Έντυπη Έκδοση

«Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος»

Οι εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, συνοπτικά, ήταν αυτές που οι Ελληνες στα χρόνια του Μνημονίου θα ανέμεναν, αυτονόητες για μια κοινωνία που αντιμετωπίζει μύρια προβλήματα στην καθημερινότητα και βλέπει τα παιδιά της να μεταναστεύουν.

Αν, δε, επιχειρήσουμε μια σύγκριση με όσα οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος αντιστοίχως είπαν από το ίδιο βήμα, ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε λιγότερα, εστιάζοντας προσεκτικά στις άμεσες ανθρωπιστικές ανάγκες, στο πλαίσιο του εφικτού, με γνώμονα την αντιστροφή αυτής της πρωτόγνωρης πραγματικότητας που διασπά τη συνοχή, χωρίζοντας επικίνδυνα στα δύο την κοινωνική βάση: σε όσους μπορούν και ζουν και σε εκείνους που πληθαίνουν διαρκώς και βρίσκονται όχι απλώς κάτω από το όριο της φτώχειας, αλλά στην ακροβασία της επιβίωσης.

Κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος, με επίγνωση της δραματικής κοινωνικής κατάστασης, δεν θα ισχυριζόταν πως ο Αλέξης Τσίπρας έταξε λαγούς με πετραχήλια στη ΔΕΘ. Διότι μέτρα όπως η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ για όλους τους εργαζομένους, του Δώρου Χριστουγέννων ως 13η σύνταξη σε όσους συνταξιούχους λαμβάνουν σύνταξη μέχρι 700 ευρώ, του αφορολόγητου ορίου στα 12.000 ευρώ, της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και μετακίνησης στα ΜΜΜ σε ανέργους και φτωχούς ή της λιανικής τιμής εκκίνησης του πετρελαίου θέρμανσης στα 90 λεπτά το λίτρο, που θα βοηθήσει να μην κρυώνει κόσμος το χειμώνα, είναι μέτρα στοιχειώδους πρόνοιας και δικαιοσύνης μιας ευρωπαϊκής δημοκρατικής χώρας.

Το κρίσιμο, όμως, και ιστορικών διαστάσεων στοίχημα της Αριστεράς δεν μπορεί να αυτοπεριοριστεί παγιδευτικά στην οικονομία. Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, πολλώ δε όταν χρειάζεται να γίνει κοινή συνείδηση στο λαό ο πραγματικός χαρακτήρας της ελλαδικής χρεοκοπίας ως συνέπεια πολιτιστικού και ηθικού ξεπεσμού και βαθύτερων αιτών και νοσηροτήτων με ρίζες στο χρόνο. Η σημερινή, πολύ κρίσιμη συγκυρία, που απειλεί την εθνική και κοινωνική συνέχεια, για να αντιμετωπιστεί προϋποθέτει κυρίως μία εκ θεμελίων και εκτεταμένη δημόσια συζήτηση, μακράν και πέραν των ακατάσχετων οικονομισμών στα ΜΜΕ. Στοχεύοντας στην ανάκτηση της συλλογικής αυτοσυνειδησίας, που επί δεκαετίες διαχειρίστηκε -κατά πώς βόλευε και προς όφελός της- η διευθύνουσα, εθνικά ασπόνδυλη ελλαδική ολιγαρχία.

Επί τουλάχιστον τρεις δεκαετίες οι πολίτες αυτού του τόπου υφίστανται μια καταιγίδα ηλιθιότητας στο δημόσιο χώρο από πλευράς των πολιτικά και μορφωτικά απαίδευτων υπαιτίων της μεγάλης παρακμής. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατορθώσει να επαναφέρει την όντως πολιτική στο προσκήνιο, διαφοροποιούμενος κατ' αρχάς από τη ρηχή έως κωμική εικόνα του κυρίαρχου δημόσιου διαλόγου μέσω μιας άλλης εκφώνησης, που θα αφυπνίζει την κοινωνική βάση από την αποχαύνωση στην οποία έχει καταδικαστεί, καλώντας, ανεξαιρέτως διαχωρισμών, ταξικών ή άλλων, σε ένα διαρκή αγώνα ανάκτησης ανώτερων συλλογικών αξιών και ιδανικών, τότε πιθανόν δεν θα χαθεί απλώς η μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς, αλλά μια ιστορική δυνατότητα εθνικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΤΡΙΤΗ ματιά