Έντυπη Έκδοση

Ίαση ψυχών και σωμάτων

Φαρμακεία - θεραπευτήρια

Γράφει ο ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ

Ενας από τους σημαντικότερους χώρους άσκησης της ιατρικής επιστήμης υπήρξαν τα φαρμακεία, η σημασία των οποίων υπήρξε πολύ ευρύτερη από τη συγκεκριμένη επιστημονική τους αποστολή. Εκτός από την παρασκευή και την πώληση φαρμάκων, υπήρξαν και χώροι εξέτασης των ασθενών. Επίσης ήταν χώροι με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, όπου πραγματοποιούνταν ζυμώσεις, πολιτικές, ιδεολογικές, πολιτισμικές.

Αυτή ακριβώς τη σημασία του φαρμακείου και της φαρμακευτικής επιστήμης στο πλαίσιο της ευρύτερης ιατρικής, αλλά και της συμβολής του σε ευρύτερες κοινωνικές διεργασίες, έρχεται να μελετήσει η οικονομολόγος και εκπαιδευτικός Φωτεινή Καραμαλούδη. Αντιμετωπίζει σφαιρικά τη φαρμακευτική δραστηριότητα, μελετώντας και τον ίδιο το φαρμακοποιό ως πρόσωπο και ως μέτοχο σε κοινωνικές σχέσεις.

Τα περιεχόμενα του βιβλίου διατάσσονται σε οκτώ ενότητες-κεφάλαια:

Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η ιστορική εκείνη στιγμή που η ιατρική επιστήμη διαχωρίζεται στα επί μέρους και η φαρμακευτική αυτονομείται.

Στο δεύτερο και πιο εκτεταμένο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα φαρμακεία του ελληνικού χώρου, τόσο του ελλαδικού όσο και του εξωελλαδικού. Τα θέματα που χρονικά προηγούνται της συγκρότησης του ελληνικού έθνους-κράτους είναι η δημιουργία των πρώτων φαρμακείων στην Κρήτη, τα Επτάνησα και τη Χίο και η διαπραγμάτευση της φαρμακευτικής κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και των επαναστατικών χρόνων. Στη συνέχεια παρουσιάζονται τα φαρμακεία της Αθήνας από το 1835 έως και τις αρχές του 20ού αιώνα. Επίσης υπάρχει ιδιαίτερη αναφορά στα φαρμακεία του Αγίου Ορους και στη φαρμακευτική περίθαλψη στη Θεσσαλονίκη από την εποχή της οθωμανικής κατάκτησης έως και την απελευθέρωση.

Το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου είναι αφιερωμένο στα φαρμακεία τής καθ' ημάς Ανατολής (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη κ.λπ.) και στην Αίγυπτο (Αλεξάνδρεια, Κάιρο).

Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι φαρμακευτικές σπουδές. Γίνεται αναφορά στον τρόπο που μελετάται και διδάσκεται η φαρμακευτική στην Ιόνιο Ακαδημία, στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο (αργότερα Εθνικό και Καποδιστριακό), στο Βασιλικό Φαρμακείο και στο Χημείο.

Το πέμπτο κεφάλαιο ασχολείται με την εξέλιξη του φαρμάκου από την αρχαιότητα μέχρι και τον 20ό αιώνα και την πορεία της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας έως και πρόσφατα.

Στο έκτο κεφάλαιο περιγράφεται η δομή του φαρμακείου και ο φαρμακοποιός ως συμμετέχων σε κοινωνικές δραστηριότητες.

Στο έβδομο κεφάλαιο παρουσιάζεται ο τρόπος που προβάλλεται ο φαρμακοποιός και το φάρμακο στην ελληνική λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο και το θέατρο σκιών. Το τελευταίο κεφάλαιο, το όγδοο, είναι αφιερωμένο στο Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, φαρμακοποιό και διανοούμενο, που υπήρξε ξεχωριστή προσωπικότητα της Θεσσαλονίκης.

