Έντυπη Έκδοση

Το παιδί-βαλίτσα

«Το 1962, στο Waldsassen, έναν μικρό τόπο της Βαυαρίας, κοντά στα σύνορα με την Τσεχία, έφτασαν οι πρώτοι Ελληνες για να εργαστούν σε τοπικό εργοστάσιο πορσελάνης. Σε μια αποστολή, μαζί με επτά ζευγάρια έφτασε μόνη και η μητέρα μου, έχοντας προηγουμένως θάψει την πεντάχρονη κόρη της. Εγκαταστάθηκε με τους άλλους σε ένα χάιμ.

 Εννιά μήνες αργότερα κατάφερε να πάει κοντά της και ο πατέρας μου. Εγώ ήρθα στον κόσμο δυο χρόνια μετά. Το πρώτο Ελληνόπουλο που γεννήθηκε εκεί. Χαρά για τους ομοεθνείς που 'χαν αφημένα στην πατρίδα τα δικά τους παιδιά.

Μεγάλωνα με την Αγκνες, μια Γερμανίδα φίλη της μητέρας, μιας κι εκείνη έπρεπε να δουλεύει. Ωσπου η οικογένεια αποφάσισε να μετακινηθεί σε άλλη πόλη, σε νέα δουλειά, με καλύτερες αποδοχές. Ελλείψει χεριών εμπιστοσύνης να με κρατήσουν, οι γονείς μου με έστειλαν στην Ελλάδα, στη γιαγιά, σ' ένα έρημο, στραγγισμένο από νέους ανθρώπους χωριό. Θα περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια για να τους ξαναδώ. Ηρθε ο πατέρας και με πήρε, ταξιδέψαμε με τον καρβουνιάρη ώς το Memligken. Η μητέρα μάς περίμενε μ' ένα δεύτερο παιδί στην αγκαλιά, ένα αγοράκι, τον αδερφό μου που αντίκριζα πρώτη φορά. Δυσκολεύτηκα να τους συνηθίσω. Η νέα κατάσταση δεν θα διαρκούσε για πολύ ωστόσο. Με προτεραιότητα πάντα την εργασία, την εξοικονόμηση χρημάτων, στη ζωή του μετανάστη δεν υπάρχει χώρος για πολλά αυτονόητα, στοιχειώδη, ανθρώπινα.

Ετσι, ξαναβρίσκομαι σ' ένα σταθμό τρένων, με το μικρό μου αδερφό, επιστρέφουμε στην πατρίδα για να φιλοξενηθούμε στο σπίτι της θείας, αδελφής της μητέρας. Εισπράττουμε αγάπη και ζεστασιά, έχουμε κι ο ένας τον άλλο, αλλά η απουσία των γονιών δεν αντέχεται. Οταν φτάνει η είδηση για νέα μετακίνηση αντιδρώ. Δεν πάω πουθενά. Ούτε στη γιαγιά. "Να γυρίσετε" μηνύω στη μητέρα. Θα επιστρέψει λίγο πριν από την κατάρρευση της χούντας. Με τη Μεταπολίτευση θα μπορέσει να 'ρθει κι ο πατέρας (καθ' ότι κυνηγημένος).

Με τόσα πήγαιν'-έλα, άργησα να αισθανθώ κομμάτι μιας οικογένειας, βλαστάρι μιας ρίζας. Το κατάφερα σταδιακά με την ενηλικίωσή μου. Διατηρώ πάντα ωστόσο μια ανεπαίσθητη τάση φευγιού, σύννομη, νομίζω, με τα κατάλοιπα του δυσβάστακτου μεταναστευτικού βίου».

Η μαρτυρία ανήκει στην Ελενα Αρτζανίδου, συγγραφέα, μεταξύ άλλων, και της βιωματικής μυθιστορίας «Γκασταρμπάιτερ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιόφωνο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Διηγήματα/Εξιστορήσεις