Έντυπη Έκδοση

Χαμένη στο σκάμμα

Ακόμα δεν είχα πιει τον πρωινό πικρό καφέ μου, όταν με πήρε η αδελφή μου, να μου πει για τα «συνταρακτικά» ψιλά γράμματα των χρηματοοικονομικών σελίδων των γερμανικών εφημερίδων: όσοι αγόρασαν ελληνικά ομόλογα του διεθνούς δικαίου, δικαιούνται να πάρουν τα λεφτά τους πίσω (και τα παίρνουν), σε αντίθεση με τους Ελληνες που αγόρασαν ομόλογα και τα χάσανε. «Δεν καταλαβαίνω τι μου λες» της απάντησα, «είναι σαν με πήραν τηλέφωνο από την Ταϊβάν». «Μα γιατί, μου επανέλαβε, είναι πολύ απλό, να σου εξηγήσω».

Ασε μας, βρε Ρούλα, με τις ασφαλιστικές εταιρείες εισηγμένων φτηνών ελληνικών ομολόγων του διεθνούς δικαίου... έχω δουλειά της είπα... σκάβω. Η Ζαφειρούλα τα 'χασε γιατί, προσπαθώντας να εξιχνιάσει, ως άλλη Μις Μαρπλ, το μυστήριο των νέων ομολόγων, έχασε τα παλιά αρχαιολογικά ευρήματα του τάφου της Αμφίπολης και πώς να της εξηγήσω ότι εγώ μπήκα με το κεφάλι μέσα σε μια τρύπα και σκάβω με νύχια και με δόντια για να πάω κάτω από το φουστάνι της όμορφης Καρυάτιδας με τον πτυχωτό χιτώνα και την κορδέλα κάτω από το στήθος, με την υπέροχες στητές ρώγες, που εκπτύσσονται σαν πρώιμα ανθάκια μυγδαλιάς... κάτω από τα κυματάκια του υφαντού υφάσματος στο μπούστο της... με το κομμένο χέρι της που «σηκώνει» ελαφρά το φόρεμα ίσως σε κάποιο λίκνισμα αρχαίου νεκρικού χορού, με τις μπούκλες των μαλλιών της να μοσχοβολάν δαφνέλαιο και δενδρολίβανο...

Είδα τα μάτια στα μάτια μου... είδα το βλέμμα των αγαλμάτων, φώναζα στο τηλέφωνο, κατάλαβες; Είδα πως σμίλευαν οι τεχνίτες τα βλέμματα! Είδα τις ακέφαλες σφίγγες με τα φτερά και τα πόδια τους, πως σμίλευαν τη δύναμη των ποδιών τους! Είδα σε μια μαρμάρινη πλάκα της οροφής ενός δώματος ένα ρόδακα με παλιά χρώματα: Θυμάσαι, της είπα, που ο Μπέκετ στις «Ευτυχισμένες Μέρες» αναφέρεται στον Αριστοτέλη και στα αλησμόνητα κλασικά... και πως «θάβει» εδώ και εκεί λέξεις- θραύσματα στίχων από Σέξπιρ και Αγία Γραφή, από το «Paradise lost» του Τζον Μίλτον, από τα τετράστιχα «Ρουμπαγιάτ» και από τον Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, από την «ωδή σε ένα αηδόνι» του Τζον Κιτς και από τα μελαγχολικά του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς... και θυμάσαι που η Γουίνι «θαμμένη» μέσα στο χώμα, μέχρι το κεφάλι, ακούει ήχους στην ερημιά και ένας ήχος απ' αυτούς είναι η σμίλη; Είναι όλα αυτά τραγική ειρωνεία; Αραγε; Πες μου... είναι; Δεν ξέρω, είπε, δεν ξέρω: τρέχω να βρω στα γερμανικά ένα βιβλίο για τις θαμμένες λέξεις στα έργα του Μπέκετ... κι εγώ γέμισα μια κούπα με ζεστό καφέ, κάθισα στη σεζλόνγκ, έκλεισα τα μάτια και συνέχισα το σκάψιμο. Σαν το μικρό μυρμήγκι πάνω στον «τάφο» της Γουίνι γέμιζα μικρά σακίδια άμμου με τις χούφτες μου και κουβαλώντας τα στην πλάτη, τα έβγαζα ένα ένα έξω... προσεκτικά, μη και με πάρει είδηση ο Κέρβερος στην άσπρη πλαστική καρέκλα κάτω από την ομπρέλα. Αλλά ο υπερόπτης, ούτε που με είδε, τόσο μικροσκοπική, που ήμουνα... ευτυχώς, γιατί θα με είχε αναφέρει στους ανώτερούς του. Τρεις νύχτες έσκαβα και γέμιζα τα μικρά μου τσουβαλάκια και τρεις μέρες κρυβόμουν κάτω από τη μασχάλη της Καρυάτιδας μη και με βρει το σκουπάκι του αρχαιολόγου και με ξεσκονίσει... και όπως έσκαβα, είδα αχνά με το φως της πανσελήνου που έμπαινε λοξά από την είσοδο μια ξύλινη σκάλα που την κατέβηκα με κόπο όπως στα όνειρα: Ενας μικρός κίτρινος εκσκαφέας και τρεις εργάτες νεκροταφείου με περίμεναν που είχα αργήσει. Μ' ένα μικρό νεύμα του κεφαλιού μου, άρχισε αμέσως η εκταφή του πατέρα μου. Εβαλα το χέρι στα μάτια μου και κοιτούσα από μια χαραμάδα των δακτύλων. Με τρία «γκαπ» και τρεις χαψιές είχαν σπάσει τα ψεύτικα μάρμαρα και είχαν βγάλει χώμα και λείψανο. Μάζεψαν πέντε-έξι κόκκαλα σε ένα τσουβάλι... τοποθέτησαν πάνω πάνω το κρανίο και ακούμπησαν τα ευρήματα στη ρίζα μιας ακακίας: είναι καλά χωνεμένος ο νεκρός, είπε ο «αρχηγός» και εγώ έβαλα ένα χαρτονόμισμα στην ανοιχτή του παλάμη:

Η άμμος της κλεψύδρας θύμιζε το τέλος.

Δυσκολευόμουν ν' αποδείξω τις σκέψεις

της κατάληξης αυτής. Η εξόρυξη των ορυκτών

διέψευσε τους δισταγμούς των αρχαιολόγων.

Είχαν στηρίξει την επιχειρηματολογία τους

στην κίνηση ανάμεσα στην ιστορία και τον μύθο

«Εργοτάξιο» (Απόσπασμα) του Αλέξανδρου Αηδώνη

Από την ποιητική συλλογή «Η αποκαθήλωση του πορτραίτου».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