Το έργο έχει μια εντυπωσιακή μορφή, καθώς εικονογραφείται από δεκάδες φωτογραφίες και έγγραφα, μεγάλο μέρος των οποίων προέρχεται από το αρχείο του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ). Η πρωτοτυπία του έργου της Φωτεινής Καραμαλούδη συνάγεται τόσο από τη μορφή του όσο και από την τεκμηρίωση των στοιχείων που παρατίθενται και την πλούσια βιβλιογραφία που χρησιμοποιήθηκε για τη συγγραφή του.

**

Αυτο...ανάλυσέ το

«Την ψυχανάλυση τη μαθαίνουμε κατ' αρχάς πάνω στον ίδιο μας τον εαυτό» είχε πει κάποτε ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ (1856 - 1939). Αυτή ακριβώς η έννοια της αυτοανάλυσης γεννήθηκε όταν ο Φρόιντ αντιλήφθηκε τα όνειρα ως ανθρώπινες εκφράσεις.

Με τον όρο αυτό εννοούμε τη «διερεύνηση του εαυτού από το ίδιο το άτομο, λίγο ώς πολύ συστηματική, που χρησιμοποιεί μερικές από τις τεχνικές της ψυχαναλυτικής μεθόδου - ελεύθερους συνειρμούς, ανάλυση των ονείρων, ερμηνεία των συμπεριφορών κ.λπ.» όπως διευκρινίζεται στο «Λεξιλόγιο της Ψυχάνάλυσης» (1995) των Ζαν Λαπλάνς (1924-2012) και Ζ.-Μπ. Πονταλίς (1924-2013).

Τους όρους, τις προϋποθέσεις και την τεχνική της μεθόδου επιχειρεί να εκθέσει σε εκατό μόλις σελίδες ο ψυχαναλυτής Gerard Bonnet για να γνωρίσουμε την ψυχανάλυση «εκτός των τειχών».

Τεστάρετε την ψυχή σας

Ψυχομετρία ονομάζεται ο κλάδος της ψυχολογίας ο οποίος ασχολείται με την εκτίμηση της πνευματικής ή ψυχικής κατάστασης και συμπεριφοράς ενός ατόμου και την κατασκευή ψυχολογικών δοκιμασιών.

Ο Kline (1993) θα ορίσει την ψυχομετρία ως τη μελέτη των ατομικών διαφορών με τη χρήση των ψυχολογικών τεστ. Με τον κλάδο αυτό καθώς και με τον όρο ψυχολογική αξιολόγηση ασχολείται και η καθηγήτρια Καρίνα Κουλάκογλου στο έργο της που γνωρίζει την τρίτη του έκδοση, αυτή τη φορά από τον Εκδοτικό Οίκο Πατάκη, σε μια επαυξημένη και επικαιροποιημένη μορφή.

Απευθύνεται τόσο σε φοιτητές ψυχολογίας όσο και σε επαγγελματίες του είδους και είναι σίγουρα μια μελέτη που δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη μας.

Σε στηρίζω, με στηρίζεις

Ο Γρηγόρης Ποταμιάνος, καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας και πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου μαζί με τον Βασίλη Γκιτάκο διευθυντή του ΚΕΘΕΑ και αξιόλογους συνεργάτες μελετούν τον κλάδο της συμβουλευτικής ψυχολογίας. Εκτός από σημαντικό εργαλείο της σύγχρονης εφαρμοσμένης ψυχολογίας είναι η σχέση μεταξύ ενός συμβουλευόμενου και ενός συμβούλου που παρέχει βοήθεια.

Στον παρόντα τόμο οι μέθοδοι της συμβουλευτικής ψυχολογίας επικεντρώνονται σε διάφορες θεματικές ενότητες. Πιο συγκεκριμένα, αναλύονται: παρεμβάσεις που γίνονται σε χώρους εργασίας· οι έννοιες της θνητότητας, της απώλειας και του πένθους· οι επαγγελματίες υγείας και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουν τυχόν θνητότητα των ασθενών τους.

Αλλά η μελέτη δεν περιορίζεται μόνο εκεί, περνά και στις μεθόδους συμβουλευτικής γονέων με παιδιά που εμφανίζουν διαταραχή αυτιστικού φάσματος, επίσης αναλύονται περιπτώσεις σχολικού εκφοβισμού, η θεραπεία μέσω της τέχνης, ακόμα και οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Επιμέλεια: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗ

***

Γ. Ε. Χαλεβελάκης:

Εμπνέοντας σεβασμό και αυτοπεποίθηση

Γράφει η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΟΥΛΙΑ, μεταφράστρια/μεταφρασεολόγος

«Σκόρπιες μνήμες, εικόνες και γεγονότα, με έντονο συναίσθημα, που δεν έσβησαν με την πάροδο των χρόνων» επιχειρεί να ανασυνθέσει και να μοιραστεί με τον αναγνώστη ο γιατρός-αυτοβιογράφος Γεώργιος Χαλεβελάκης. Με πηγαίο και γλαφυρό ύφος αναδεικνύει «τα μηνύματα ζωής και τους αγώνες των παιδιών της γενιάς» του, των «παιδιών του 1940». Και, όπως χαρακτηριστικά υποστηρίζει, ενδιαφέρεται συνειδητά για την κρίση αυτής της γενιάς, αλλά ακόμη περισσότερο για την κρίση των επερχόμενων γενιών.

Γεννημένος στο ριζίτικο χωριό Δρακόνα Κεραμειών του Νομού Χανίων το 1940, αντλεί από τον τόπο του, από τη «σοφή ισορροπία και αρμονία της φύσης», τις απαραίτητες δυνάμεις που χρειάζεται για την πορεία του στη ζωή και τη διάπλαση του χαρακτήρα του. Αποφοιτά από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1966 και ειδικεύεται στην Παθολογία, στην Πανεπιστημιακή Κλινική του «Ευαγγελισμού», υπό τον καθηγητή Κ. Δ. Γαρδίκα, τον οποίο και θαυμάζει απεριόριστα.

Η επιλογή ειδικότητας δεν είναι τυχαία, εφόσον θεωρεί ότι είναι εκείνη που ταιριάζει καλύτερα στην ψυχοσύνθεσή του. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ηθελα να γνωρίσω και να εκτιμώ κάθε φορά τον άνθρωπο συνολικά, σωματικά αλλά και, στον βαθμό που ήταν εφικτό, ψυχικά και όχι κατά περιοχή ή τμήματα».

Μετά την ολοκλήρωση της διδακτορικής του διατριβής, μετεκπαιδεύεται στο Κέντρο Ιατρικής Γενετικής και Αιμοσφαιρινοπαθειών του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ (1972-1974), υπό τον διαπρεπή καθηγητή Sir D. J. Weatherall, απ' όπου και λαμβάνει τον τίτλο Μ. Sc. Η μετεκπαίδευσή του ήταν το κύριο ερέθισμα για τη συγγραφή της μοναδικής -τότε- στην ελληνική βιβλιογραφία μονογραφίας με τίτλο «Αιμοσφαιρινοπάθειες». Στόχος του παραμένει πάντα να γίνει «κλινικός γιατρός με καλή ερευνητική βάση και όχι καθ' ολοκληρίαν ερευνητής με την ονομασία "γιατρός"».

Μετά την επιστροφή του από την Αγγλία, διορίζεται το 1975 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Β' Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική) στο Νοσοκομείο «Ο Ευαγγελισμός», ως επιμελητής. Το 1980, ανακηρύσσεται ομόφωνα υφηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει 90 πλήρεις δημοσιεύσεις (38 ξενόγλωσσες), πάνω από 500 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία, 60 και πλέον ανακοινώσεις σε ελληνικά και ξένα συνέδρια, 5 μονογραφίες και αξιόλογη συμβολή σε 6 τουλάχιστον πανεπιστημιακά συγγράμματα.

Το κλινικό του έργο ως ειδικευμένος γιατρός στην παθολογία, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αιματολογία και τις λοιμώξεις, ασκεί στον «Ευαγγελισμό» (1975-1995). Από το 1995 έως το 1999 διατελεί διευθυντής της Ε' Παθολογικής Κλινικής του «Ευαγγελισμού» και από το 2000 έως το 2011 διευθυντής της Α' Παθολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν».

Κατά τη μακρά θητεία του στον «Ευαγγελισμό» και το νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», είχε την ευκαιρία να γνωρίσει σημαντικές προσωπικότητες της δημόσιας ζωής και να συμμετάσχει ενεργά στις ομάδες διάγνωσης και θεραπείας των ιατρικών προβλημάτων που κάθε φορά ανέκυπταν. Ανάμεσα στα παραπάνω πρόσωπα συγκαταλέγονται οι: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γιώργος Γεννηματάς, Μαρίκα Μητσοτάκη και Μαριέττα Γιαννάκου.

Ενα από τα κυριότερα πιστεύω του ήταν και είναι ότι η έρευνα αποτελεί μια από τις βασικές υποχρεώσεις του πανεπιστημιακού γιατρού, μαζί με το κλινικό και το διδακτικό έργο. Βαθιά του πεποίθηση είναι επίσης ότι ο γιατρός οφείλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ασθενούς, ασφαλώς όχι με την επίδειξη «περγαμηνών», αλλά εμπνέοντάς του σεβασμό και αυτοπεποίθηση και εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή και τη συνεργασία του. Αξίες που μπορεί να θεωρούνται δεδομένες, αλλά που πάμπολλες φορές η εμπειρία αποδεικνύει ότι παραμερίζονται.

Ο Γεώργιος Χαλεβελάκης, χωρίς κανένα απολύτως ίχνος έπαρσης, αλλά με βαθιά συναίσθηση της σημασίας της ιδιότητάς του και της αξίας του ιατρικού λειτουργήματος, σκιαγραφεί μια σεμνή και συνάμα ουσιαστική πορεία, μια «διαδρομή» προς «την ιδανική Ιατρική», τη δική του «Ιθάκη».

Κωνσταντίνος Τούντας

Ο πρωτοπόρος χειρουργός

Τη ζωή, την επιστημονική συγκρότηση και εξέλιξη ενός από τους κορυφαίους Ελληνες χειρουργούς της μεταπολεμικής περιόδου επιχειρεί να φωτίσει η βιογραφία της Ελένης Καλογιάννη, καλύπτοντας μια χρονική περίοδο από τη δεύτερη δεκαετία του 20ού έως τις αρχές του 21ου αιώνα και παρέχοντας σημαντικά στοιχεία για την κατάσταση των νοσοκομείων και την πορεία της ιατρικής επιστήμης σε περιόδους όπως ο Μεσοπόλεμος, η Κατοχή και ο Εμφύλιος.

Ο Κωνσταντίνος Τούντας (1917-2004) υπήρξε πρωτοπόρος χειρουργός, πανεπιστημιακός καθηγητής και ακαδημαϊκός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917. Το 1934, ενώ προετοιμάζεται για το Πολυτεχνείο, αποφασίζει ξαφνικά να δώσει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οποία εισάγεται τρίτος. Λαμβάνει το πτυχίο του το 1940. Ηδη από το 1936 αρχίζει τη μαθητεία του στον «Ευαγγελισμό», στην Α' Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, με διευθυντή τον καθηγητή Γ. Καραγιαννόπουλο, τον οποίο θεωρεί «πνευματικό πατέρα» του.

Ως βοηθός, επιμελητής και κατόπιν ως υφηγητής της Α' Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών οργανώνει στο «Λαϊκό Νοσοκομείο» το πρώτο σε ελληνικό νοσοκομείο πειραματικό χειρουργείο, στο οποίο και θα πραγματοποιηθούν οι πρώτες στην Ελλάδα εγχειρήσεις καρδιάς, οι πρώτες πνευμονοεκτομές, οι πρώτες ηπατεκτομές και οι πρώτες αναστομωτικές επεμβάσεις για πυλαία υπέρταση.

Στη συνέχεια, θα υπηρετήσει διαδοχικά στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Πειραιώς (1955-1960), το Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ (1960-1968), το Αρεταίειο (1968-1984), ενώ το 1992 θα αναλάβει αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου. Επίσης, θα διατελέσει κοσμήτορας και κατόπιν πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1972-1973), ενώ το 1990 θα εκλεγεί ακαδημαϊκός στην έδρα της Κλινικής Ιατρικής (Χειρουργικής Παθολογίας).

Το κύρος του θα εδραιωθεί και το όνομά του θα συνδεθεί με ιατρικά επιτεύγματα, όπως η πρώτη επέμβαση στένωσης της μιτροειδούς με βαλβιδοτομή, η πραγματοποίηση για πρώτη φορά στην Ελλάδα της σπληνονεφρικής παράκαμψης και η εγκατάσταση του πρώτου τεχνητού νεφρού, οι πρώτες εφαρμογές υποθερμίας-ψύξης, η πρώτη χρήση πλαστικών αγγειακών μοσχευμάτων. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί η ίδρυση στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ αιμοδυναμικού εργαστηρίου και σύγχρονης αναισθησιολογικής ομάδας για χειρουργικά περιστατικά, με τη συμβολή της αδερφής του αναισθησιολόγου Μαρίας Τούντα-Ιακωβίδου.

Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει τη μεγάλη τρίτομη «Χειρουργική» του και την επίτομη Χειρουργική για τους φοιτητές, τα βιβλία «Πρώτες βοήθειες-επείγουσα θεραπευτική» και «Η τεχνητή διατροφή και η αποκατάσταση ενός οργανισμού», τη μονογραφία «Περί πυλαίας υπερτάσεως» καθώς και 800 περίπου επιστημονικές εργασίες. Υπήρξε μέλος οκτώ επιστημονικών εταιρειών, ενώ διετέλεσε μέλος ή πρόεδρος 12 φορέων και υπήρξε φιλοξενούμενος κατόπιν 20 τιμητικών προσκλήσεων από ξένα ιδρύματα. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΟΥΛΙΑ

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΣΤΟ PDF

Βιβλία - Αναλυτικά

Κάνναβη, η θεραπευτική

Omnia vincit veritas (η αλήθεια πάντα νικάει) θα μας πει ο νευρολόγος-ψυχίατρος και ειδικευμένος σε θέματα ναρκωτικών Γιώργης Οικονομόπουλος στο έργο του «Το ίαμα κάνναβη». Πιστεύει πως το βότανο επιδρά θετικά σε άτομα που νοσούν σωματικά και ψυχικά, ενώ αποδίδει τον αποκλεισμό του από τη θεραπευτική διαδικασία σε οικονομικά συμφέροντα.

Βασίζοντας τα συμπεράσματά του σε εκτενείς βιβλιογραφικές αναφορές, ο συγγραφέας αναφέρει πως η κάνναβη έχει τη δυνατότητα να ανακουφίσει ή ακόμη και να θεραπεύσει παθήσεις όπως το γλαύκωμα, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η επιληψία και το σύνδρομο Tourette. Είναι βέβαια αυτονόητο πως η δράση της δεν περιορίζεται εκεί. Οι νόσοι Parkinson και Alzheimer, ο σακχαρώδης διαβήτης, αλλά και ο καρκίνος περιλαμβάνονται στη μεγάλη λίστα που παρατίθεται για να στοιχειοθετήσει τη θετική επίδραση του φαρμάκου της φύσης.

Δεν πρέπει βέβαια να περιοριστούμε σε σωματικές παθήσεις, αφού το «ίαμα» δεν επιδρά μόνο εκεί. Σημαντικά είναι και τα αποτελέσματα χορήγησής του σε άτομα με «ψυχικά» προβλήματα. Ο γιατρός υποστηρίζει πως συμπτώματα κατάθλιψης και αϋπνίας, αλλά και βαριές μορφές ψύχωσης, όπως η μανιοκατάθλιψη και η σχιζοφρένεια, μπορούν να αντιμετωπιστούν κατά ένα μεγάλο μέρος. Ακόμα θεωρεί πως η ιδιότητα που διαθέτει να προκαλεί αλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει τους νέους στην απελευθέρωση, ενώ παράλληλα μπορούν να γνωρίσουν τη Συνείδηση και τις λειτουργίες της.

Ετοιμος να αντιμετωπίσει κάθε είδους ενστάσεις και αποφασισμένος να αντικρούσει τους κακώς φερόμενους, θα μας πει πως αν δεν πραγματοποιηθεί άρση της απαγόρευσης και δεν σταματήσει η καταδίωξή του δεν θα μπορέσουμε να εξακριβώσουμε αν η ανακουφιστική επιρροή του οφείλεται στο ίδιο το βότανο ή αν πρόκειται απλώς για αποτέλεσμα αυθυποβολής, για παράδειγμα.

