Έντυπη Έκδοση

Περί ανεκτικότητας... της διαφορετικότητας

Ζούμε σε έναν πολυπολιτισμικό κόσμο, που διαρκώς επεκτείνεται με τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και σε χώρες με διάφορα πολιτιστικά υπόβαθρα και συντηρητικές ηθικές καταβολές. Σ' αυτές, αναμφίβολα, θα πρέπει να ενταχθεί και η χώρα μας, αφού οι Ελληνες έχουν διαποτιστεί ανά τους αιώνες από ελληνοχριστιανικές παραδόσεις.

Ωστόσο, η έμφαση στην ελευθερία του ατόμου, τη σεξουαλική απελευθέρωση και η συνεχής μεταβολή στη σφαίρα των ηθικών αντιλήψεων δημιουργούν όλο και περισσότερο την έννοια της ανεκτικότητας και μάλιστα στη διαφορετικότητα.

Γεγονός είναι ότι αυτό που θεωρούνταν πριν από λίγα χρόνια ανήθικο ή απαράδεκτο, σήμερα γίνεται αποδεκτό, σε σημείο μάλιστα να επιβραβεύεται η παρέκκλιση και ενίοτε και η πρόκληση. Πρόσφατο παράδειγμα, η νικήτρια στη Γιουροβίζιον γυναίκα με τα γένια Κοντσίτα Βούστερ!

Νομίζω ότι κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν θα ενοχληθεί σοβαρά από το να υπάρχουν σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Είναι θέμα προσωπικό, δικό τους. Το ζήτημα είναι οι εκπρόσωποί τους να μην προκαλούν τους άλλους που έχουν το γνωστό πατροπαράδοτο προσανατολισμό με λόγια και έργα -όπως και γίνεται- διότι τότε, σε κάθε περίπτωση, υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και τα όρια της ανεκτικότητας. Μέχρι πού μπορούν να φθάσουν αυτά τα όρια της ανεκτικότητας, είναι ένα πυρίκαυστο ερώτημα.

Είναι η κοινωνική ηθική υπόθεση χρόνου, όπως λέει ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες; Είναι η ηθική συμπεριφορά θέμα σχετικό και ατομικό, ή ευρύτερο και κοινωνικό; Υπάρχει ένας σταθερά διαχρονικός, ηθικός αξιακός πυρήνας, που εμπεριέχει μερικά ηθικά προστάγματα με επικεφαλής το χρυσό κανόνα (ό συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις), την αξία του οποίου ανεγνώρισε και ο Δαρβίνος; Η διαφορετικότητα υπαγορεύει σε πολλούς την προώθηση συμφώνου συμβίωσης των ομοφυλοφίλων, και, γιατί όχι, και έγγαμο βίο μεταξύ τους, σε κατάφωρη αντίθεση με την πατροπαράδοτη έννοια του γάμου, ως διαρκούς ένωσης άνδρα και γυναίκας. Ωστόσο, θα μπορούσε η ανεκτικότητα αυτή να επεκταθεί και στους παιδόφιλους; Από τη δεκαετία του '60 έως τη δεκαετία του '80, Γάλλοι διανοούμενοι, στο όνομα της σεξουαλικής επανάστασης και διερεύνησης των ορίων της σεξουαλικότητας, ενθάρρυναν και την παιδοφιλία.

Βέβαια, κάποιοι θα αντιτείνουν ότι η παιδοφιλία είναι κάτι το διαφορετικό και ότι εν πάση περιπτώσει άπτεται του ποινικού νόμου. Ωστόσο, αν όλα είναι σχετικά, και αν σ' όλα θα πρέπει να είμαστε ανεκτικοί, τίποτε δεν εμποδίζει αύριο μεθαύριο να γίνει αποποινικοποίηση και της παιδοφιλίας. Ας μην ξεχνάμε πως στην Ολλανδία ιδρύθηκε κόμμα παιδεραστών (!). Και, φυσικά, τα porno-sites με παιδική πορνογραφία ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια παντού, με αποτέλεσμα και την εξάπλωση της παιδεραστίας.

Στο όνομα της ανεκτικότητας της διαφορετικότητας δημιουργήθηκαν στη Γερμανία και οίκοι ανοχής για κτηνοβάτες (!) που δεν ανέχονται να γίνονται στόχος ρατσιστικών (sic) διακρίσεων, όπως διακήρυξε εκπρόσωπός τους, γιατί έτσι γεννήθηκαν, και τα γονίδιά τους έτσι τους καθόρισαν...

Ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, ναι! Αλλά το ερώτημα είναι: μέχρι ποιου σημείου; Σεβασμός στη διαφορετικότητα, ναι! Οχι όμως στην εξαχρείωση, όχι στην παρακμή εν ονόματι της ελευθερίας, όχι στους μεταλλαγμένους ανθρώπους που συγχέουν τα όρια της ελευθερίας και τα ταυτίζουν με την ελευθεριότητα των ηθών, τη διαστροφή, τη δήθεν πρωτοπορία, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αποκτήνωση και αποσύνθεση».

Δημήτρης Τσινικόπουλος,

επ. δικηγόρος - συγγραφέας

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν