Έντυπη Έκδοση

ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΛΙΝΚΛΕΪΤΕΡ

«Ηθελα να δώσω τη ζωή όπως είναι...»

Θα γνωρίζετε ίσως την εξαιρετική τριλογία του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, «Πριν»: «Πριν το ηλιοβασίλεμα», «Πριν το ξημέρωμα» και «Πριν από τα μεσάνυχτα» (με την τελευταία αυτή να γυρίζεται στην Ελλάδα). Οι σχέσεις ενός ζευγαριού σε τρεις συναντήσεις στη ζωή τους, σε τρεις διαφορετικές χρονολογικά περιόδους, τρεις ταινίες γυρισμένες στις περιόδους ακριβώς που εκτυλίσσονται τα διάφορα γεγονότα.

 Τώρα ο Λίνκλεϊτερ, με τη νέα του, συναρπαστική ταινία, «Μεγαλώνοντας», το πήγε πιο πέρα. Αποφάσισε να καταγράψει τη ζωή ενός παιδιού, από την πολύ μικρή ηλικία των πέντε χρόνων, ώς τα 18 του, παρακολουθώντας τον πρωταγωνιστή του αλλά και τα υπόλοιπα πρόσωπα της οικογένειάς του, στη διάρκεια 12 χρόνων της ζωής τους - κινηματογραφώντας, μία φορά περίπου κάθε χρόνο, μερικές από τις σημαντικές στιγμές της ζωή τους. Με στόχο να αποδώσει, όσο καλύτερα μπορούσε, το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Με μια ομάδα εξαίρετων ηθοποιών, τον Ιθαν Χοκ και την Πατρίσια Αρκέτ, στο ρόλο των γονιών, και τον αρχικά 6χρονο Ελαρ Κολτρέιν και την (κόρη του) Λορελάι Λίνκλεϊτερ, στους ρόλους των δυο παιδιών τους. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ του Βερολίνου όπου κέρδισε την Αργυρή Αρκτο σκηνοθεσίας. Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε τη δημοσιογραφική προβολή της ταινίας του, ο Λίνκλεϊτερ μας μίλησε για την ταινία του και τα διάφορα προβλήματα του γυρίσματος.

- Πώς ξεκινήσατε τη δομή του έργου; Την είχατε σχεδιάσει από πολύ πιο πριν;

«Ναι, από την αρχή είχα φτιάξει την όλη αρχιτεκτονική της δομής της. Οι ταινίες δεν σου αφήνουν μεγάλο περιθώριο. Εχεις για παράδειγμα 22 μέρες για την παραγωγή της και 18 βδομάδες post-production, αυτό είναι όλο. Γι' αυτό κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Επρεπε να τα προετοιμάσω όλα από πριν. Γνώριζα έτσι το κάθε τι. Ελεγα στην Πατρίσια όλα όσα θα συνέβαιναν στο χαρακτήρα της, ότι θα πάρει το δίπλωμά της, θα πάρει διαζύγιο... όλα».

- Πόσες φορές το χρόνο γυρίζατε σκηνές της ταινίας;

«Μερικές φορές γυρίζαμε μία φορά σε 18 μήνες, μερικές φορές σε διάστημα λιγότερο από ένα χρόνο. Κατά μέσο όρο ήταν μία φορά το χρόνο. Ηθελα να δώσω μια φυσιολογική συνέχεια στην όλη ιστορία. Ηθελα να καταγράψω τις πιο σημαντικές στιγμές από τη ζωή του νεαρού πρωταγωνιστή μας, πιστεύοντας πως αυτές θα έδιναν μια σφαιρική εικόνα του χαρακτήρα του. Αισθανόμουν πως κάναμε κάτι το ξεχωριστό, κάτι που δεν θα ξαναγινόταν ποτέ. Εκείνο που με ενδιέφερε ήταν να δώσω αυτό το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Δεν ήξερα ποια θα ήταν η συγκεκριμένη στιγμή της μετάβασης, γι' αυτό σκέφτηκα: γιατί να μην την καταγράψουμε όλη, σε ολόκληρη τη μεγάλη αυτή περίοδο;».

- Δεν ήταν δύσκολο αυτό;

«Ναι, ήταν δύσκολο να πείσεις τους ηθοποιούς να συνεχίσουν να εργάζονται για σένα για 12 συνεχή χρόνια, ιδιαίτερα για ένα παιδί πέντε χρόνων. Αλλά τα καταφέραμε. Ηταν όλοι τους εκπληκτικοί».

- Τι έκαναν στο ενδιάμεσο οι ηθοποιοί, ιδιαίτερα ο Ελαρ;

«Δεν παρακολουθούσα τι έκαναν την υπόλοιπη ζωή τους, αλλά ο Ελαρ μού τηλεφωνούσε μερικές φορές για να με ρωτήσει διάφορα πράγματα, όπως "τι λες, να κόψω τα μαλλιά μου;" ή κάτι τέτοιο».

- Πώς επιλέξατε τη μουσική που χρησιμοποιήσατε;

«Εχει σχέση με τα χρόνια αυτά που μεγαλώνουν τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι. Μπορεί να ήταν από την πλευρά του Μέισον ή της Σαμάνθας, ή του πατέρα Μέισον, ή κάτι που άκουγε ο νεαρός Μέισον το 2007. Προσπαθούσαμε να συλλάβουμε την κουλτούρα της συγκεκριμένης εκείνης στιγμής. Αυτό ήταν από τα πιο ευχάριστα σημεία της δημιουργίας της ταινίας».

