Έντυπη Έκδοση

Σκοπιανός τζιχαντιστής

Το όνομα Μουνιφέρ Καραμανλέσκι, πατρώνυμο Μουτζαφέρ, μάλλον μάς φαίνεται αστείο. Ο τυπάκος είχε ιταλική υπηκοότητα και ζούσε στο Μπελούνο, στα βουνά βόρεια από τη Βενετία. Ξαφνικά προ ημερών παράτησε γυναίκα και δυο παιδιά και πήγε στη Συρία να πολεμήσει στο πλευρό των τζιχαντιστών και ολόκληρη η κωμόπολη ψάχνεται, πώς είναι δυνατόν κ.λπ. κ.λπ., υποψιαζόμενοι όλοι διάφορους Βόσνιους φονταμενταλιστές που αλωνίζουν Σερβία, Κροατία και βόρεια Ιταλία.

Ο Μουνιφέρ όμως δεν είναι από τη Βοσνία, είναι Σκοπιανός μουσουλμάνος (αυτούς τους είχαμε ξεχάσει, ε;). Ισως μάλιστα, λόγω της πολύπλευρης εκπαίδευσής του, να πιστεύει ότι ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ήταν μουσουλμάνοι. Πάντως οι ιταλικές εφημερίδες τον αναφέρουν ως macedone, μακεδόνα. Ας θυμηθούμε ότι η Ιταλία ήταν από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία. Η ιδιοφυής πραγματικά εξωτερική πολιτική μας (εδώ πέφτει ολίγος Πάριος, «Ποιοοος, ποιοος, ποιος, μωρό μου, ποιος;») οδήγησε στο μποϋκοτάρισμα των ιταλικών προϊόντων. Τότε ήταν που, σε όλη την Ιταλία, απαξάπασες οι ιπποφορβάδες βγήκαν ομοθυμαδόν από τους στάβλους τους, κατέλαβαν το πλησιέστερο αλώνι και ανακουφίστηκαν δεόντως!

Μια ακόμη ιστορία που θα μας αναμνήσει οικεία κακά. Λένε ότι η Νάπολη και ολόκληρη η περιφέρεια της Καμπανίας είναι το μέρος όπου η ανθρώπινη ζωή αποτιμάται κοντά στο μηδέν. Τη νύχτα της 4ης-5ης.9, ο 17χρονος Ντάβιντε Μπιφόλκο, μαζί με δυο κολλητούς του, είχαν ανεβεί να πάνε τσάρκα τρεις σε ένα μηχανάκι, μια παράβαση που είναι κοινοτοπία για τη Νάπολη. Κάποιοι καραμπινιέροι τους σταμάτησαν για έλεγχο, αυτοί γκάζωσαν, οι καραμπινιέροι -που γενικώς στην Ιταλία αποτελούν το αντικείμενο ανεκδότων σχετικών με κρετίνικη συμπεριφορά- τους κυνήγησαν, το μηχανάκι τουμπάρισε, οι δυο από τους νεαρούς έγιναν λαγοί, τον Ντάβιντε πρόλαβε ο ένας καραμπινιέρος και τον πυροβόλησε εν ψυχρώ. Ολόκληρη την εβδομάδα που μεσολάβησε ώς την κηδεία, διάφοροι «κύκλοι» προσπαθούσαν να βγάλουν την οικογένεια του νεαρού ότι ήταν παρακλάδι της Καμόρα. Μπορεί οι βλάκες να μην είναι πάντα ανίκητοι, αλλά αδιόρθωτοι σίγουρα είναι.

Απέναντι από τη Νάπολη βρίσκεται το δεύτερο σε μέγεθος νησί της Μεσογείου, η Σαρδηνία. Εκεί, από το 1900 ώς το 700 προ Χριστού, άνθησε ο πολιτισμός των «νουράγκι» (nuraghi), των μεγαλιθικών κατασκευών, κυκλικών στην πλειονότητά τους. Παρ' όλο που τα νουράγκι αποτελούν σημαντική τουριστική ατραξιόν του νησιού, δεν είναι απλώς παρατημένα στην τύχη τους, αλλά κάτι χειρότερο: Πολλά βρίσκονται σε στρατιωτικές περιοχές, σε πεδία βολής. Με τις τεράστιες πέτρες τους, αποτελούν ιδανικούς στόχους από στεριά και, όσα βρίσκονται σε παραλία, από θάλασσα. Είναι ιδανικά για παρκάρισμα στρατιωτικών οχημάτων, αλλά και το εσωτερικό τους, προστατευμένο χάρη στους μεγάλιθους, είναι ιδανικό οχυρό, με κατάλληλη προσθήκη άμμου σε σακιά ή χύμα. Τουλάχιστον στη Σαρδηνία είναι βέβαιοι για την προέλευση της άμμου, ότι δηλαδή δεν την έβαλαν οι αρχαίοι εξεπίτηδες μέσα στα μνημεία.

Κάπου αλλού όμως θεωρούν ακριβώς το αντίθετο! Κάτι λέγαμε πριν...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Η ιστορία ΑΛΛΙΩΣ!