Έντυπη Έκδοση

Δισεκατομμύρια της δυστυχίας

ΤΑ πρωτοβρόχια που έφερε το φθινόπωρο ήταν μπόρες, που ακόμη μια φορά πλημμύρισαν δρόμους και σπίτια. Πιθανόν για να συμβαδίζουν με τη φορολογική καταιγίδα, που ως συνήθως πνίγει τους πολίτες της γ' θέσης, αφού οι της α' θέσης βρίσκονται μονίμως στις σωσίβιες φορολογικές λέμβους!

Κι ενώ εμείς θαλασσοδερνόμαστε στα κύματα του ΕΝΦΙΑ και στη δίνη των χρεών μας, με μόνη ελπίδα να μη βουλιάξουμε αμέσως, αλλά με... δόσεις, οι σωτήρες -τόσο αυτοί που μας κυβερνούν όσο και αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν- τσακώνονται πάνω στη δυστυχία μας, πετώντας στον αέρα αριθμούς και στον κουβά τις όποιες προσδοκίες μάς έχουν απομείνει.

Ο Αλέξης, που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, δίνει δισεκατομμύρια και ο χαλίφης Αντώνιος ο Δεξιός τού τα επιστρέφει διαλαλώντας ότι δεν θα φέρουν ευτυχία, αλλά δυστυχία στη χώρα. Αρκείται στα λιγότερα δικά του που, όμως, ούτε κι αυτά τα μοιράζει. Τα έχει κάνει δημοσιονομικό μασούρι, τα βλέπει και τα χαίρεται...

Κι ενώ κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν βγάλει τα κομπιουτεράκια και υπολογίζουν τα δισεκατομμύρια κατά πώς τους βολεύει, ο δόλιος κόσμος βάζει κάτω τα έξοδα και τα έσοδα (λέμε τώρα...) και με καμιά αριθμητική πράξη δεν βγάζει αποτέλεσμα!

Από τη μία ακούει για δισεκατομμύρια και από την άλλη δεν έχει δύο ευρώ για γάλα και ψωμί. Τόσα λεφτά να πηγαινοέρχονται και ούτε δεκάρα να μη συναντά στο δρόμο του...

Δεν είναι, όμως, μόνο τα χρήματα που απασχολούν πολιτικούς και πολίτες (ιδίως αυτούς...). Η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, η αλλαγή εκλογικού συστήματος, τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, οι αποχωρήσεις από τη ΔΗΜΑΡ είναι προβλήματα της καθημερινότητάς μας, που επιζητούν λύση για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά (στο ταμείο ανεργίας...).

Ποιος άνεργος δεν αγωνιά για το διάδοχο του Καρόλου; Ποιος οικογενειάρχης, που χάνει το σπίτι του, δεν χάνει και τον ύπνο του σκεπτόμενος αν θ' αλλάξει ή όχι το εκλογικό σύστημα; Αλλο να βρεθεί στο δρόμο με απλή αναλογική και άλλο με μπόνους 50 εδρών!

Ποιος πατέρας, που δεν έχει πώς να σπουδάσει τα παιδιά του, δεν προβληματίζεται με τα όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ; Ποια μητέρα, που κάνει ταχυδακτυλουργικά για να υπάρχει φαγητό στο οικογενειακό τραπέζι, δεν συγκινείται με το δράμα του Φώτη, του οποίου ένας ένας του φεύγουν και μάλλον ο τελευταίος δεν θα κλείσει και την πόρτα...

Αν μη τι άλλο, οι πολιτικοί μας πιάνουν το σφυγμό της κοινωνίας. Θέλουν να είναι αυτοί που θα καταγράψουν πότε θα σταματήσει να χτυπά, να υπογράψουν το πιστοποιητικό θανάτου και να της κάνουν μία ωραιότατη κηδεία δημοσία δαπάνη (σιγά μην πληρώσουν από την τσέπη τους...). Αν και ευχαρίστως θα επέλεγαν την καύση της κοινωνίας, αλλά δεν θέλουν ν' ανοίξουν μέτωπο με την Εκκλησία.

Ακόμα και ο Κομαντάντε Αλέξης, που κοιμάται και ξυπνά με την επανάσταση αγκαλιά, μιλά, πλέον, για εξορθολογισμό στις σχέσεις κράτους και Εκκλησίας και όχι για διαχωρισμό...

Οπως στην Επανάσταση του 1821 σήκωσε το λάβαρο ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (ίσα για να τον ζωγραφίσουν, αλλά τέλος πάντων...), έτσι και στην κοινωνική επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ ίσως σηκώσει τη σημαία ο Ανθιμος (για μια σέλφι μόνο...).

Μέχρι τότε, βέβαια, θα έχουμε τη χαρά της συγκυβέρνησης που έχει βουλώσει τ' αυτιά στις Σειρήνες της Αριστεράς και δεν ακούει ούτε τα αιτήματα της κοινωνίας που αργοπεθαίνει.

Και έτσι συνεχίζει να βάζει το λαό να κωπηλατεί στη γαλέρα για το μακρύ μνημονιακό ταξίδι...

ΚΙ ΑΝΤΕ μετά να πιστέψεις τον ποιητή, ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Editorial