Έντυπη Έκδοση

Εκάλη Σώκου

Μια μικρή σε έκταση είδηση, στο ένα τρίο μονόστηλου εφημερίδας: «Εφυγε από τη ζωή την περασμένη Παρασκευή και κηδεύτηκε το Σάββατο η ηθοποιός του Θεάτρου Τέχνης Εκάλη Σώκου».

Τη διαβάζω και μένω. Το μυαλό μου αυτόματα τρέχει πίσω στη δεκαετία του '60. Κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλιά του Θεάτρου Τέχνης, όχι τα τωρινά, τα άλλα, επί της Σταδίου, στην είσοδο του Ορφέα. «Εφυγε από τη ζωή η Εκάλη»! Η χαριτωμένη ξανθιά κοντούλα, η αγαπημένη σύζυγος του δασκάλου μου Δημήτρη Χατζημάρκου.

Ελάχιστοι απέμειναν πια από κείνη την παλιά γενιά. Βρεθήκαμε αρκετές φορές μαζί στη σκηνή, στα πρώτα μου βήματα εγώ, μετά τη Σχολή. Τη θυμάμαι στα μονόπρακτα του Ιονέσκο: «Καρέκλες», «Μάθημα», «Φαλακρή τραγουδίστρια». Επαιζα στο πρώτο με τον Δ. Χατζημάρκο και στο τρίτο με Αγ. Καπελαρή, Ν. Κούρο, Μ. Λυμπεροπούλου, Θ. Καρακατσάνη, Σπ. Κωνσταντόπουλο, εκείνη έκανε τη μαθήτρια στο «Μάθημα» με τον Γ. Λαζάνη, αλλά και στο «Ετσι είναι, αν έτσι νομίζετε», του Πιραντέλο.

Πάντα φιλική, χαμογελαστή. Τα εγκατέλειψε γρήγορα, ιδίως μετά το θάνατο του συζύγου της. Χρόνια εξαφανισμένη. Αχ Εκάλη! Τι εποχές εκείνες του '60! Τι απολαύσεις δημιουργικές, τι ανάταση σε θέατρο, μουσική, ποίηση... τι ελπίδες για μια άλλη ζωή. Τα μαύρισε όλα η χούντα του 1967. Αλλά οι καλλιτέχνες δεν το 'βαλαν κάτω. Πάλεψαν με σθένος τις ανεγκέφαλες λογοκρισίες, τις απαγορεύσεις, τις φυλακίσεις... Η εκτόξευση του Θεάτρου Τέχνης δικαιώθηκε στα ευρωπαϊκά φεστιβάλ των Παρισιού, Λονδίνου, Βενετίας, Μονάχου.

Γλυκιά μου Εκάλη, καλό σου κατευόδιο. Κάποιοι σε περιμένουν με αγάπη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η Τέχνη του Λόγου