Έντυπη Έκδοση

Συναίνεση, μια άγνωστη λέξη

Η συμπολίτευση έπιασε δουλειά. Εβγαλε μολύβια, χαρτιά και κομπιουτεράκια για να αποδείξει ότι τα μέτρα που εξήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνουν ίσα με δέκα δόσεις του δανείου του ΔΝΤ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε και αυτός τα κομπιουτεράκια, για να καταλάβει πόσες μονάδες αυξήθηκε η δημοφιλία του και πόσο του χρειάζεται ακόμα για το άπιαστο όνειρο της αυτοδυναμίας στις επερχόμενες εκλογές.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. τρώει τα νύχια της και μετά τα ακονίζει στη ράχη των «προβεβλημένων» στελεχών, ψάχνοντας διέξοδο στα απανωτά λάθη του Μαξίμου, που ρίχνουν ακόμα πιο κάτω τα προγνωστικά και από αυτά των ευρωεκλογών.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ θυμίζει γουέστερν-σπαγκέτι, με τους καλούς, τους κακούς και τους άσχημους να δέρνονται ποιος θα κρατήσει την παράταξη ζωντανή στον επόμενο γύρο.

Η ΔΗΜΑΡ και οι ΑΝΕΛ φυλλορροούν, αλλά και αυτοί που μένουν δεν είναι σίγουρο προς τα πού θα κλίνουν την κεφαλή, αν έρθει η ώρα της εκλογής του Προέδρου τη Δημοκρατίας (πριν ή μετά τις εκλογές, άλλο θέμα για στοιχηματική πρόγνωση).

Ολοι μαζί, όμως, έχουν πέσει με τα μούτρα στην προεδρολογία και στην αναζήτηση του προσώπου που θα συγκεντρώσει τους απαραίτητους 180 ή δεν θα τους συγκεντρώσει. Ανεξάρτητοι βουλευτές και αμφιταλαντευόμενοι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ έχουν αρχίσει να βρίσκονται στο επίκεντρο ενός κυνηγιού μαγισσών για το πόσοι θα δωροδοκηθούν, πόσοι θα υποκύψουν σε πιέσεις, πόσοι θα λακίσουν και πόσοι θα εναντιωθούν παλικαρίσια για να εκλεγεί ή να μην εκλεγεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να πάμε ή να μην πάμε σε πρόωρες εκλογές.

Σκηνικό του παραλόγου;

Οχι, απλώς το σύνηθες εδώ και δεκαετίες ελληνικό πολιτικό σκηνικό, κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν και απαιτείται η εφαρμογή μιας καθ' όλα πολιτικής έννοιας και πράξης, που τα ελληνικά πολιτικά κόμματα επιδεικτικά αγνοούν: συναίνεση.

Η παρούσα ελληνική πολιτική σκηνή, όμως, τους μόνους που διευκολύνει είναι οι δανειστές, που προειδοποιούν όλο και σαφέστερα ότι, με Μνημόνιο ή χωρίς, με κούρεμα του χρέους ή όχι, θα εξακολουθούν να επιβάλλουν τις απαιτήσεις τους στη χώρα, με ή χωρίς νέο μνημονιακό μανδύα.

Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι τα πολιτικά κόμματα κατά μόνας διακηρύσσουν τα ίδια πράγματα, που τα χρησιμοποιούν όμως ως φαρμακερά βέλη το ένα εναντίον του άλλου.

Ολοι θέλουν την απεξάρτηση από το Μνημόνιο, το κούρεμα του εξωτερικού χρέους, τη ρευστότητα και την ανάπτυξη. Αλλά το κάθε κόμμα θέλει να πείσει τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του ότι αυτό και μόνον αυτό μπορεί και θέλει να σώσει την κατάσταση. Φυσικά, επί ματαίω.

Οσο δεν δημιουργείται ένας πανεθνικός άξονας γύρω από αυτά τα αιτήματα, τόσο οι δανειστές δεν θα παίρνουν υπόψη τους καμία βαρύγδουπη λεκτική απειλή ανατροπής τους.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εκτάκτως ερριμμένα