**

Γεροί από κούνια

«Οποια έννοια δίνουν οι άνθρωποι στην ύπαρξή τους και το γενικό σύστημα αξιών τους, είναι αυτή η ίδια που ορίζει την έννοια και την αξία του γήρατος» είχε πει η Σιμόν Ντε Μποβουάρ το 1970. Αλλά από πότε γερνάμε; Η απάντηση είναι μία: από τότε που γεννιόμαστε. Με το θέμα του γήρατος θα ασχοληθεί και ο Θανάσης Καράβατος, για να μας πείσει πως έχει και το γήρας τις ηλικίες του.

Κάνοντας μια αναδρομή στα όσα έχουν ειπωθεί περί του θέματος, θα πιάσει το νήμα από τον Πυθαγόρα για να φτάσει μέχρι τις μέρες μας. Ωστόσο δεν θα επικεντρωθεί εκεί. Θα μας μιλήσει για το όνειρο των ανθρώπων περί «αιώνιας» νεότητας, ενώ θα αναφερθεί και στα προβλήματα της τρίτης ηλικίας, τοποθετώντας τα στην εποχή της κρίσης με σκοπό να επικαιροποιήσει το θέμα που πραγματεύεται.

Ζωή μετά θάνατον

Το βιβλίο «Ο παράδεισος υπάρχει» έρχεται στα χέρια μας με την υπόσχεση ότι η ιστορία του δρος Αλεξάντερ θα μας αλλάξει τη ζωή. Ο νευροχειρουργός Εμπεν Αλεξάντερ είχε μια επιτυχημένη καριέρα και μια φυσιολογική ζωή. Ολα αυτά ίσχυαν μέχρι να πέσει σε κώμα ένα πρωί του 2008 για επτά μέρες. Οι εξετάσεις του έδειξαν μεγάλες εγκεφαλικές βλάβες και οι πιθανότητες να ανακάμψει αποτελούσαν ένα ιατρικό θαύμα. Και να που τα θαύματα γίνονται τελικά. Κάποια μέρα, και ενώ κανείς δεν το περίμενε, άνοιξε τα μάτια του. Η εμπειρία που περιέγραψε πως είχε χαρακτηρίζεται καταπληκτική. Σίγουρος πια πως υπάρχει μετά θάνατον ζωή, μας μίλησε για την απεραντοσύνη του πνεύματος. Ισως τελικά και να υπάρχει παράδεισος.

Νοσταλγώντας τη νοσταλγία

Ο νόστος, με άλλα λόγια η νοσταλγία για επιστροφή στην πατρίδα, έχει συνδεθεί και παραμένει συνδεδεμένη με τον ομηρικό Οδυσσέα. Χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από την ιστορία που τη συνοδεύει, η έννοια της νοσταλγίας συμπορεύεται με το νόστο και το άλγος. Και παρ' όλο που φαντάζει αναπάντεχο, η νοσταλγία θα περάσει με τα χρόνια από την ιατρική στην ψυχοπαθολογία και την εγκληματολογία. Η λέξη θα περάσει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο για να φωτίσει όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμού, ενώ τελικά θα συνδεθεί με την οικολογική υποβάθμιση της ζωής μας.

Το ευρύ αυτό φάσμα, λοιπόν, της έννοιας θα αναλύσει εκτενώς ο ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Θανάσης Καράβατος. Ξεκινώντας με την καβαφική «Δευτέρα Οδύσσεια» θα κλείσει με τη «Νοσταλγία» του Γεωργίου Μ. Βιζυηνού, για να μας δείξει πως το θέμα της νοσταλγίας δεν θα πάψει ποτέ να απασχολεί την ανθρώπινη ύπαρξη.

ΒΙΒΛΙΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλίο
Υγεία
Αφιέρωμα
Βιβλιοθήκη
Ιατρικές έρευνες & μελέτες
Σχετικά αρχεία
sal-24-25--2 - 6.52 MB