Έντυπη Έκδοση

Ο μυστηριώδης Μάιλς Ντέιβις

ΜΥΣΤΗΡΙΟ στη ζωή του Μάιλς Ντέιβις παραμένει η περίοδος 1975-1980, όταν σταμάτησε να γράφει και να παίζει μουσική δημόσια. «Το είχα ξεχάσει εντελώς, γιατί καταπιανόμουν με άλλα πράγματα», έγραψε ο ίδιος, «άλλα πράγματα, που τα περισσότερα ήταν κακά για μένα».

Από την ταινία «Miles Ahead» Από την ταινία «Miles Ahead» Αυτή την περίοδο επέλεξε ο Αφροαμερικανός, υποψήφιος για Οσκαρ («Ξενοδοχείο Ρουάντα») ηθοποιός Ντον Τσιντλ για την πρώτη του στροφή στη σκηνοθεσία. Ο 49χρονος Τσιντλ εστιάζει την ταινία του «Miles Ahead» στην υποτιθέμενη κλοπή μιας αδημοσίευτης κασέτας που έγραψε τότε ο Ντέιβις, για να προχωρήσει σε μιαν έρευνα γύρω από τη ζωή του Ντέιβις και τη σχέση του και το γάμο του με τη χορεύτρια Φράνσις Τείλορ, ρόλο που ερμηνεύει η Ερμαγιάτζι Κορινίλντι (η οποία αντικατέστησε τη Ζόε Σαλντάνα).

«Για μένα», ανέφερε ο Τσιντλ, «όταν κάποιος τόσο παραγωγικός για τόσο μεγάλο διάστημα σταματά για πέντε χρόνια, με κάνει να διερωτώμαι: Γιατί έτσι; Το ότι έφτιαξε αυτή την κασέτα που δεν έδωσε στη δημοσιότητα και για την οποία κανένας δεν ήξερε τίποτα, αυτό προκαλεί ίντριγκα και πολύ μυστήριο. Αισθάνθηκα πως για μένα ήταν ευκαιρία».

Ο Μάιλς Ντέιβις (πέθανε το 1991) ήταν, για περισσότερες από πέντε δεκαετίες, από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της τζαζ, οδηγώντας τη μουσική από cool jazz σε hard bob και jazz-rock, ενώ, παράλληλα, ζούσε μια εντυπωσιακή, συχνά σκανδαλώδη ζωή. Ο Τσιντλ ήθελε από καιρό να γυρίσει μια ταινία για τον Ντέιβις, αλλά χρειαζόταν η έγκριση της οικογένειας. Η κατάλληλη στιγμή ήρθε όταν, το 2006, ο Ντέιβις πέρασε στο Rock and Roll of Fame, ο ανιψιός του μουσικού, Βίνσεντ Γουίλμπερν Τζούνιορ (που έπαιζε ντραμς στην μπάντα του θείου του, μετά το 1980), ανήγγειλε πως η οικογένεια είχε εγκρίνει το γύρισμα μιας ταινίας για τον Ντέιβις, με σκηνοθέτη τον Ντον Τσιντλ. «Είμαι φαν του Τσιντλ», δήλωσε ο ίδιος ο Γουίλμπερν, «από τότε που τον είδα στην ταινία "Devil in a Blue Dress", όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον».

Ο Τσιντλ, φαν ο ίδιος της μουσικής -έπαιζε σαξόφωνο όταν ήταν τινέιτζερ και είχε δει τον Ντέιβις σε συναυλία το 1981- άρχισε να συναντιέται με το μικρότερο γιο τού Ντέιβις, Εριν, και να συζητά μαζί του το σενάριο. Ο ίδιος δεν ήθελε να φτιάξει μια συνηθισμένη βιογραφική ταινία που να παρακολουθεί το μουσικό από τα παιδικά του χρόνια ώς το θάνατό του.

Στην αρχή, η προσέγγιση αυτή φάνηκε παράξενη στην οικογένεια Ντέιβις. «Υπάρχουν πολλά πραγματικά γεγονότα στο σενάριό μας», εξηγεί ο Τσιντλ, «αλλά θέλαμε να κάνουμε κάτι που να είναι γεμάτο από αλήθειες παρά γεμάτο από απλά γεγονότα». Με αποτέλεσμα να προσθέσει στην ιστορία και μερικά κυνηγητά και πιστόλια.

