Έντυπη Έκδοση

ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΜΠΙΛΑ

«Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει πια τους πόρους να θρέψει όνειρα»

Η ταλαντούχα Ελενα Χαρμπίλα είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα της γενιάς των 30άρηδων που εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Τραγουδίστρια, συνθέτις και ηθοποιός, ζει και εργάζεται στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ ενώ στο ενεργητικό παλμαρε της καταγράφει συνεργασίες με ονόματα όπως Αλ Πατσίνο, Αντζελο Μπανταλαμεντι, Ντέιβιντ Λιντς, Μάλκομ ΜακΝτάουελ. Στις φετινές διακοπές της στη χώρα μας, μεταξύ ηλιοθεραπείας και γυρισμάτων για το νέο βίντεο της μπάντας της «Kid Moxie », μας μίλησε για την προσωπική της διαδρομή

Ηταν μαγικό το πρώτο διάστημα. Ημουν τόσο έτοιμη για περιπέτεια, που θυμάμαι ότι κουβαλούσα  μια κουβέρτα μέσα στο αυτοκίνητό μου σε περίπτωση που δεν μου έκανε καρδιά να πάω σπίτι και ήθελα να κοιμηθώ στο αυτοκίνητο, έτσι για να  μη χάσω ούτε λεπτό από  την καινούργια πόλη

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Στα 18 της έφυγε για την Αγγλία για να σπουδάσει Κινηματογράφο και Μίντια. Επόμενος σταθμός της, το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο και ένα master στις Θεατρικές Σπουδές. Και κάπου εκεί, σε ένα μαγικό γύρισμα του χρόνου, το ελληνικό ταμπεραμέντο «κουτούλησε» στο αμερικανικό όνειρο με ευτυχή αποτελέσματα. Η Ελενα πέρασε τις μεγάλες πόρτες των στούντιο του Χόλιγουντ, συνομίλησε με ιερά τέρατα της 7ης Τέχνης, ηχογράφησε στα ίδια στούντιο με θρυλικούς ρόκερ, αλλά δεν δειλιάζει να παραδεχθεί ότι το βασικό της εισόδημα για τη χρονιά που πέρασε ήταν από ένα διαφημιστικό σποτ για τα MacDonalds.

* Πώς προέκυψε η διαμονή σας στις ΗΠΑ;

- Πάντα είχα βλέψεις προς Αμερική. Επειτα από ένα ταξίδι στα 17 μου, εντυπωσιάστηκα τόσο με την ενέργεια της Νέας Υόρκης που έβαλα στόχο να μείνω κάποια στιγμή εκεί οπωσδήποτε. Η Νέα Υόρκη δεν προέκυψε, αλλά επισκεπτόμενη φίλους στο Σαν Φρανσίσκο από το Λονδίνο, είπα να κάνω μια αίτηση στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο για Θεατρικές Σπουδές. Εκανα και μια οντισιόν όσο ήμουν εκεί και με πήραν. Υστερα από τρεις μήνες τα είχα μαζέψει για Αμερική επιτέλους.

* Είχατε κάποιες γνωριμίες στο χώρο του θεάματος ή πήγατε τελείως μόνη;

- Τελείως μόνη. Μου άρεσε πολύ η ιδέα τού να ξαναρχίσω από την αρχή κάπου μακριά. Να δοκιμάσω τον εαυτό μου. Η Αμερική ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα όνειρο, κατά ένα μεγάλο κομμάτι ανεκπλήρωτο, επειδή ακριβώς είναι και ανεξάντλητο.

* Πότε κάποιος αφήνει τον τόπο του;

- Οταν δεν έχει βρει τα «εργαλεία» που χρειάζεται για να εκφραστεί στον τόπο του. Ή όταν νιώθει ότι θέλει να δοκιμαστεί αλλού. Πάντα από ανάγκη, απλώς οι ανάγκες τού καθενός διαφέρουν.

* Τι πήρατε μαζί σας φεύγοντας;

- Ρομαντικά, νοερά snapshots της Αθήνας και εφηβικά όνειρα που ακόμη δεν έχουν αλλάξει.

* Πείτε μου λίγα λόγια για το πρώτο διάστημα στο Λος Αντζελες.

