Έντυπη Έκδοση

Παραμύθια

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ είναι η παρηγοριά, η ανακούφιση της λύπης κάποιου άλλου. Ιδια ρίζα με το παραμύθι, τη φανταστική διήγηση θαυμαστών περιστατικών, αλλά και με το παραμύθιασμα, το να λες ψέματα για παραπλάνηση ή εξαπάτηση.

Πρέπει να υπάρχει πολλή οδύνη στον κόσμο, για να έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη παραμυθίας, όλοι μας, παρ' όλο που γνωρίζουμε πως η παρηγοριά δεν θεραπεύει την αιτία της θλίψης, αλλά το σύμπτωμα. Οπως και να 'χει όμως, υποφέρουμε -και χρειαζόμαστε κάτι να μας πάρει τον πόνο και να μας δώσει τη γαλήνη.

Αυτό το παυσίλυπο κάτι, κάποιος θα μας το δώσει δωρεάν, από την καλή του την καρδιά, ή θα μας το πουλήσει. Ισως και τα δύο, καμιά φορά, σε διαφορετικές αναλογίες. Ας πούμε, η ανιδιοτελής αγάπη των δικών μας ανθρώπων, το ευγενέστερο των παραμυθητικών φαρμάκων, είναι τσάμπα. Μετά πάμε στην Τέχνη: μουσικοί, συγγραφείς, εικαστικοί, κινηματογραφιστές, μας παρέχουν παρηγοριά, σε μια ειλικρινή και τίμια συναλλαγή, ενώ οι παπάδες, πιο πρακτικοί αυτοί, έχουν ανοίξει το καλύτερο real estate που σκέφτηκε άνθρωπος: πουλούν οικόπεδα στον Παράδεισο. Ας πούμε ότι κι αυτή η συναλλαγή είναι θεμιτή -τα αγχολυτικά για το φόβο του θανάτου κοστίζουν ακριβά.

Επίσης, ας εξαντλήσουμε την ανεκτικότητά μας κι ας νομιμοποιήσουμε τη χρήση του ισχυρού παρηγορητικού σκευάσματος, που λέγεται Πατρίδα. Πολλοί έχουν δώσει το αίμα τους γι' αυτήν, για τους βωμούς και τις εστίες της -μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του Εικοσιένα, δεν έλεγε ο Παλαμάς;

Το απολύτως απαράδεκτο όμως, το ανήθικο, είναι η παρηγοριά που πλασάρουν οι πολιτικοί. Η παραμυθία των πολιτικών υποσχέσεων μοιάζει πολύ με την παραμύθα, όπως έλεγαν παλιότερα την ηρωίνη τα πρεζάκια. Εάν κάνεις, έστω και μία φορά στη ζωή σου, χρήση πολιτικών υποσχέσεων, εάν πιστέψεις βαθιά τα λόγια τους, πως πράγματι, αυτοί οι εξαιρετικοί κύριοι και οι διακεκριμένες κυρίες κοιμούνται και ξυπνούν με την έννοια σου, σπάζοντας το κεφάλι τους πώς να σε βοηθήσουν, εάν λοιπόν το καταπιείς αυτό, τότε έχεις μεγάλες πιθανότητες να γίνεις διά βίου υποτελής τους. Θα τους κυνηγάς από πίσω με την ψήφο σου στο χέρι, πελάτης εξαθλιωμένος, και θα τους παρακαλάς για να ψωνίσεις την επόμενη δόση φοροελαφρύνσεων, ακόμα ένα φιξάκι μείωσης του φόρου στα καύσιμα.

Μέχρι, βέβαια, να ξυπνήσεις ένα πρωί και να δεις στον καθρέφτη σου έναν άνθρωπο που έχει πιάσει πάτο, έχοντας χάσει ό,τι πολυτιμότερο είχε: την αξιοπρέπειά του. Ε, τότε, εάν το καταλάβεις αυτό, σταματάς αμέσως τη χρήση της παραμύθας και μαθαίνεις να ζεις πολιτικά απαρηγόρητος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης με τον Παύλο Μεθενίτη