Έντυπη Έκδοση

Πώς φτάσαμε στο δημοψήφισμα

Οποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Σκοτία, αναλυτές έχουν επισημάνει τη σημασία διερεύνησης των αιτίων που οδήγησαν σ' αυτή την οριακή αναμέτρηση του «ναι» και του «όχι».

Οπως εξηγούν, πολιτικές ενώσεις μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών μπορεί να απέτυχαν και στο παρελθόν αλλά στις περιπτώσεις που κάτι τέτοιο συνέβη, ήταν σε σχετικά σύντομο διάστημα μετά την εφαρμογή τους: Δανία και Ισλανδία χωρίστηκαν έπειτα από 130 χρόνια ενώ Ισπανία - Πορτογαλία όπως και Σουηδία - Νορβηγία έμειναν μαζί για λιγότερο από έναν αιώνα. Αντιθέτως, αν και η ένωση με τη Σκοτία από τη μια πλευρά και την Αγγλία και Ουαλία από την άλλη, ήταν αρχικά αντιδημοφιλής και στις δύο πλευρές των συνόρων, διαρκεί από το 1707 και θεωρείται ότι ευνόησε όλους τους εμπλεκομένους. Στις αρχές του 18ου αιώνα, η Σκοτία ήταν ένα από τα φτωχότερα κράτη της δυτικής Ευρώπης. Σήμερα όμως, ο Αλεξ Σάλμοντ έχει κάθε λόγο να επικαλείται την ευημερία και τις δυνατότητες της Σκοτίας ως λόγους για την ανεξαρτησία της.

Αν, λοιπόν, κάποιος επιχειρήσει να εξηγήσει τα αίτια που οδήγησαν εδώ πρέπει πρώτα να λάβει υπόψη του ότι ο προτεσταντισμός, που πέρα από κυρίαρχη θρησκεία ήταν και δυνατός συνδετικός κρίκος μεταξύ Αγγλίας, Ουαλίας, Σκοτίας κι ενός μέρους της Ιρλανδίας, δεν μπορεί υπό τις σημερινές συνθήκες να έχει μια τέτοια ισχύ. Επίσης, άνδρες και γυναίκες στη χώρα δεν είναι πλέον σε θέση να μοιράζονται τα προνόμια και την υπερηφάνεια της αυτοκρατορίας, όπως έκαναν κάποτε οι Σκοτσέζοι, σε δυσανάλογο μάλιστα βαθμό. Την ίδια ώρα κι ενώ η Διεθνής Διαφάνεια εμφανίζει το Ηνωμένο Βασίλειο ως μια από τις λιγότερο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο, πολλοί Σκοτσέζοι έχουν πειστεί ότι οι «ελίτ του Γουέστμινστερ» στηρίζονται σε σαθρά ερείσματα.

Κάτι που εξίσου δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι ότι η ισοπεδωτική επέκταση της παγκοσμιοποίησης ενίσχυσε σε πολλές χώρες την επιθυμία προβολής μιας πιο διακριτής τοπικής ταυτότητας. Η τάση αυτή μάλιστα έγινε περισσότερο εμφανής στην Ευρώπη όπου υπάρχουν αρχαίες πολιτισμικά ξεχωριστές κοινότητες, όπως οι Καταλανοί στην Ισπανία που σήμερα δεν έχουν το δικό τους κράτος αλλά θα ήθελαν να έχουν.

Ταυτόχρονα, ο εθνικισμός ήταν ανέκαθεν ένα από τα πλέον εύφλεκτα ανθρώπινα πάθη. Την ώρα λοιπόν που το Λονδίνο εκτός από απρόσωπο οικονομικό κέντρο, έχει πληθυσμό που μιλά γύρω στις τριακόσιες διαφορετικές γλώσσες και περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του αυτοπροσδιορίζονται ως μη-λευκοί, στο Εδιμβούργο μόλις το 8% του πληθυσμού είναι έτσι, ποσοστό μάλιστα διπλάσιο από εκείνο στο σύνολο της Σκοτίας.

Η ώρα της κρίσης έφθασε και ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα, θα επηρεάσει σίγουρα όχι μόνο τη Σκοτία αλλά σαφώς και τους Αγγλους, τους Ουαλούς και τους βορειο-Ιρλανδούς. Στην πραγματικότητα και όλους τους Ευρωπαίους.

(Πηγή: Guardian)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Σκοτία
Δημοψηφίσματα
Κύριο θέμα
Τέσσερις στους επτά παραμένουν αναποφάσιστοι