Έντυπη Έκδοση

Οικόπεδο γωνία!!!

Ωραία τα... συνθήματα και οι παραπομπές τους, όπως προκύπτουν από τη ρητορική των ημερών. «Οικόπεδο γωνία» η Ελλάς, έλεγε ο υπουργός, «πρώτο τραπέζι πίστα» σε τηλεοπτικό πρωινό. Εστυψα το μυαλό μου σα σταφύλι για να βγάλω συμπέρασμα κι ό,τι κατάφερα παραπέμπει σε μια... παραμυθία που δοκίμασα βιωματικά, εγώ... μοναχή μέσα στη μαζικότητα της εποχής μου.

Φωτ.: Νατάσα Χριστοπούλου Φωτ.: Νατάσα Χριστοπούλου Οικόπεδο γωνία η Ελλάδα, που πωλείται κατά τους νόμους της αγοράς... Οικόπεδο -κι εκεί μέσα εμείς και οι «πρώτο τραπέζι πίστα» και όσοι διεκδικούν «γωνία», κι όσοι δεν υπολογίζονται στην ευτελή κλοτσοπατινάδα. Εκτός ευτελείας προσπαθώ να μείνω κι εγώ, αφού έτσι μ' έμαθαν οι περιστάσεις και η καταγωγή...

Ξέρω καλά τι συμβαίνει γύρω, ιδιαιτέρως στο μικρόκοσμό μου. Στην έξοχη βιοποικιλότητα της παραμεθορίου επαρχίας μου, που δεν μολύνεται από «ρήτορες και λωποδύτες» και που η αυθεντία της με τρελαίνει! Είναι μια ποικιλότητα που ταιριάζει γάντι στην πολυσημία των ψυχανθών, που καθρεφτίζεται εντός τους με είδωλα-πρόσωπα που κυκλοφορούν γύρω, συνοδευόμενα από... αποχρώσεις και ίσκιους. Συναντιέμαι με λογιώ λογιώ πλάσματα και ίσκιους... Καραβοτσακισμένους, χωλούς, κουφούς, φαφούτηδες, με γκλίτσα ή μπαστουνάκι, τροφαντούς, γελαστούς, σκεπτικούς... Κι όσο τους παρατηρώ τόσο αισθάνομαι ότι ακόμα έχουμε...10ετία του '60. Μια ευθεία γραμμή μού φαίνεται πως ήταν η ζωή από τότε, με μικρές χλιδάτες παρενθέσεις. Εκείνο τον καιρό που δεν μπορούσες να είσαι «δήθεν» ούτε να πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

«Από τα ρούχα δείχνει ο άνθρωπος», λέγανε οι νόνες μας -κι αλήθεια ήταν. Η τάξη του παιδιού στο σχολείο δηλωνόταν από πατούμενα, ρούχα και κορδελάκια. Εχοντας συνείδηση των διακρίσεων από μικρή, προσπαθούσα να «παραλλάξω» ταυτότητα, με συνεργό την αριστουργηματική τέχνη καμουφλάζ της μαμάς. Η μοδιστρική της είχε καταργήσει την «πάλη των τάξεων» από τότε... Είχα κάθε δυο χρόνια καινούργιο πανωφόρι από κάποιο παλιό, που πανωγυριζόταν και μεταμορφωνόταν. Η μαμά διατηρούσε τα «χωνεμένα» ρούχα και κεντούσε τις τρύπες τους. Μόνο με πατούμενα δεν ασχολούνταν, επειδή δεν στραφογυρίζονταν· στην οικογένεια άλλωστε δεν είχαμε τσαγκάρη! Οσο κι αν έβαφα κάθε μέρα με κάμελ τα σκαρπινάκια εκείνα, παλιά έμοιαζαν και μιας φτωχιάς ήταν.... Μου έμενε λοιπόν το μεταποιημένο πανωφόρι, που, φευ, δεν κατάφερνε πάντα να κρύψει την αλήθεια μου... Απόδειξη, η παρακάτω πικρή ιστορία.

Χειμώνας του '60 ή '62, όλοι οι μαθητές του σχολείου μου έπρεπε να εξεταστούν και να περάσουν από ακτίνες-Χ. Μας πήγαν γραμμή στο υγειονομικό της Νομαρχίας. Εκεί περίμενε ο γιατρός που διέταζε: «Γδύσου, από τη μέση και πάνω...». Εβγαλα τη στρώση των ρούχων με προσοχή, από εσώρουχα μέχρι και παλτό, εξετάστηκα, κι όταν τελειώσαμε ο γιατρός έδωσε νέα εντολή: «Ντύσου»! Μετρώντας ένα ένα τα ρούχα άρχισα να ντύνομαι... Ζιπούνι, κασκορσέ, φανελάκι... παλτό. Από το μέτρημα ξέφυγε το χιλιομπαλωμένο γιλεκάκι, που η μαμά μού φορούσε ενδιάμεσα του σωρού για να μην πάθω περιπνευμονία.

Την επομένη η δασκάλα έφερε έναν μπόγο ξεχασμένα ρούχα στην τάξη για την... αναδιανομή. Σηκώνοντας ψηλά με το χάρακα ένα ένα κουρελάκι, ρωτούσε: «Ποιανού είναι;». Ντράπηκα όταν είδα το χιλιομπαλωμένο μου να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας και να με καλεί να μην το απαρνηθώ... Εγώ το απαρνήθηκα! Εκείνο έμεινε στην κρεμάστρα του σχολείου για λίγο, μέχρι που οι καθαρίστριες το έκαναν γυαλόπανο για τα παρκέ του γραφείου των δασκάλων. Στη μαμά δεν ομολόγησα την απώλεια και την «προδοσία». Εκείνη αντικατέστησε το κουρελάκι με άλλο, που το φόρεσα μέχρι την 6η Δημοτικού.

Από τότε οι «τάξεις» μας γίνανε κουλουβάχατα, φορέσαμε μπουστάκι και κομπινεζόν κι αρχίσαμε να σπουδάζουμε Ιατρικές, Νομικές και Πολυτεχνεία... Τότε ακριβώς άρχισαν να διαφημίζονται στην Αττική από πειρατικούς σταθμούς «οικόπεδα γωνία, με φως, νερό, τηλέφωνο...». Τη συνέχεια την ξέρουμε... Για «πρώτο τραπέζι πίστα» διαγκωνίστηκαν πολλοί, τόσο πολλοί που ξεχάσαμε. Ο επίλογος που τώρα γράφεται υπαινίσσεται επιστροφές... Εγώ όμως είμαι αισιόδοξη!!! Γιατί η Ελλάδα είναι ένα αμπέλι, μια ελιά κι ένα καράβι, καλέ!!! Είναι τα ψυχανθή, οι ίσκιοι... Μην ακούτε μεσίτες...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Μεθοριακά