Έντυπη Έκδοση

Τα άγνωστα παιχνίδια με το δημόσιο χρέος

Ο Στρος Καν ήθελε κούρεμα αλλά τελικά ο Γ. Παπανδρέου έβαλε σε εφαρμογή, από τον Απρίλη του 2010, το Μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση

Από τις αρχές του 2010, σε μια από τις μυστικές επαφές τους, ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος-Καν υπέδειξε στον τότε Ελληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ως μόνη αποτελεσματική λύση του ελληνικού προβλήματος ένα κούρεμα του δημόσιου χρέους. Ανάλογη πρόταση είχαν αναπτύξει στο ίδιο εκείνο διάστημα και οι Γάλλοι σύμβουλοι της κυβέρνησης.

 Τότε το χρέος βρισκόταν ολόκληρο στα χέρια του ιδιωτικού τομέα και εάν κουρευόταν κατά 30%, θα είχε περιοριστεί στα 200 δισ., θα έπεφτε κάτω από το 100% του ΑΕΠ και θα γινόταν απολύτως διαχειρίσιμο.

Τη λύση εκείνη απέκλειαν η ΕΚΤ και οι ισχυροί της Ευρώπης, προασπιζόμενοι τα συμφέροντα των τραπεζών που κατείχαν ελληνικά ομόλογα. Το ίδιο και ο Γ. Παπανδρέου, που δήλωνε δημόσια πως σε μια τέτοια περίπτωση ελληνικές, «αλλά και γερμανικές τράπεζες μπορεί να καταρρεύσουν». Επηρεαζόταν, άλλωστε, από ξένους και ντόπιους συμβούλους, όπως ο Λουκάς Παπαδήμος, που ως αντιπρόεδρος της ΕΚΤ συμμετείχε στη διαμόρφωση των αποφάσεων που αντιμάχονταν το κούρεμα. Παρέμεινε μάλιστα αντίθετος ώς την ώρα που ανέλαβε την πρωθυπουργία για να το εφαρμόσει. Ακόμη και ένα μήνα νωρίτερα αρθρογραφούσε εναντίον του κουρέματος.

Παραμερίζοντας τους πάντες και τα πάντα, ο Γ. Παπανδρέου επέλεξε, τότε, συμφώνησε και έβαλε σε εφαρμογή, από τον Απρίλη του 2010, το Μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Και άρχισε έτσι, μαζί με τα βάσανα των Ελλήνων, η μεταφορά ελληνικού χρέους από τον ιδιωτικό τομέα στους νέους δανειστές. Γινόταν, μάλιστα, η μεταφορά εκείνη στο ακέραιο, όταν την ίδια στιγμή, στη δευτερογενή αγορά, τα ελληνικά ομόλογα πωλούνταν στο μισό της αξίας τους. Αλλά και με υψηλά επιτόκια, που έφταναν το 4%, με αποτέλεσμα μόνη κερδισμένη να βγαίνει η Γερμανία που δανειζόταν με μηδενικά επιτόκια και δάνειζε ακριβά.

Η λύση εκείνη προφανώς δεν ήταν λύση και οι συζητήσεις για κούρεμα συνεχίζονταν. Τον Οκτώβριο, μάλιστα, του ίδιου χρόνου ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλος αποκάλυπτε πως «μπορεί να το επιδιώξουμε ή να μας προταθεί και να μη μας συμφέρει να το αποτρέψουμε». Ούτε και τότε ωστόσο προχώρησε τίποτε, παρά μόνο μια απάτη. Διακρίνοντας οι ξένες τράπεζες το επερχόμενο κούρεμα άρχισαν να ξεφορτώνονται τα ελληνικά ομόλογα. Και από τα 145 δισ. ευρώ, που κατείχαν στα τέλη του 2009, έμειναν με μόλις 35 δισ. στις αρχές του 2012.

Ετσι, ακριβώς, όταν έγινε το PSI οι ξένες τράπεζες είχαν ξεφορτωθεί ομόλογα 110 δισ., ενώ οι ελληνικές και τα ασφαλιστικά μας ταμεία φορτώθηκαν ακόμη περισσότερα. Με αποτέλεσμα αφ' ενός να χάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία πάνω από 10 δισ. και αφ' ετέρου να δανειστεί η Ελλάδα επιπλέον 50 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Και να χρειαστεί δεύτερη παρέμβαση, που έγινε από τη σημερινή κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να μειωθούν ακόμη περισσότερο τα χρέη και τα επιτόκια, αλλά και να συμφωνηθεί νέα ελάφρυνση αμέσως μόλις η Ελλάδα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα. Και είμαστε τώρα σ' αυτήν ακριβώς τη φάση.

Μετά τις τεράστιες θυσίες που όλοι κάνουμε, η Ελλάδα ανταποκρίθηκε στις δεσμεύσεις της και είναι η ώρα των Ευρωπαίων να ανταποκριθούν κι εκείνοι στις δικές τους. Μόνο έτσι, άλλωστε, μπορεί να απαλλαγεί οριστικά η χώρα από τα βάρη του χθες, να σταθεί στα πόδια της και να τραβήξει μπροστά. Γι' αυτό ακριβώς η κορύφωση των προσπαθειών του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στην κατεύθυνση αυτή είναι καθοριστικής σημασίας. Οχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και -προπάντων μάλιστα- για τη χώρα, το παρόν και το μέλλον της.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις