Έντυπη Έκδοση

Τρεις παγίδες για τον ΣΥΡΙΖΑ

Η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και η καταστροφολογία της κυβερνητικής προπαγάνδας δεν αποδίδουν. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις και η ανάδειξη του Τσίπρα σε ηγέτη που σέβονται και υπολογίζουν ώς και οι ορκισμένοι αντίπαλοί του.

Φάνηκε (και) από την πρόσκλησή του στο Κόμο, όσο κι αν δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία του γεγονότος ορισμένοι εσωκομματικοί θύλακοι. Ωστόσο -και πέραν του προπαγανδιστικού οπλοστασίου που συγκροτεί η κυβέρνηση- υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα και συναφή ερωτήματα στα οποία υποχρεούται ο ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει.

* Λεφτά υπάρχουν; Τα πρώτα μέτρα που προτίθεται να λάβει ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ κινούνται στο πλαίσιο του αναγκαίου και αυτονόητου. Επαναφορά κατώτατου μισθού και σύνταξης στα προ Μνημονίου επίπεδα, επέκταση του επιδόματος ανεργίας, επανηλεκτροδότηση σπιτιών χωρίς ρεύμα κ.ά. Θα τα πει και σήμερα ο Τσίπρας από τη Θεσσαλονίκη, μαζί με σειρά εξειδικεύσεων για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής διαδικασίας, τη φορολογία, την κατάργηση επαχθών ρυθμίσεων τύπου ΕΝΦΙΑ κ.τ.λ.

Η διαβεβαίωση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι τα αναγκαία ποσά θα βρεθούν από τη σύλληψη της φοροδιαφυγής δεν είναι αρκούντως πειστική. Πρώτον, πρόκειται για δύσκολο και χρονοβόρο εγχείρημα. Και, δεύτερον, είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσει ντόμινο αντιδράσεων με επιπτώσεις στο σύνολο της οικονομίας. Αν προσμετρηθεί και το γεγονός ότι ο κόσμος περιμένει άμεση ικανοποίηση του στοιχειώδους, όπως άλλωστε έχει δεσμευτεί ότι θα πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε προβάλλει καθαρά η δυσκολία του εγχειρήματος αλλά και ο κίνδυνος να καταστεί μπούμερανγκ.

* Θεσμικές αλυσίδες: Η «ρωγμή ΣΥΡΙΖΑ» απασχολεί ιδιαίτερα τους καθεστωτικούς της Ενωσης, ως εξέλιξη λίαν πιθανή. Φυσικά, έχουν τα όπλα τους. Δεδομένες δεσμεύσεις της χώρας και τιμωρητικές συνέπειες σε περίπτωση διάρρηξης του συγκεκριμένου πλαισίου, όπως ορίζεται από τη δημοσιονομική πειθαρχία και την απομείωση του χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιτείνει ότι θα επιδιώξει αναδιαπραγμάτευση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα...

Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη της Γαλλίας, η οποία, παρ'ότι συντεταγμένη με τη Μέρκελ, έλαβε αυθαιρέτως την απόφαση να μη σεβαστεί τη δέσμευση του Μάαστριχτ για έλλειμμα κάτω από το 3% (θα το πράξει σε δύο χρόνια). Επίσης, σε περίπτωση ρήξης με την Ενωση, οριακή πλην υπαρκτή, η χώρα πρέπει να βρει χρήματα, όπως έκανε η Αργεντινή (11 δισ. από την Κίνα). Εννοείται ότι η ακραία αυτή πιθανότης προϊδεάζει για σεισμικές αλλαγές στον προσανατολισμό της χώρας, για τις οποίες δεν αρκεί η βούληση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά απαιτείται ολόθερμη, λαϊκή συμπαράταξη εν γνώσει συνεπειών και (έστω προσκαίρων) επιπτώσεων.

Η ελληνική σπίθα -λέει και πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ- μπορεί να εξελιχθεί σε ιαματική φωτιά πανευρωπαϊκού χαρακτήρα. Γεγονός που θα αναγκάσει εκ των πραγμάτων τη Μέρκελ και τους λοιπούς να αναθεωρήσουν την πολιτική και τις εν γένει επιλογές τους. Ευφρόσυνη εξέλιξη, αλλά πόσο πιθανή; Μέχρι στιγμής η δυνατή φωνή του ΣΥΡΙΖΑ και η διακριτή παρουσία του δεν βρίσκουν αντιστοιχία στα ευρωπαϊκά πολιτικά πράγματα. Ούτε καν στον χειμαζόμενο Νότο, με κάποια εξαίρεση τη ρωμαλέα εμφάνιση των Podemos στην Ισπανία. Οι υπόλοιπες φωνές (Ρέντσι κ.ά.) αμφισβητούν μεν την εξοντωτική πολιτική της λιτότητος, αλλά επ' ουδενί μάχονται για εκ βάθρων αλλαγή και μεταμόρφωση του συνολικού πλαισίου. Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να μείνει μόνος. Υψωμένη σημαία σε ευάλωτο κάστρο.

* Η κυβερνητική εκδοχή: Ο τρίτος κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ -και θα τον βρει μπροστά του προεκλογικά- είναι η... «αντιμνημονιακή» εμμονή της κυβέρνησης και η φιλολογία περί ανάπτυξης. Προπαγανδιστικά τεχνήματα, αλλά πολύ σοβαρά για να υποτιμηθούν. Ειδικά όταν στην εξώθυρα του κυβερνητικού ενδιαιτήματος θα δεσπόζουν συνθήματα για βελτίωση με σταθερότητα, ενισχυμένα από τη γνωστή ατελώνιστη φλυαρία της Μέρκελ και του Σόιμπλε περί σημαντικής προόδου στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, οι κυβερνώντες θα υπόσχονται «καλύτερες μέρες», όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά χωρίς πειραματισμούς και διακινδύνευση, αστάθεια και επιπτώσεις που συνεπάγεται -όπως θα λένε- η κατίσχυση του Τσίπρα στις εκλογές.

Η άψη της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ίδια, όπως τον πρώτο καιρό του Μνημονίου. Ανιχνεύεται ένας πικρός συμβιβασμός με την ιδέα του ανεπίστρεπτου (οριστικά παρελθόν οι παραδείσιες μέρες) και εν μέσω κατήφειας και ανασφάλειας φαίνεται να αναζητείται οδός στοιχειώδους επιβίωσης. Αν κατορθώσει η ασύστολη κυβερνητική προπαγάνδα να εδραιώσει την εντύπωση ότι η επιβίωση είναι κατάκτηση, τότε η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να μην καταστεί εφαλτήριο για άνοδο στην εξουσία. Ειδικά, αν οι εξελίξεις στην Ευρώπη ευνοήσουν μια «ρεφορμιστική» αντίληψη και όχι δραστικές αλλαγές.

Α! Και αν κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσουν να αποδίδουν μαγικές ιδιότητες στον βολονταρισμό και να φλυαρούν περί Κόμο, ΝΑΤΟ και θησαυρού κρυμμένου στα φορολογικά άδυτα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Αντί-παρά-Θέσεις