάξη και την ασφάλεια, και από την άλλη το υποψιασμένο λεπτό έντερο (Ανδρέας Κωνσταντίνου), που μυρίζεται συνωμοσίες. Ενα ατύχημα του φέροντος οργανισμού επιδεινώνει την ήδη άσχημη κατάσταση: με τον εγκέφαλο νεκρό, νέες ίντριγκες εξυφαίνονται μεταξύ των οργάνων του σώματος, σχέδια σωτηρίας από τα οποία, όπως πάντα, εξαιρούνται του σώματος οι κολασμένοι.

Υπάρχει ασφαλώς το πρόβλημα της απεικόνισης του Αρκά στη σκηνή, πρόβλημα που αφορά την κίνηση, το χαρακτήρα και το ήθος των μορφών του. Το ζήτημα όμως καταλήγει στο νόημα του εγχειρήματος: Τι άραγε είναι το «Εχθροί εξ αίματος»; Ζωντανό κόμικς, πολιτική αλληγορία, υπερρεαλιστικό επεισόδιο;

Χωρίς σαφή προσανατολισμό στο πρώτο του ανέβασμα από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, το έργο γίνεται ένα είδος φιλολογικής κιριοζιτέ για τους φίλους του κομίστα, ένα διασκεδαστικό και σύντομο σκετς, το οποίο στηρίζεται σε ένα εύρημα και σε μερικά γύρω από αυτό γκαγκ.

Διόλου τυχαία, τα ερείσματα που δίνει στους ηθοποιούς είναι λίγα και εξαντλούνται τα περισσότερα στην εξωτερική περιγραφή των ιδιόμορφων ρόλων του. Η απεικόνιση από τη Μαγιού Τρικεριώτη του εσωτερικού σώματος σαν σκηνικό γυμναστηρίου είναι ασφαλώς πρωτότυπη· ακολουθώντας την, η κινησιολογία της Αγγελικής Στελλάτου κηρύσσει την αυτονομία της παράστασης από την υφολογία του Αρκά, καταργεί την τόσο χαρακτηριστική νωθρότητά του και την αντικαθιστά με μια νευρώδη (έως νευρωτική) κίνηση. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο