Έντυπη Έκδοση

Στις θεατρικές γαλέρες...

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ των «Θεσμοφοριαζουσών» και τα απόνερα που σήκωσε φέρνουν στο φως, με τον πιο θορυβώδη τρόπο, τις συνθήκες εργασίας στον κλάδο του θεάτρου, ο οποίος φαίνεται να έχει καταντήσει κάτεργο. Δεν έχει κανένα νόημα να εμπλακείς στην άγρια δημόσια αντιπαράθεση, που ωστόσο ρίχνει τις μάσκες, εξωθώντας σε αδιανόητες ακρότητες -φτάνοντας μάλιστα μέχρι του σημείου να μιλάνε κάποιοι για δάκτυλο του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να βγάλουν λάδι το θεατρικό οργανισμό ή να χτυπήσουν τον Κιμούλη!

Χυδαιότητα ολκής -συμπαθείς-δεν συμπαθείς τον ΣΥΡΙΖΑ ή τον ηθοποιό-, η οποία ένα στόχο έχει: να ρίξει στάχτη στα μάτια. Να χάσουμε το δάσος για ένα δέντρο που δεν ανήκει καν σε αυτό. Βολεύει ο αποπροσανατολισμός απ' την πηγή του κακού: το ότι ατύπως έχει γίνει καθεστώς οι εργαζόμενοι είτε να μην πληρώνονται είτε να υποπληρώνονται με τρομακτικές καθυστερήσεις.

Ηρθε η ώρα -να τα καλά της αναμπουμπούλας που προκλήθηκε- να διαλευκάνει η Δικαιοσύνη το όργιο που επικρατεί τα τελευταία χρόνια (και) στο συγκεκριμένο κλάδο, ειδικότερα μετά την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Ας μπει επιτέλους το μαχαίρι στο κόκαλο!

* Η Ολια Λαζαρίδου και ο Δήμος Αβδελιώδης δεν είναι δύο τυχαίες περιπτώσεις καλλιτεχνών. Η πορεία τους δικαιώνει τη διαπίστωση. Με πολιτική σκέψη, κοινωνική συνείδηση, αλλά κυρίως έναν ουμανισμό που στις μέρες μας όχι μόνο έχει εκλείψει, αλλά το αμείλικτο πολιτικώς ορθό έχει επιβάλει να θεωρείται ξεπερασμένο, κάθε τόσο δημιουργούν μικρά θαύματα με την τέχνη τους. Είναι επίσης δύο περιπτώσεις οι οποίες ουδέποτε κατέφυγαν στην ασφάλεια της φόρμας.

Πριν από λίγες μέρες πήραν από κοινού την απόφαση η παράσταση της «Γυναίκας της Ζάκυθος», την οποία συνυπογράφουν ως πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτης, να γίνει κοινό κτήμα στο δημόσιο χώρο μιας γειτονιάς που φαίνεται να παίρνει ξαφνικά ανάσα. Στη Θεμιστοκλέους. Η παράστασή τους ήταν δώρο στον αγώνα των κατοίκων κατά των εμπόρων των ναρκωτικών, οι οποίοι λυμαίνονταν την περιοχή.

Αυτό που συνέβη με τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» στη Θεμιστοκλέους και τα διψασμένα τσαμπιά των θεατών είναι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό, κοινωνικό αλλά και πολιτικό γεγονός. Οχι μόνο για το μήνυμα που στέλνει: ότι μονάχα σαν γροθιά μέσα από συλλογικότητες μπορεί να αλλάξει κάτι. Αλλά και για το ρόλο που οφείλει, αν έχει συνείδηση, να παίξει στο εξής ο καλλιτέχνης σε μια κοινωνία που πνίγεται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης με την Ιωάννα Κλεφτόγιαννη