Έντυπη Έκδοση

Πες το κι έγινε!

Οταν βρέθηκα το 1961 στις ΗΠΑ είχα την ευτυχία και τη χαρά να συναντηθώ με κοντινούς και μακρινούς συγγενείς που τους ήξερα μονάχα από τα γράμματά τους και με τα δέματα της ΟΥΝΡΑ που μας έστελναν μετά τον πόλεμο με εκείνα τα παπούτσια για τις γυναίκες με το φελλό, τις πλαστικές τσάντες, τα καπέλα (τις ρεπούμπλικες δα, που πήραν το όνομά τους από τους ρεπουμπλικανούς οπαδούς!) και τις γαλέτες, αλλά και τις γαλότσες.

Οταν σε ένα φτωχικό προάστιο της Ν. Υόρκης επισκέφθηκα μια ξαδέλφη μακρινή της γυναίκας μου, ορφανό του Εμφυλίου που είχε φτάσει εκεί με ένα ειδικό πρόγραμμα για οικιακές βοηθούς, έπεσα από τα σύννεφα όταν μετά το λιτό γεύμα με «σπανακόπιτα» και ξεναγούμενος στο μικρό διαμέρισμα όπου ζούσε με τον επίσης Ελληνα σύζυγό της, οδηγήθηκα στο υπόγειο, όπου ο σύζυγος είχε εργαστήριο ξυλουργικής, ενώ εργαζόταν σε μπαρ, όπου έφτιαχνε μικροαντικείμενα τα οποία πουλούσε με δόσεις. Η έκπληξη ήταν όταν πάνω στο κομοδίνο είδα απλωμένα χαρτιά: Ειδοποιήσεις για δόσεις δανείων, φόρους, ακόμη και δημοτικά τέλη εκτός των άλλων και για το μέρος του πεζοδρομίου έξω από την πόρτα τους, για να πληρώνονται οι υπάλληλοι που έδιωχναν το χιόνι, αλλά ακόμη και για ένα ταμείο που αποζημίωνε όσους γλίστραγαν στον πάγο έξω από το σπίτι και έσπαγαν πόδια ή παΐδια! Βλέπω να μπαίνουμε σ' αυτόν τον αστερισμό.

Η ξαδέλφη, μάλιστα, μου έλεγε τότε και κάτι άλλο που χαράζει στον ορίζοντα. Νοίκιαζαν στη γειτονιά διαμερίσματα σε φτωχούς νέγρους, τους έκαναν οι μεσίτες έξωση μαζική και έτσι ανέβαιναν τα ενοίκια!

Και στα δικά μας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου