Έντυπη Έκδοση

Ονομάτων επίσκεψις

Απορώ και εξίσταμαι διαβάζοντας διάφορα φαιδρά αλλά λαϊκίστικα συνάμα, τάχαμου διεθνιστικά αερολογήματα. Οι Δελφοί, οι Μυκήνες, η Κνωσός, η Ολυμπία, η Επίδαυρος, η Αττική, επειδή βεβαίως βεβαίως δεν συνορεύουν με άλλη χώρα, θεωρούνται ελληνικά μνημεία ενός παρελθόντος ελληνικού πολιτισμού. Με διεθνή ακτινοβολία αλλά τουριστικώς ελληνοπρεπώς εκμεταλλεύσιμα.

Αλλά μας πιάνει το διεθνιστικό μας αριστερό τάχαμου σύνδρομο όταν πρόκειται για τη Μακεδονία. Εκεί υπάρχει γείτονας που διεκδικεί αιώνων πολιτισμό και μάλιστα τον έχει αναγάγει σε εκπαιδευτικό και ιστορικό του άλλοθι. Υπάρχουν λοιπόν φωνές, κυρίως της πάλαι ποτέ και ξοφλημένης αριστερής διεθνούς, που προσπαθούν με ηλίθια ακροβατικά ρητορικά εξαμβλώματα να αφιστορήσουν την ιστορία. Και κανένας από τους διαπραγματευόμενους με τους λεηλατούντες την ιστορία γείτονες δεν θέτει προς συζήτηση πριν ο,τιδήποτε άλλο το θεμελιωδέστερο επιχείρημα, τη γλώσσα. Ας ρωτήσουν τους ληστές της ιστορίας στα διεθνή φόρα τι σημαίνει στη γλώσσα της γείτονος η λέξη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, τι σημαίνει η λέξη Αλέξανδρος, Φίλιππος, Ολυμπιάδα, Αρχέλαος, Νέαρχος, Πτολεμαίος, Αριστοτέλης, Δημόκριτος (Μακεδόνες ήταν κι αυτοί). Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις. Αφού λοιπόν η βάση της διαφοράς είναι το όνομα, πόθεν η λέξη Μακεδονία; Και κείνος ο μέγας εκπρόσωπος της Μακεδονικής δυναστείας στο Βυζάντιο, ο Βασίλειος ο Β', γιατί ονομάστηκε Βουλγαροκτόνος; Γενοκτονία έκανε; Θυμίζω, για να μείνω στα ονόματα, πώς ο Τίτο με νόμο (!) άλλαξε τα βουλγάρικα ονόματα σε σέρβικα στη Νότια Γιουγκοσλαβία, το Πετρώφ το έκανε Πέτροβιτς!!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου