Έντυπη Έκδοση

Οι δεξιοί αδεξιότεροι των αριστερών;

Φαίνεται πως οι συντηρητικοί είναι λιγότερο νοήμονες από τους προοδευτικούς. Δεν το λέω εγώ, το λέει μια διεξοδική έρευνα του Πανεπιστημίου Brock του Οντάριο, στον Καναδά (Les gens de droite seraient moins intelligents que les gens de gauche, βλ. Nouvelles de France στο Διαδίκτυο).

Η έρευνα διεξήχθη σε 15.000 άτομα που ερωτήθηκαν όταν ήταν 10 χρόνων το 1958 και το 1970 και ξαναρωτήθηκαν όταν ήταν σε ηλικία 33 χρόνων. Σύμφωνα με τους πανεπιστημιακούς ερευνητές, «τα άτομα που εμφανίζουν τη χαμηλότερη νοημοσύνη στρέφονται προς τα δεξιά, γιατί οι συντηρητικές ιδέες τα κάνουν να αισθάνονται εν ασφαλεία. Δεν είναι το κοινωνικό στάτους ή το μορφωτικό επίπεδο που τους οδηγεί, για παράδειγμα, στο ρατσισμό ή στην απέχθεια προς τους ομοφυλόφιλους, αλλά ο βαθμός νοημοσύνης που τους διακρίνει. Εξάλλου, η πρόσβαση στην πολιτισμική ζωή στη Γαλλία και σε πολλές άλλες χώρες είναι τελικά πρόσβαση σε κουλτούρα αριστερή. Σε σχεδόν όλες τις κοινωνίες επικρατεί η αριστερή κουλτούρα. Οι Τέχνες και τα Γράμματα είναι αξίες που τις έφεραν άτομα με ιδέες προοδευτικές».

Σε απάντηση, ο Γάλλος συγγραφέας Λακουτούρ σημειώνει ότι μια μελέτη του Χάρβαρντ έβγαλε τους δεξιούς εξυπνότερους! Και ότι στη Δεξιά θα βρούμε δύο ρεύματα. Τους συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους. Εξάλλου, θα βρούμε μερικούς αριστερούς -λέει- πολύ πιο συντηρητικούς από μερικούς δεξιούς!

Ενας ανώνυμος σχολιαστής σημειώνει ότι η Αριστερά είναι συνήθως πιο «διανοητική», φιλοσοφώντας πάνω σε ιδέες «νεφελώδεις», ενώ ο δεξιός είναι άνθρωπος της «κοινής λογικής» και, κατά συνέπεια, λιγότερο «διανοητικός».

Ενας τρίτος παραθέτει τους αριστερούς και τους δεξιούς Γάλλους συγγραφείς για να δείξει πόσο η αριστερή σκέψη υπήρξε ισχυρότερη και συνεπώς επηρέασε περισσότερο τους νέους.

Μερικοί «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»: Λουί Αραγκόν, Αντρέ Μπρετόν, Μπλεζ Σαντράρς, Ρενέ Σαρ, Πολ Ελιάρ (επισκέφθηκε τα βουνά, στον ελληνικό Εμφύλιο), Αντρέ Ζιντ, Ζαν Τζιονό, Αντρέ Μαλρό (πολέμησε στον ισπανικό Εμφύλιο κατά του Φράκο), Ρομέν Ρολάν.

Μερικοί «ΔΕΞΙΟΙ»: Ζαν Ανούιγ, Μαρσέλ Αϊμέ, Ζορζ Μπερνανός, Πολ Κλοντέλ (γνωστός οπαδός του Πετέν), Λουί-Φερντινάν Σελίν (γνωστός για τον αντισημιτισμό του).

Αν η πονηριά χαρακτηρίζει τη νοημοσύνη για μερικούς σκεπτόμενους, ποια η διαφορά τελικά ανάμεσα στη νοημοσύνη και στην πονηριά; Η νοημοσύνη αποτελείται από διάφορα στρώματα, λένε οι ειδικοί. Το πιο χαμηλό είναι το ένστικτο. Σ' αυτό καταλήγουν για να περισωθούν σε ώρα ανάγκης όσοι δεν τα καταφέρνουν με άλλον τρόπο. Και αυτό είναι που ονομάζεται πονηριά. Η νοημοσύνη του ενστίκτου υπάρχει ήδη στα ζώα. Και τι είναι τελικά η νοημοσύνη; Οι ψυχολόγοι Αλφρέντ Μπινέ, Βικτόρ Ανρί και Θεοντόρ Σιμόν έκαναν μια πρώτη παρατήρηση το 1905 με μια έρευνα πάνω στις ικανότητες της ομιλίας. Σκοπός της ήταν να εντοπίσει τη διανοητική υστέρηση στους μαθητές του Δημοτικού, αντικρούοντας τις θεωρίες των τότε ψυχιάτρων ότι τα παιδιά αυτά ήταν «άρρωστα» και όχι απλώς «αργότερα στην αντίληψη». Συνεπώς δεν θα έπρεπε να σταλούν σε άσυλα ανιάτων. «Υπάρχει στη νοημοσύνη, νομίζουμε -γράφουν οι τρεις ψυχολόγοι-, μια ουσιώδης τεχνική. Η Κρίση. Θα μπορούσαμε να την πούμε πρακτική λογική, πρωτοβουλία, ή ικανότητα προσαρμογής. Συγκριτικά με την κρίση, η ψυχολογία έρχεται δεύτερη».

Το 1912 εμφανίζεται το περίφημο IQ (Intelligenz-Quotient) από τον ψυχολόγο Ουίλιαμ Στερν, μια μέθοδος που στηρίζεται σ' ένα εκτενές ερωτηματολόγιο. (Για την ιστορία, το υπέστην κι εγώ, τόσο από απλή περιέργεια όσο και για να πάρω κάποια ένδειξη για την πιθανότητα μελλοντικής προσβολής από τον Φον Αλτσχάιμερ). Φαίνεται ότι το περίπου 95% του πληθυσμού επιτυγχάνει ένα δείκτη IQ μεταξύ του 70 και του 130. Τα τεστ που συνηθίζονται μας δίνουν δείγματα όπως οι παρακάτω κατατάξεις, από έρευνες WAIS-R (1987), ΚΑΙΤ (2000), Κ-ΒΙΤ (1992):

- Γιατροί και οι έχοντες διδακτορικό: IQ 125+

- Απόφοιτοι Πανεπιστημίου: IQ 112

- Πτυχιούχοι Γυμνασίου & υπαλληλικό προσωπικό: IQ 100

Οι περισσότεροι ψυχολόγοι σήμερα δεν αποδέχονται σαν θέσφατα τα παραπάνω αποτελέσματα. Θα βρούμε διαφορετικές κλίμακες IQ σε όλα τα επίπεδα μόρφωσης και απασχόλησης, καθώς και στις διάφορες εθνικότητες. Καμιά διαφορά και μεταξύ του ανδρικού και του γυναικείου φύλου. Αυτό που συμβουλεύουν οι ειδικοί (βλ. περιοδικό «Express», 13.8.2014) για να «ξεκλειδωθεί» η νοημοσύνη είναι η «Διανοητική περιέργεια» και το «Ενδιαφέρον για τους άλλους», η «Ανταλλαγή συλλογισμών», δηλαδή, με δυο λόγια, ο Κοινωνικός Εγκέφαλος. Που οδηγεί αναμφισβήτητα στην πολιτική ανησυχία και σκέψη. Περνώντας σίγουρα από την πολιτιστική ανησυχία και σκέψη.

Εχει πάντως αποδειχθεί ότι αυτοί που ακούν κλασική μουσική αποκτούν μεγαλύτερο βαθμό IQ! Το 1994, ο Φράνσις Ράουσερ και ο Γκόρντον Σο ανέφεραν ότι από έρευνες που έκαναν σε πανεπιστήμια, οι φοιτητές που είχαν ακούσει 10 λεπτά από τη Σονάτα για Δύο Πιάνα του Μότσαρτ εμφάνισαν αύξηση 8 με 9 βαθμούς IQ στο τεστ νοημοσύνης της κλίμακας Στάνφορντ-Μπινέ. Το φαινόμενο ονομάστηκε «Εφέ Μότσαρτ».

Μήπως θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι τέχνες και ο πολιτισμός επενεργούν θετικά πάνω στο δρόμο που ακολουθεί η Νοημοσύνη; Οσο για το προς τα πού οδηγεί ο δρόμος αυτός, αφήνω τον αναγνώστη να το κρίνει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Ο κόσμος κατ' εμέ - Του ΡΟΒΗΡΟΥ ΜΑΝΘΟΘΥΛΗ