Έντυπη Έκδοση

Στο νήμα θα κριθεί το αποτέλεσμα

Οικονομικοί κύκλοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, ακόμη και καλλιτέχνες πιέζουν προς την κατεύθυνση του ΟΧΙ στην ανεξαρτησία της Σκοτίας

Οσο ο δείκτης των δημοσκοπήσεων δείχνει οριακό το αποτέλεσμα του κρίσιμου δημοψηφίσματος της 18ης Σεπτεμβρίου στη Σκοτία, με την τελική απόφαση να κρίνεται στο νήμα της κάλπης, τόσο θα αυξάνει η ψυχολογική πίεση στους ψηφοφόρους. Παρ' ότι τα περισσότερα μέσα στη Βρετανία χαρακτηρίζουν «δικαίωμα» των Σκοτσέζων να αποφασίσουν για το μέλλον τους, όπως φαίνεται κανείς στην Αγγλία δεν είναι διατεθειμένος να τους το παραχωρήσει.

Οικονομικοί κύκλοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, ακόμη και καλλιτέχνες πιέζουν προς την κατεύθυνση του ΟΧΙ στην ανεξαρτησία της Σκοτίας.

Ο «τρελός» -όπως τον αποκαλούν πολλοί- εθνικιστής πρωθυπουργός της Σκοτίας Αλεξ Σάλμοντ φαίνεται ότι κατάφερε το ακατόρθωτο εδώ και αιώνες. Να πείσει, σε λιγότερο από ένα χρόνο, τους Σκοτσέζους ότι μπορούν να γίνουν σύγχρονοι «λεοντόκαρδοι» και να καθορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους και την οικονομική τους ευμάρεια. Γιατί όπως διατυμπανίζει, «η Σκοτία μπορεί να γίνει μία από τις 20 πλουσιότερες χώρες του κόσμου». Πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι εκεί κρύβεται και το κλειδί της απόφασης για μια ανεξάρτητη Σκοτία. Οταν το 1707 οι Αγγλοι απείλησαν για πάγωμα του εμπορίου και της ελεύθερης διακίνησης σκοτσέζικων αγαθών από τα σύνορα Αγγλίας-Σκοτίας, οι Σκοτσέζοι δέχτηκαν την υπογραφή της Ενωτικής Πράξης του 1707 μεταξύ των κυβερνήσεων των δύο κρατών, που οδήγησε στη δημιουργία του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας.

Στις αρχές του 1900 η Σκοτία ανήκε σε μια μεγάλη αγορά που περιελάμβανε όλες τις χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου και κυρίως τις πλούσιες εξωτικές βρετανικές αποικίες.

Οπως υποστηρίζει ο συγγραφέας και ιστορικός σερ Τομ Ντιβάιν, «από το 1750 έως το 1980 υπήρχε μια σταθερότητα στη σχέση των δύο πλευρών. Σήμερα όλα τα συστατικά αυτής της σταθερότητας έχουν εξαφανιστεί».

Ο λόγος είναι «η σιωπηλή μετάλλαξη της σκοτσέζικης οικονομίας, που βασίστηκε στην αποβιομηχάνισή της και σ' ένα διευρυμένο μοντέλο που περιλαμβάνει κάποια κομμάτια βαριάς και ελαφριάς βιομηχανίας, ηλεκτρονικά, τουρισμό, οικονομικές υπηρεσίες και ένα ζωντανό δημόσιο τομέα» υποστηρίζει.

Με την ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας στην Ε.Ε. ο οικονομικός κύκλος του Ηνωμένου βασιλείου μετατοπίστηκε και η Σκοτία κατάλαβε ότι μπορεί και μόνη να διεκδικήσει, σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, αυτά που της προσφέρει η Βρετανία. Ισως και περισσότερα. Αυτό προσπάθησε το 1997 να αποφύγει η τότε εργατική κυβέρνηση του Λονδίνου, όταν έδωσε στη Σκοτία τη δυνατότητα να δημιουργήσει το δικό της Κοινοβούλιο και περιορισμένη αυτονομία σε τομείς όπως η παιδεία, οι κοινωνικές υπηρεσίες και ο δημόσιος τομέας.

Οι Αγγλοι πίστευαν ότι θα ικανοποιήσουν έτσι την όρεξη των Σκοτσέζων για ανεξαρτησία. Σύμφωνα όμως με έρευνα της εταιρείας Ipsos MORI, «όταν οι Σκοτσέζοι απέκτησαν νέους θεσμούς, το εθνικιστικό τους αίσθημα μεγάλωσε».

Η γενιά που μεγάλωσε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αυτοπροσδιορίζονται ως «λεοντόκαρδοι» και δηλώνουν περήφανοι για την σκοτσέζικη-κέλτικη καταγωγή τους.

Είναι αυτή η γενιά που ψήφισε στις εθνικές εκλογές του 2011 τον εθνικιστή Αλεξ Σαλμοντ και είναι αυτή που θα στηρίξει το ΝΑΙ στην ανεξαρτησία της χώρας. Το ερώτημα είναι εάν θα την αφήσουν. (ΠΗΓΕΣ: Telegraph-BBC-Economist)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Σκοτία
Κύριο θέμα
Τα πονταρίσματα των παικτών στην μπίλια που γυρίζει