- Η επιλογή αυτή της καταγραφής του χρόνου επηρέασε το στιλ της ταινίας;

«Η ταινία προσπαθεί να είναι όσο το δυνατό πιο ρεαλιστική. Ξέρετε, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και κόπος για να γίνει μια ταινία. Ο τόνος που ήθελα να δώσω στην ταινία είναι αυτός που δείχνει τη ζωή όπως κυλάει, πώς λειτουργεί ο χρόνος μέσα στη ζωή μας, χωρίς όμως να τονίσω τα δραματικά σημεία. Πολλά σημεία μπορεί να φαίνονται δραματικά στο μυαλό μας, χωρίς όμως να είναι δραματικά στην πραγματικότητα. Ηθελα ακριβώς να δώσω αυτό πάνω στην οθόνη, όχι όπως τα αισθανόμαστε τα γεγονότα, αλλά όπως είναι στην πραγματικότητα, φυσιολογικά. Ηθελα να δώσω τη ζωή όπως είναι... Κάτι, βέβαια, που είναι δύσκολο να ελέγξεις σε ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Εχεις μπροστά σου το μέλλον, που δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί. Βασίζεσαι σ' αυτό, αλλά δεν ξέρεις προς τα πού θα σε οδηγήσει. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο...»

- Επηρεαστήκατε από άλλες ταινίες;

«Οχι συνειδητά. Αλλά και άλλες ταινίες έχουν δώσει την απώλεια της παρθενιάς ή το πρώτο φιλί, την αποφοίτηση, τις κηδείες, και όλα όσα συμβαίνουν στον Μέισον και σε όλους μας, αλλά θέλησα να τα καταγράψω όσο το δυνατό πιο άμεσα, ρεαλιστικά, όπως συμβαίνουν, χωρίς να πιέζω το χρόνο. Εκείνο που θέλαμε ήταν απλά να προχωρήσουμε όσο πιο άνετα και σωστά. Να πιάνουμε άμεσα στην κάμερα ό,τι συνέβαινε στους χαρακτήρες. Εκείνο που για μας είχε σημασία ήταν τα περάσματα, οι μεταβάσεις από τη μία περίοδο στην άλλη. Εκείνες οι στιγμές που αισθάνεσαι πως είναι εντελώς δικές σου, αυτές που θυμάσαι, που είναι μόνο δικές σου, που δεν είναι καθόλου κοινοτοπίες. Μ' αυτές που μπορείς να φτιάξεις κάτι το δικό σου. Ο,τι και να συμβεί. Η οικογένεια μπορεί να διαλυθεί, η ζωή όμως συνεχίζεται, με τις μικρές αλλαγές της, τις κάποιες συγκρούσεις, την απρόσμενη συμπεριφορά, ακόμη και με βία, κάποιες φορές, από ανθρώπους που γνωρίζεις, με τους οποίους έχεις κάποια σχέση».

- Ησασταν σίγουρος πως ο Ελαρ Κολτρέιν θα τα κατάφερνε;

«Ηταν μεγάλο ρίσκο σίγουρα. Γιατί όλο το έργο βασιζόταν σ' αυτόν και αν θα τα κατάφερνε. Τον επιλέξαμε στην ηλικία των έξι χρόνων, είχε παίξει σε μια ανεξάρτητη ταινία και είχε και ατζέντη. Οταν τον επιλέξαμε, ήταν πρόθυμος και διαθέσιμος αλλά δεν μπορούσες να ξέρεις αν, στη συνέχεια, στα επόμενα 12 χρόνια, θα συνέχιζε να ενδιαφερόταν για την ταινία, μπορεί να είχε άλλα σχέδια στη ζωή του. Ο Ελαρ είχε κάτι στη σκέψη του, στον τρόπο που αντιμετώπιζε τα πράγματα, που με έπεισε πως ήταν ο κατάλληλος. Στην αρχή έκανε ό,τι του έλεγα. Ενώ μεγάλωνε άρχιζε να κάνει ερωτήσεις, είχε πολύ ενδιαφέρον. Ηταν πράγματι καταπληκτικός».

Τελική αποπληρωμή

Η ταινία του ταλαντούχου σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αλέξανδρου Λεονταρίτη, με τίτλο «Τελική αποπληρωμή», προβάλλεται από χθες σε κεντρικές κινηματογραφικές αίθουσες.

Η ταινία αυτή, που απέσπασε βραβεία και διθυραμβικές κριτικές σε διεθνή φεστιβάλ, φιλοδοξεί να αποτελέσει την έκπληξη της φετινής σεζόν.

Το θέμα της ταινίας αποκτά άμεση επικαιρότητα, καθώς αντικατοπτρίζει έντονα όλα αυτά που βιώνει στις μέρες μας ο ελληνικός λαός. Τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, την αδικία, την απογοήτευση που επικρατεί, αλλά και την πτώση των ηθικών αξιών σ' όλα τα επίπεδα. Στην ταινία παίζουν οι Γιάννης Μποσταντζόγλου, Ελένη Φιλίνη, Γιώργος Γιαννόπουλος, Γρηγόρης Τερζάκης, Χρίστος Θεοφιλάτος και άλλοι.

Αυτόν τον καιρό, ο Αλέξανδρος Λεονταρίτης βρίσκεται στην Κύπρο, όπου είναι σ' επαφή με παράγοντες της κυπριακής τηλεόρασης, για μια ευρύτερη συνεργασία.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Πρόσωπα
Κινηματογράφος
Συνεντεύξεις