«Στην αρχή με παραξένεψε η ιδέα του Ντον», ανέφερε ο Εριν Ντέιβις, «αλλά προσπαθούσαμε να δούμε τα πράγματα από την πλευρά του Μάιλς και τι θα του άρεσε. Κάτι που θα ήθελε να δει να αποτελεί μέρος του. Στον ίδιο δεν είχε αρέσει η ταινία "Bird" -η βιογραφία του Τσάρλι Πάρκερ που είχε γυρίσει ο Κλιντ Ιστγουντ, το 1988-, γι' αυτό καλύτερα θα ήταν να δοκιμάζαμε κάτι το καινούργιο αντί να κάνουμε ένα από τα ίδια». «Θελήσαμε να σιγουρευτούμε πως η ταινία δεν θα ήταν όλο αυτοκίνητα, γυναίκες και ναρκωτικά», ανέφερε η κόρη του μουσικού, Τσέριλ Ντέιβις.

«Ξέρουμε πως ο πατέρας δεν ήταν ο καλύτερος άνθρωπος και κανείς δεν προσπαθεί να ζαχαρώσει τα γεγονότα. Αλλά δεν θυμάμαι ο πατέρας μου να ήταν πιστολάς. Τον θυμάμαι ως έναν αυθάδη, περήφανο άνθρωπο, που γνώριζε τι ακριβώς ήθελε από τη ζωή». Για τον Τσιντλ, πάντως, «ο Μάιλς Ντέιβις ήταν ένας ερευνητής, ένας ανανεωτής. Αν ζούσε σήμερα θα συνεργαζόταν με τον Kendrick Lamar, ή τον DJ Skrillex ή τον Kanye. Αυτό θέλει να δείξει η ταινία μας. Πως προχωρεί»

20.000 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΓΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΕΪΒ

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ φαίνεται να τραβάνε το κοινό. Και όχι μόνο σε ταινίες μυθοπλασίας αλλά και σε ντοκιμαντέρ. Ετσι, η Τζέιν Πόλαρντ και ο Ιεν Φόρσαϊθ αποφάσισαν να γυρίσουν το ντοκιμαντέρ «20.000 μέρες στη Γη» για τον 56άχρονο Αυστραλό μουσικό Nick Cave, που ήδη προβλήθηκε με επιτυχία στο φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηματογράφου του Σάντανς, όπου κέρδισε και δύο βραβεία. «Ενώ τα περισσότερα μουσικά ντοκιμαντέρ παρουσιάζουν μια απομυθοποίηση του μουσικού ή τη σύγκρουση με τους συναδέλφους του ή με τους διευθυντές των εταιρειών δίσκων ή με τους εσωτερικούς του δαίμονες, κανένα από αυτά δεν αφορά τη δική μας ταινία», ανέφερε η Τζέιν Πόλαρντ. Η ταινία είναι, τελικά, ένα εντελώς προσωπικό πορτρέτο του καλλιτέχνη.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ENIGMA

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ του Τορόντο έχει ένα εντελώς δικό του πρόσωπο, που δεν μοιάζει με κανένα άλλο: εκτός του ότι το πρόγραμμά του συνδυάζει τις καλλιτεχνικές ταινίες με τις μεγάλες (εμπορικές) παραγωγές, το φεστιβάλ στηρίζει το μεγάλο, μοναδικό βραβείο του στο ίδιο το κοινό και όχι σε επιτροπές (ανάμεσα σε ταινίες που βραβεύτηκαν στο παρελθόν: «12 χρόνια σκλάβος», «Ο λόγος του βασιλιά», «Slumdog Millionaire»). Φέτος, το βραβείο κοινού κέρδισε η ταινία «The Imitation Game», του Μόρτεν Τάιλτουμ με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (φωτ.) στο ρόλο ενός πρωτοπόρου επιστήμονα των κομπιούτερ, που είχε συμβάλει στο σπάσιμο του κώδικα Enigma στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Hollywood
Κινηματογράφος