Η Ελενα Χαρμπίλα με τον Βρετανό ηθοποιό και συμπρωταγωνιστή της, Μάλκομ ΜακΝτάουελ, στα γυρίσματα της τελευταίας τους ταινίας Η Ελενα Χαρμπίλα με τον Βρετανό ηθοποιό και συμπρωταγωνιστή της, Μάλκομ ΜακΝτάουελ, στα γυρίσματα της τελευταίας τους ταινίας - Πήγα προσωρινά στο Λος Αντζελες (από το Σαν Φρανσίσκο) για τα γυρίσματα μιας ταινίας με θέμα τη ζωή του Καραβάτζο. Η ταινία αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ολοι μας γνωρίζουμε το Λος Αντζελες μέσα από τις ταινίες και την τηλεόραση, και μόνο γι' αυτό είναι μια πόλη-μύθος. Την πραγματική ενέργεια της πόλης όμως τη νιώθεις μόνο όταν μπεις μέσα της και την αφήσεις να σε πάει. Ηταν μαγικό το πρώτο διάστημα. Ημουν τόσο έτοιμη για περιπέτεια, που θυμάμαι ότι κουβαλούσα μια κουβέρτα μέσα στο αυτοκίνητό μου σε περίπτωση που δεν μου έκανε καρδιά να πάω σπίτι και ήθελα να κοιμηθώ στο αυτοκίνητο, έτσι για να μη χάσω ούτε λεπτό από την καινούργια πόλη.

* Πότε άρχισαν να έρχονται δουλειές;

- Οταν βρήκα έπειτα από λίγους μήνες τον πρώτο μου ατζέντη και άρχισα να πηγαίνω σε κάστινγκ. Ημουν αρκετά τυχερή και έκλεισα σχετικά σύντομα διαφημιστικά και ταινίες -και έτσι μπήκα στην Ενωση Ηθοποιών πολύ γρήγορα (Screen Actors Guild).

* Τι δεν θα ξεχάσετε από τις μέχρι τώρα μεγάλες συνεργασίες σας;

- Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο ορμητικός αλλά και αστείος ήταν ο Αλ Πατσίνο, τον οποίο γνώρισα όταν έκανα ένα θεατρικό και μια ταινία που σκηνοθέτησε και έπαιξε, με βάση τη Σαλώμη του Οσκαρ Ουάιλντ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο γενναιόδωρος και γλυκός ήταν ο Αντζελο Μπανταλαμέντι όταν συνεργάστηκα μαζί του στη διασκευή του «Mysteries Of Love» από την ταινία του Ντέιβιντ Λιντς «Μπλε Βελούδο». Πιο πρόσφατα, δεν θα ξεχάσω πόσο προσιτός ήταν ο Μάλκομ ΜακΝτάουελ, όταν συνεργάστηκα μαζί του στην ταινία «Bereave» που θα βγει το 2015.

* Περιγράψτε μας ένα ενσταντανέ με κάποιον ή κάποια από αυτούς τους «μεγάλους» που σας σημάδεψαν (αστείο, συναισθηματικό, προσβλητικό, ό,τι θέλετε εσείς).

- Οταν ο Αντζελο Μπανταλαμέντι με πήρε για μια βόλτα με το αυτοκίνητό του στο Central Park της Νέας Υόρκης και ακούγαμε μαζί το «Mysteries Of Love» (κομμάτι που είχε γράψει τους στίχους ο Ντέιβιντ Λιντς), μου είπε ότι κάτι μέσα του τού έλεγε ότι ήθελε να δουλέψουμε πάνω σε αυτό μαζί και ότι εμπιστεύεται πάντα αυτό το «κάτι μέσα του». Ηταν μια μαγική βόλτα. Επίσης, πιο πρόσφατα, μια δυνατή στιγμή ήταν ύστερα από ένα γύρισμα με τον Μάλκομ ΜακΝτάουελ, που μου κράτησε σφιχτά το χέρι και το φίλησε. Δεν μου είπε τίποτα αλλά δεν χρειαζόταν.

* Πάνω σε τι δουλεύετε τώρα;

- Ασχολούμαι κυρίως με τον καινούργιο μου δίσκο (ως Kid Moxie) που θα ονομάζεται «1888» και θα έχει συμμετοχές από Αντζελο Μπανταλαμέντι και Κλιντ Μανσέλ και θα βγει τον Νοέμβριο. Μόλις τελείωσα τα γυρίσματα μιας μικρού μήκους ταινίας εδώ στην Αθήνα, που θα αποτελεί το πρώτο μουσικό βίντεο από το δίσκο. Το βίντεο περιστρέφεται γύρω από το μύθο του Νάρκισσου και της Ηχούς.

