Έντυπη Έκδοση

Οι μισθοί των δικαστικών

Κύριε διευθυντά, στην πρόσφατη ενημέρωση των ΜΜΕ πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν το Συμβούλιο εκ δικαστών να δικάζει θέμα δικαστών (μισθών αναδρομικά κ.τ.λ.) τόσο δύσκολο και τόσο παρεξηγήσιμο. Εννοείται ότι στους μισθούς περιλαμβάνονται όλες οι αποδοχές των, δηλαδή μισθοί, συντάξεις, και όλα αυτά εκδικάζονται στο Συμβούλιο εκ δικαστών με συμμετοχή και άλλων νομικών παραγόντων, ως π.χ. καθηγητών πανεπιστημίων κ.τ.λ.

Οι αποφάσεις βέβαια περιλαμβάνουν αυξήσεις αναδρομικά και έτσι χρήματα που έπρεπε να πάνε στο κοινωνικό σύνολο, πηγαίνουν σε ολίγους δικαστές. Υπάρχουν βέβαια και άλλες κατηγορίες υπαλλήλων ή λειτουργών με ξεχωριστή κλίμακα μισθοδοσίας, ως είναι των καθηγητών πανεπιστημίων, αξιωματικών ειδικών δυνάμεων, αεροπόρων κ.τ.λ., αλλά αυτοί προικοδοτούνται με ειδικά μισθολόγια πολλάκις προκλητικά.

Εάν δε συγκρίνουμε τα προσόντα των δικαστών με εκείνα των καθηγητών πανεπιστημίων, θα δούμε ότι η σύγκριση είναι πάρα πολύ εις όφελος των καθηγητών ΑΕΙ, δεδομένου ότι οι δικαστές, πέραν του πτυχίου νομικής και δικαστών, δεν έχουν κανένα άλλο προσόν, αλλά ανεβαίνουν τη δικαστική κλίμακα, ενώ οι καθηγητές πανεπιστημίων για κάθε σκαλί κρίνονται και απαιτείται η δημοσίευση σε έγκριτα επιστημονικά ειδικά περιοδικά εργασιών που αξιολογούνται και βαθμολογούνται βάσει διεθνών ειδικών κριτηρίων, αφού βέβαια πρώτα κάνουν την ή τις διδακτορικές και μεταδιδακτορικές τους διατριβές.

Οι δικαστές αξιολογούνται με τον αριθμό των αποφάσεων και αν αυτές είναι τυπικώς σύννομες και δίκαιες. Το δίκαιο όμως είναι πολύ ρευστό και έωλο και πολλάκις οι δικαστές καλούνται να επιλέξουν ποινές μεταξύ 5 ή 15 χρόνων κάθειρξης. Ποια είναι η δίκαιη πονή; Το 5 ή το 15;...

Κατά τον Αριστοτέλη, το "δίκαιο είναι πολιτικό αγαθό" και η εν τη πολιτική κοινωνία έκφραση του δικαίου αποτελεί αυτό τούτο το καλούμενο Πολιτικόν δίκαιο. Στην αρχαία Ελλάδα οι δικαστικές διακρίσεις ήταν οκτώ και το τελευταίο δικαστήριο αφορούσε την οικονομική διαχείριση του Δήμου.

Καλούσαν τον απερχόμενο άρχοντα και εξέταζαν την οικονομική του κατάσταση προ και μετά τη θητεία του. Αν έβρισκαν υπέρογκο πλουτισμό, αλίμονό του! Εδώ όλα καλά.

Οι δικαστές ζητούν ή απαιτούν αυξήσεις διότι η εργασία των είναι ψυχοφθόρος και κοπιαστική, ενώ πολλάκις (ή συνήθως) μεταφέρουν φακέλους σπίτι τους για επεξεργασία. Μήπως όμως και οι καθηγητές ή άλλοι λειτουργοί δεν ξημεροβραδιάζονται διαβάζοντας και γράφοντας εργασίες και συμπεράσματα, αλλά αυτά τα ξέρουν εκ των προτέρων. Στο διορισμό τους και τα αποδέχονται και δεν τα επικαλούνται στη θητεία τους, ότι η εργασία τους είναι κοπιαστική, ψυχοφθόρα κ.τ.λ., αλλά διά τούτο η πολιτεία τούς περιβάλλει με σεβασμό και διακρίσεις εντελώς ανώτερες των άλλων λειτουργών και υπαλλήλων. Κατά την 29ετή θητεία μου στην ιατροδικαστική είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω τη βαριά και κοπιαστική δουλειά των δικαστών, αλλά αυτό δεν τους δίνει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζουν την αμοιβή τους και μάλιστα αναδρομικά! Ολα έχουν ένα μέτρο και αξία και γι' αυτό η πολιτεία σωστά ζητάει την αξιολόγηση κάθε έργου υπαλλήλου ή λειτουργού. Αυτό είναι δίκαιο και όχι το να προσδιορίζει κάποιος μόνος του την αξία και αμοιβή της εργασίας του».

Με τιμή,

δρ Αναστάσιος Β. Κοβάτσης

καθηγητής Πανεπιστημίων

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν