Έντυπη Έκδοση

Συνεχόμενοι πνιγμοί

Ητηλεόραση παίζει στην ελάχιστη ένταση. Σαν χύτρα που σιγοβράζει σε σκοτεινή κουζίνα. Από μακριά φτάνει στ' αυτιά μας η φωνή του sport caster που πυροβολεί ακατάπαυστα ένα στόχο ήδη πεσμένο. Κάτι το πένθιμο στη φωνή, κάτι τα λόγια που εκφέρονται μηχανικά και αδέξια όπως στις κηδείες, μας κάνουν να καταλάβουμε πως οι αγώνας κρίθηκαν και το αποτέλεσμα δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Δύο ήττες σε επίπεδο εθνικών ομάδων και μάλιστα με τρεις ώρες διαφορά είναι κάτι που δεν κατεβαίνει εύκολα... Εξ ου και το... πένθιμο εμβατήριο. Τα μασημένα λόγια για... πάλης ξεκίνημα έρχονται να συμπληρώσουν το φινάλε που μόνο happy δεν είναι.

Στο μεταξύ, ωτακουστές στο ίδιο μας το σπίτι, προσπαθούμε χωρίς επιτυχία να απαντήσουμε στο τεστ γνώσεων που οι ιεροεξεταστές των βραδινών δελτίων πετάνε στον αέρα με ταχύτητα μάουζερ.

«Ποιος δολοφόνησε τον ογδοντατριάχρονο, αφού τον έδεσε και τον φίμωσε;»

«Ποια η τελική τιμή του πετρελαίου μετά τη μείωση του ΕΦΚ κατά 30%;»

«Ποιες οι διορθώσεις στον ΕΝΦΙΑ για τα κενά και μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα;»

«Γιατί δάκρυσε ο Ρέμος;»

«Θα βγουν 180 τα κουκιά στην εκλογή Προέδρου;»

«Τσίπρας ή Δούρου στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;»

«Αγόρι ή κορίτσι το νέο μωρό του Μπάκιγχαμ;»

Και όπως κάθε κανάλι που σέβεται την αξιοπιστία και το κοινό του, έρχεται στο τέλος η ερώτηση που μας γεμίζει δέος, σαν το ευγενές αέριο ήλιον που φούσκωνε τα μπαλόνια της παιδικής μας ηλικίας:

«Είναι συλημένος ο τάφος ή όχι;»

Οπου τάφος, όχι ό,τι κι ό,τι... Οχι οι τάφοι της Καρδάμαινας στην Κω που ο φίλεργος ιερέας φρόντισε να «διακοσμήσει» με τα βερεσέδια των εκλιπόντων. Κι ας λέει πως δεν βανδάλισε, κι ας ισχυρίζεται πως τα νούμερα «βγαίνουν» αφού είναι γραμμένα με μαρκαδόρο, κι ας επικαλείται τη σύμφωνη γνώμη του δεσπότη που γνώριζε τις εισ-πράξεις του.

Στην Αμφίπολη ζούμε το καθημερινό ριάλιτι του πολιτισμού μας που γράφεται μέρα τη μέρα μέσα από τις ανακοινώσεις του υπουργείου Πολιτισμού, όπως ποτέ άλλοτε.

Στις εκβολές του Στρυμόνα, κάτω από τον ίσκιο του «Λέοντος της Αμφιπόλεως» -υποχρεωτική στάση για κάθε εκδρομέα από και προς τη Θεσσαλονίκη-, ετοιμάζεται το έργο «Τώρα θα σας δείξουμε» που κάποιοι θεατρόφιλοι παραγωγοί θέλουν να παρουσιάσουν σε παγκόσμια «πρώτη» σ' ένα φιλοθέαμον κοινό που διψάει για σασπένς και ίντριγκα.

Μαζί τους όλοι οι εκκολαπτόμενοι στάρλετ της Αρχαιολογίας και της Ιστορίας, που ευκαιρίας δοθείσης, έπεσαν με τα μούτρα στην προετοιμασία για να ξαναγράψουν το βιογραφικό τους.

Και το κοινό, αυτό το απίστευτο κοινό που αγνοεί αν υπάρχει μουσείο στην πόλη του, σπεύδει από πρωίας να κλείσει θέση μη τυχόν και ξεμείνουν από εισιτήρια και χάσει το σόου. Από κοντά, οι κάθε λογής παράγοντες: δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, πρώην και νυν και επόμενοι, αγρότες, εργάτες, φοιτητές με κιάλια, πτυσσόμενα καθίσματα, ομπρέλες θαλάσσης και βατραχοπέδιλα να παρακολουθούν εκ του μακρόθεν τα φορτηγά με τα χώματα και η κίτρινη σκόνη να αιωρείται πάνω από τον τύμβο του Καστά σαν αμμοθύελλα όμοια μ' εκείνη που έκρυψε την Αντιγόνη την ώρα της ταφής του Πολυνείκη.

Μας συγκινεί που δύο νέες Καρυάτιδες είναι ανάμεσα στα ταφικά ευρήματα, ανεξάρτητα που η δική μας καρδιά είναι ακόμα δοσμένη στην «Εκτη Καρυάτιδά» μας, που, τρία χρόνια πριν, η συγκάτοικός μας σ' αυτό το πέλαγος της σαββατιάτικης έκδοσης της «Ε», Σοφία Φιλιππίδου, ανέλαβε να ανασύρει από τη λήθη και να ζωντανέψει υπό την καθοδήγηση του Κώστα Τσόκλη.

Χωρίς τις ορδές των περίεργων, χωρίς ανασκαφείς και αρχαιολόγους, μέσα στο εμβληματικό κοστούμι με τη μεγάλη ουρά που έσερνε όλο το βάρος της ιστορίας της, η Ελένη Βουτυρά το γένος Νίκου μάς έμαθε πως το πιο σημαντικό σ' αυτό τον τόπο που πρέπει να κρατηθεί ζωντανό είναι η μνήμη. Μόνο τη μνήμη φοβάται ο θάνατος...

Και η μνήμη δεν χρειάζεται φώτα και δελτία Τύπου, ούτε σόου του στιλ «Amphipolis by night».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