Έντυπη Έκδοση

Παρφουμαρισμένα δάκρυα

Πιο πολύ από όλα στο βιβλίο που έγραψε η προδομένη πρώην κυρία του προέδρου Ολάντ πεσμένη στα πατώματα και στο άψε σβήσε, χωρίς να αφήσει τον πανδαμάτορα χρόνο να ποτίσει με τα παρφουμαρισμένα της δάκρυα τον κουρνιαχτό που σήκωσε η βοή του χωρισμού της, με την πίκρα ακόμη των βαρβιτουρικών στο στόμα και το πράσινο της χολής στην κοφτερή της γλώσσα... πιο πολύ με πείραξε που έγραψε πως ο κομψός πρόεδρος με τα σχιστά κινεζικά μάτια ξεπόρτιζε και έλεγε τους φτωχούς φαφούτηδες.

Κανείς δεν ξέρει σε τι κατάσταση ήταν η απατημένη, όταν εκστομιζόταν η βρισιά-κόλαφος. Φώναζε «σκάσε, μη μιλάς έτσι για το σόι μου» ή μπουσουλούσε μέχρι το ασανσέρ για να γαντζωθεί από τα μπατζάκια του και να του βουλώσει το στόμα με ένα φλογερό φιλί; Δεν είμαι λάτρης των φτηνών φωτορομάντζων, αλλά δεν τους αντέχω ερωτευμένους και εγώ να μην έχω και επειδή δεν έχω και τις σωστές αναλογίες και είμαι και ταπεινής καταγωγής, πληγώθηκα! Και όχι μόνο εγώ. Ολους μας έχει πονέσει το δοντάκι κάποτε και οι περισσότεροι έχουμε τα μερεμέτια μας: μια γέφυρα που λάσκαρε, ένα κάλυμμα στο γομφίο, κανένα φυτευτό που θέλει βίδωμα στο κόκαλο... ένα συρίγγιο που φτάνει μέχρι το μάτι... τους εφιάλτες μας: δόντια μαλακά σαν μαστίχα Χίου που λυγίζουν, δόντια που κουνιούνται, δόντια που πέφτουν και τα μαζεύουμε στις χούφτες... δόντια σπασμένα σε άγριους ξυλοδαρμούς, δόντια σπαρμένα στα οργωμένα χωράφια, του Δράκου της γάργαρης πηγής που σκότωσε ο Κάδμος στη Θήβα και γεννήθηκαν οι Σπαρτοί μεταξύ τους και ο Εχίων, καλή του ώρα, πατέρας του Πενθέα, που αρνήθηκε τις βακχείες του Διόνυσου και του ξερίζωσε η μάνα του η Αγαύη το κεφάλι... Γι' αυτό σας λέω μακριά από γυναίκες παραλογισμένες από έρωτα και μανιακή βακχική εκδίκηση.

Είδα και μια φωτογραφία του προέδρου που γελάει με ανοιχτό το στόμα σαν τη Μέριλιν πάνω από τη σχάρα υπονόμου και απόκαμα: η αστραφτερή οδοντοστοιχία του φαίνεται να είναι φτιαγμένη στον καλύτερο γλύπτη-οδοντίατρο του Παρισιού, αν όχι του Λος Αντζελες, εκτός αν ο θεός της γαλλικής φινέτσας, που ιερουργεί στον ναό της Σανέλ στα Ηλύσια Πεδία, τον έχει προικίσει με φυσικούς κυνόδοντες και τραπεζίτες από κοβάλτιο. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως και η κυρία Τριερβελέρ θα έχει μάλλον τις καλύτερες πορσελάνες. Εχουμε κι εμείς στην Ελλάδα τα ίδια μοντέλα για τους VIPs: κάτασπρες γυαλιστερές με τα μεγάλα δόντια τα αλογίσια, σετ πάνω-κάτω, χωρίς άλατα, άθραυστες και φυσικά ο καθένας μας μπορεί πλέον με μερικές χιλιάδες ευρώ να αποκτήσει την οδοντοστοιχία των ονείρων του, πακέτο με το πιο αστραφτερό χαμόγελο στο άσπρο του χαρούμενου γλάρου πάνω στον αφρό της θάλασσας.

Ομως κάθε φορά που βλέπω ανθρώπους στο δρόμο χωρίς δόντια ή με μαύρα δόντια ή με μασέλες που μπαινοβγαίνουν, ή τη μάνα μου που προσπαθεί να βάλει τη μασέλα της, που δεν κολλάει με τις ελληνικές κόλλες (και παραγγείλαμε τις καλύτερες κόλλες της Γερμανίας), νιώθω ενοχές και μεγάλη ανημπόρια γιατί δεν γνωρίζω: είναι φτώχεια ή αρρώστια, αδιαφορία, ή μοίρα, ψυχαναγκασμός... υποταγή ή παραίτηση «αν είναι αλήθεια αυτό που ζούμε ή παραίσθηση; Προσωπικάααααααα»

Ο,τι και να 'ναι στις 3 του Σεπτέμβρη, στην εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια του κινήματος, πρόσεξα πως όλα τα στελέχη, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες (κάποιοι ηλιοκαμένοι από τα μπάνια, κάποιοι εμφανώς αδυνατισμένοι) κάθονταν φρόνιμα στις καρέκλες. Από το βάθος ακούστηκε στην αρχή δυνατά ένα παλιό σύνθημα για ένα «ενωμένο και δυνατό που είναι εδώ» και μετά η φωνή έσβησε. Κάποιες κυρίες όρθιες φυσιόντουσαν μηχανικά με αυτοσχέδιες βεντάλιες...

Σε μια ξέρα στο βάθος «είδα» ένα καράβι και τη φαφούτα «μαμά Ελλάς» καθισμένη στην πλώρη να μασάει τα τελευταία φύλλα δάφνης από το στεφάνι της διαβάζοντας «Liberation»: Oh la la!

Στην τηλεόραση ένας μαυροφορεμένος σουνίτης τζιχαντιστής με προφορά Οξφόρδης κουνούσε το μαχαίρι του πάνω από το κεφάλι ενός Αμερικανού δημοσιογράφου στα συμβολικά πορτοκαλί. Πίσω από τη χαραμάδα της μαντίλας του είδα δυο μάτια να γυαλίζουν. Στο βάθος απλωνόταν η έρημος και στο δωμάτιό μου ο μεγάλος παραληρηματικός τρόμος! 5-6 δευτερόλεπτα μετά τον αποκεφαλισμό, λένε οι μελετητές της φρίκης της γκιλοτίνας, «έβλεπες με οδύνη το κορμί σου χωρισμένο από το κεφάλι του».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