Έντυπη Έκδοση

Περί αναλογίας

Είδα κάποιους τελείως αστοιχείωτους να μην αντιλαμβάνονται πως ο Αριστοφάνης σήμερα δεν μπορεί να παρασταθεί χωρίς αναλογίες. Οι στεγνοί ξένοι κλασικοί φιλόλογοι συνήθως στις συζητήσεις τους αρνούνται καθέτως πως ο Αριστοφάνης παίζεται σήμερα. Γιατί τον βλέπουν με τα φάλαρα της ιδεοληπτικής τους γραμματομανίας.

 Είδα με χαρά την έξοχη παράσταση του Κακλέα με τα στελέχη του Εθνικού Θεάτρου, μια θαυμάσια και τίμια αναλογία των «Βατράχων». Ο Αριστοφάνης (και μιλώ με τη μεταφραστική μου πείρα των 9 από τις 11 κωμωδίες του) αν μεταφραστεί στενά φιλολογικά και πιστά και ακατανόητος θα είναι και αγέλαστος και ψυχρός. Τι σημαίνει σήμερα για έναν Ελληνα θεατή ή ξένο το όνομα ενός στρατηγού που ο αρχαίος θεατής ήξερε πως ήταν ή δειλός ή κλέφτης ή κερατάς;

Τι θα σήμαινε ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια για έναν θεατή που θα άκουγε σ' ένα διασωθέντα σατιρικό μονόλογο του Χάρρυ Κλυνν τη φράση «Πάψε ρε Κοσκωτά!»;

Χωρίς σημερινές αναλογίες Αριστοφάνης δεν παίζεται. Αυτό βέβαια σημαίνει να ξέρεις τα όρια και τη λειτουργία της αναλογίας.

Είδα να ξενίζονται πολλοί που ο Κακλέας έβαλε στην Παράβαση Νεοέλληνες ποιητές στη θέση άγνωστων αρχαίων λυρικών.

Εγώ πριν από λίγα χρόνια και στους Αχαρνείς και στην Ειρήνη είχα κάνει κάτι ανάλογο, αναφέρθηκα και στον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Παλαμά, τον Σικελιανό και τον Γκάτσο. Μάλιστα όταν ο Αριστοφάνης αναφέρει πως δεν θ' αφήσουμε τους ξένους να μας πάρουν τα νησιά, εγώ έγραψα δεν θ' αφήσουμε να μας πάρουν την Αμοργό του Γκάτσου.

Κάποτε σ' αυτόν τον έρμο τόπο θα πρέπει σοβαρά να ξεκαθαρίσουμε τη διαφορά ανάμεσα στην αυθαιρεσία και την αναλογία. Θέμα Παιδείας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου