Έντυπη Έκδοση

Υποκατάστατα

Αισθάνομαι συχνά πως το θέατρο (ντόπιο και ξένο) προσπαθεί πλέον, για να επιβιώσει και να ξανακερδίσει ένα κοινό που το έχασε από την τηλεόραση, τώρα να μιμηθεί το Διαδίκτυο και όλη τη χυδαιότητα που κυκλοφορεί εκεί.

Παιδεραστές, ακολασίες, πεολειχίες, πορνεία, κατασυκοφάντηση των πάντων, απαξίωση κάθε ιδέας και στάσης ζωής που η ανθρωπότητα έκανε αιώνες να καλλιεργήσει και να τα κάνει στήριγμα της παιδείας της. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί φαινόμενο να εξευτελίζει τους κλασικούς, να ειρωνεύεται τους νεοκλασικούς και να υπονομεύει ακόμη και τους μοντέρνους.

Τίποτε δεν γλιτώνει, ούτε ο Αισχύλος ούτε ο Μολιέρος ούτε ο Πιραντέλλο ούτε ο Λόρκα ούτε και ο Μπρεχτ. Ατάλαντοι ξυλοσχίστες επειδή δεν νογάνε ντιπ κατά ντιπ, που έλεγε και η γιαγιά μου, δεν γνωρίζουν ούτε ιστορία του θεάτρου ούτε ιστορία των ιδεών ούτε ιστορία των αισθητικών θεωριών, αφοδεύουν πάνω στα κείμενα που ανυπεράσπιστα υφίστανται τη μανία των κομπλεξικών.

Σου λέει η θεατρική σουπιά «Εδώ ο Ιψεν θέλει ο ήρωας να κλαίει. Ε, όχι, να ξερνάει». «Εδώ οι δύο αντίπαλοι στην υπόθεση του έργου ερίζουν με επιχειρήματα, επιστρατεύοντας υλικά από τη θεωρία, την ιστορία και την ψυχολογία. Ε, όχι, θα αλληλοαυνανίζονται, θα γρονθοκοπούνται και αν χρειαστεί θα τους κρεμάσω ανάποδα από το ταβάνι και ένας μασκοφόρος νταβραντισμένος θα τους μαστιγώνει με τις ζαρτιέρες της πρωταγωνίστριας». Καλά, τα έχουμε όλα αυτά δει εν Αθήναις. Και σπεύδουν οι μουστερήδες του Διαδικτύου και τα λιμασμένα παιδάρια του εικονικού σεξ να απενοχοποιηθούν, αφού ό,τι βλέπουν πριβέ στο Διαδίκτυο, περνάει για τέχνη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου