Έντυπη Έκδοση

Σιωπή...

Γιατί σιωπούν οι Ελληνες διανοούμενοι; Σ' αυτό το διαχρονικό ερώτημα, αυτοί οι οποίοι μπορούν να απαντήσουν είναι μόνον οι ίδιοι. Οταν δεν τους βλέπεις να υπογράφουν σε καταλόγους ίδρυσης νέων κομμάτων, νεοπαγών πολιτικών σχηματισμών, ανερχόμενων ιδεολογικών κλαμπ ή καινοφανών δεξαμενών σκέψης, σιωπούν με το βλέμμα το αινιγματικό της Σφίγγας της Ερήμου.

 Τι έχουν να πούνε για την έρημο που μεταμορφώθηκε η Ελλάδα; Τίποτα. Μόνο κάτι ψελλίσματα, κάτι προσχωρήσεις, κάτι προσχώσεις, κάτι άνδηρα, κάτι ψευδολογίες. Μα, πάνω απ' όλα, η σιωπή τους. Καθόλου ομιλούσα, καθόλου με υπονοούμενα, τίποτα στον εγκέφαλο, πάρεξ ο συριγμός του φιδιού που ονομάζεται μικροσυμφέρον, ατομισμός, αυτοναφορικότητα, ραμμένο στόμα, βουλωμένα αυτιά, τυφλότητα μπροστά στην τραγωδία. Οι πολιτιστικοί θεσμοί εξακολουθούν να μοιράζουν λιγότερα χρήματα, όμως δεν έχουν σταματήσει στιγμή να αναπαράγουν πρωτοποριακά και νεωτεριστικά δεκανίκια του συστήματος. Ομολογουμένως, με μπόλικη ζαχαρένια άχνη αγοραίας σεξουαλικότητας, παραβατικής συμπεριφοράς, σημαιοφορικής ιδιαιτερότητας, χυμένου αίματος, κατακλυσμιαίων ούρων και ποταμών σπέρματος. Δεν ζούμε την εποχή των ιδεών, ζούμε την εποχή των εκκρίσεων. Ο πόνος δεν σωματοποιείται, απορρίχνεται ως ανεπιθύμητο νεογνό, ξεβγάζεται στα βρόμικα νερά της ακυρωμένης επιθυμίας, τραγουδάει στην αφωνία του μουγκρητού, καρπούται ενέργεια από τον ζόφο και τον ενυδατώνει στον υπόνομο της σκέψης. Τόσος μα τόσος πόνος κι ούτε μία κραυγή...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Χαρτί και καλαμάρι