Έντυπη Έκδοση

Θεσμοί

Εγραφα την περασμένη Κυριακή για τους θεσμούς πολιτισμού που εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν οι διατελέσαντες υπουργοί Πολιτισμού. Και έγραφα για να τονίσω την αυτονόητη άλλωστε άποψη, πως μόνο όποιος πολιτικός δημιουργεί θεσμούς -και μάλιστα θεσμούς που αντέχουν στο χρόνο- είναι εκείνος που εγγράφει υποθήκες στην ιστορία και μνημονεύεται κάθε φορά που οι θεσμοί του αποδίδουν νέους καρπούς.

Υπάρχουν βέβαια και θεσμοί που διατυμπανίζονται αλλά, αν δεν έχουν σχεδιαστεί και δεν έχουν περιεχόμενο ή δεν απαιτούνται από ανάγκες, φθίνουν, μαραζώνουν και συχνά γίνονται και τροχοπέδη ή ακόμη και φωλιές διαφθοράς.

Ενας τέτοιος θνησιγενής θεσμός ήταν το ΕΚΕΘΕΧ, το Εθνικό Κέντρο Θέατρου και Χορού, που κανένας δεν κατάλαβε γιατί ιδρύθηκε και ουδείς αντιλήφθηκε πότε τα τίναξε. Εφαγε όμως κάποια εκατομμύρια σε ενοίκια, υπαλλήλους και διευθυντάδες.

Ενας θεσμός που είχε τεράστια απήχηση και πήρε πανευρωπαϊκό χαρακτήρα και διαρκεί έως σήμερα ήταν η έμπνευση της Μελίνας Μερκούρη: «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης». Ξεκίνησε με την Αθήνα το 1985 και συνεχίζεται, αφού έγινε με Θεσσαλονίκη και Πάτρα τριπλά ελληνικός. Δεν θα θυμίσω το εύρος εκείνης της πρώτης δοκιμής, παρά μόνο στο θέατρο. Είδαμε στην Αθήνα Πέτερ Στάιν, Πήτερ Χωλλ, Πήτερ Μπρουκ, Μπέργκμαν, Στρέλλερ, Σουζούκι, «Θέατρο Τέχνης» της Μόχας, Εσπερτ κ.τ.λ.

Μεγάλες παραστάσεις, μεγάλους σκηνοθέτες, μεγάλους ηθοποιούς για μεγάλο κοινό, άρα θεσμός λαϊκής παιδείας.

ΥΓ. Στο σημείωμα της Τετάρτης ο δαίμων παρέλειψε το συγγραφέα του όλου προγράμματος του Χυτηρίου Πάνο Αμαραντίδη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου