Έντυπη Έκδοση

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά

«Η κατάργηση του θρησκευτικού όρκου δεν δημιουργεί πρόβλημα στην Εκκλησία. Αντιθέτως, είναι συνέπεια της διδασκαλίας της», έλεγε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος το 2008. Και ορθά τα έλεγε. Αλλωστε ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγόρευσε σαφώς τον όρκο, λέγοντας:

«Εγώ όμως σας λέγω να μην ορκίζεστε καθόλου· ούτε εις τον ουρανόν, διότι είναι θρόνος του Θεού· ούτε εις την γην, διότι είναι υποπόδιον των ποδών αυτού» (Κατά Ματθαίον, 5:33-37). Εκτός από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, αυστηρότερα μίλησαν ο Αδελφόθεος Ιάκωβος και οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος και άλλοι.

Και ενώ όλα τα παραπάνω είναι γνωστά σε πιστούς και απίστους, εμφανίζεται ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος με 20μελή συνοδεία να ορκίζει τον περιφερειάρχη Κ. Μπακογιάννη και πλήθος ιερωμένων να ορκίζουν δημάρχους και περιφερειάρχες και να αγωνιούν για τον εναγκαλισμό τους με την πολιτική εξουσία (να μην πάνε χαμένα και τα τραπεζώματα που παραθέτουν μοναχές σε ιεράρχες και μέλη της κυβέρνησης σε ακατοίκητο διαμέρισμα στην περιοχή Πολύδροσο Αμαρουσίου).

Αλήθεια, πώς λέγεται αυτός που γράφει στα παλιά του τα υποδήματα τις εντολές του Κυρίου Ιησού Χριστού;

Και επειδή η επαναλαμβανόμενη χρήση, κυρίως κατά τον 20ό αιώνα, «νομιμοποιεί» όλες αυτές τις αντιχριστιανικές φιέστες της ορκωμοσίας που έγιναν στα τέλη του Αυγούστου, γι' αυτό και ήμουν πρόθυμος να τις παραβλέψω.

Το ποτήρι, όμως, ξεχείλισε με τις φοροαπαλλαγές προς τις μονές και τους μοναχούς του Αγίου Ορους.

Εδώ δεν πρόκειται για το «αν τα ράσα κάνουν ή δεν κάνουν τον παπά», περιττεύει κάθε συζήτηση για την ιεροσύνη. Αυτό που προέχει είναι να ορίσουμε την έννοια της Ανθρώπινης Τιμής και Αξιοπρέπειας σε αντίθεση με το θράσος και τον παρασιτισμό.

Παίρνουν σύνταξη ως αγρότες, λοιπόν, οι μοναχοί! Μικρή ή μεγάλη σύνταξη δεν έχει, απολύτως, καμία σημασία. Το θράσος είναι ότι υποχρεώνουν τον ελληνικό λαό να τους πληρώνει σύνταξη, ενώ δεν τη δικαιούνται και ενώ την κλέβουν από την τσέπη άλλων αγροτών, στο τέλος δεν πληρώνουν ούτε καν το φόρο, ενώ όλοι οι άλλοι αγρότες πληρώνουν.

Ας τα κρατήσουν, λοιπόν, τα χρήματα, όπως κάνουν όλα τα φιλάργυρα γεροντάκια. Ας τα κάνουν «κουβαράκια» κάτω από τα ράσα τους. Ας μην έχουν, όμως, το θράσος να ισχυριστούν ότι «ο μοναχισμός είναι ένα άμισθο ιατρείο», ότι δήθεν η τρίτη θεμελιώδης υπόσχεση του μοναχού είναι η ακτημοσύνη, η οποία θεραπεύει το πάθος της φιλαργυρίας και της πλεονεξίας. Ξεκαρδιστείτε στα γέλια, όταν ακούσετε ότι «ο μοναχός καλείται να ζήσει εν πτωχεία, αλλά περισσότερο οφείλει να αγωνισθεί εναντίον του "πάθους της κτήσεως" (πλεονεξίας), της "αγάπης των χρημάτων" (φιλαργυρία) και των "πραγμάτων". Η αγάπη της ιδιοποιήσεως εξορίζει την αγάπη στον Θεόν και στον πλησίον».

Και επειδή με πάθος και μισαλλοδοξία προστατεύουν τη μνήμη του Γέροντα Παΐσιου (δες υπόθεση του «γέροντα παστίτσιου»), ας θυμηθούν και τα λόγια του: «Ακόμη και ασφαλισμένο σε μια ασφάλεια του ΟΓΑ να τον έχουν τον μοναχό, και αυτό δεν είναι τίμιο. Να τον έχουν ασφαλισμένο ως άπορο, ναι· αυτό τον τιμά. Αλλά να τον έχουν ασφαλισμένο στον ΟΓΑ, γιατί; Ο μοναχός άφησε μεγάλες συντάξεις, έφυγε από τον κόσμο και ήρθε στο μοναστήρι, και να πάρει πάλι σύνταξη! Και να φθάνουμε για τη σύνταξη να προδώσουμε τον Χριστό»! (Γέροντος Παϊσίου «Λόγοι», τ. Β').

Τι να τα κάνει, λοιπόν, τα ράσα ο μοναχός, όταν δεν έχει τσίπα;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις
Φιλολογία
Εκπαίδευση
Παιδεία