* Ποια ήταν τα πρώτα σας μουσικά ακούσματα; Πότε καταλάβατε ποιο είδος μουσικής θέλετε να παράγετε;

- Ως παιδί, άκουγα πολύ τα τραγούδια από τη Λιλιπούπολη, Καραγκιόζη, αλλά και Χατζιδάκι και Σαββόπουλο από τους γονείς μου. Οταν άρχισα να αγοράζω μουσική στην εφηβεία, αγόραζα μόνο soundtrack και σιγά σιγά έκανα το πέρασμα στην ποπ και την ηλεκτρονική μουσική. Τώρα, θα χαρακτήριζα το είδος μουσικής που κάνω «κινηματογραφική ποπ», που απ' ό,τι φαίνεται είναι μάλλον φυσική εξέλιξη των προηγούμενων ακουσμάτων μου.

* Θα μπορούσατε να συγκρίνετε τη ζωή της Αθήνας και τη ζωή στο Λος Αντζελες; Πού μοιάζουν; Πού διαφέρουν;

- Ο φιλικός καιρός, ο ήλιος και η διάθεση για έξω είναι σίγουρα κοινοί παρονομαστές. Η Αμερική είναι μια χώρα που αγκαλιάζει τα όνειρά σου και τα θρέφει. Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει πλέον τους πόρους να θρέψει (κυρίως τα καλλιτεχνικά) όνειρα, και αισθάνομαι ότι επικρατεί μια γενική καχυποψία ως προς αυτούς που έχουν μεγάλα όνειρα και φιλοδοξίες.

* Αν δεν είχατε φύγει, πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να έχετε την ίδια επιτυχία εδώ;

- Οχι, αλλά ίσως να είχα διαφορετικού είδους επιτυχία εδώ.

* Πώς είναι να είσαι Ελληνας στο Λος Αντζελες;

- Συνεχίζω να το θεωρώ ένα πλεονέκτημα, γιατί σε κάνει να διαφέρεις από τον όχλο που κατά κύριο λόγο έχει έρθει από το Οχάιο και τη Μινεσότα.

* Η νοσταλγία για την πατρίδα σας αφορά;

- Πάντα. Αλλωστε αυτό δείχνει πόσο όμορφα συναισθήματα μου βγάζει η Ελλάδα. Η μελαγχολία που δημιουργεί η νοσταλγία είναι πάντα συνυφασμένη με την ομορφιά. Νομίζω ότι χωρίς την ομορφιά δεν υπάρχει και μελαγχολία.

* Πείτε μου μια κάποια έντονη δοκιμασία που θυμάστε από τη μέχρι τώρα ζωή σας εκεί, που ενδεχομένως σας έχει αλλάξει, επηρεάσει ή βάλει σε σκέψεις.

- Δεν είναι ένα, αλλά πολλαπλά περιστατικά, και πρόκειται για το παιχνίδι της απόρριψης που είναι μέρος της καλλιτεχνικής αναζήτησης σε ένα τεράστιο μηχανισμό, όπως αυτός της βιομηχανίας του θεάματος στο Λος Αντζελες. Το ότι έμαθα να αντέχω στην απόρριψη με έκανε (ελπίζω) πιο δυνατή σε πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μου.

* Ο,τι έχετε καταφέρει το έχετε καταφέρει μόνη σας. Πώς αντιλαμβάνεστε τον όρο «ευκαιρία»;

- Ευκαιρία για μένα είναι να καταφέρεις να εισχωρήσεις στο άνοιγμα που κάνει μερικές φορές η πύλη της τύχης, όντας έτοιμος να ακολουθήσεις το μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά σου.

* Τι θα αλλάζατε από το παρελθόν εάν μπορούσατε;

- Το παρελθόν μας είναι σαν παιχνίδι Jenga. Ενα κομμάτι να μετακινήσεις, μπορεί να γκρεμίσεις πολλά.

* Μπορείτε σε μια φράση να συνοψίσετε όσα σας έχει μάθει η μέχρι τώρα πολυτάξιδη και πολυποίκιλη ζωή σας;

- Να μην είμαι καχύποπτη, να έχω πυξίδα την αγάπη προς αυτό που κάνω και όχι την αναγνώριση, και να εμπιστεύομαι αυτό το «κάτι μέσα μου» κι εγώ, όπως ο Μπανταλαμέντι.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Συνεντεύξεις
Σκηνοθέτες/Παραγωγοί
Θέατρο
Πρόσωπα