Έντυπη Έκδοση

ΣOΣIALERT

Η εκλογική επιβίωση, πρώτο μέλημα της Χαριλάου Τρικούπη

Βασικό στοιχείο των εσωκομματικών ισορροπιών του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει καταδείξει πως δεν στοχεύει να αποσυρθεί δίνοντας δαχτυλίδι σε κάποιον από τους επίδοξους δελφίνους

Τους όρους της εκλογικής επιβίωσής τους και της μετεκλογικής πολιτικής και οργανωτικής ανασυγκρότησης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου ψάχνουν αυτή την περίοδο στο ΠΑΣΟΚ, και ειδικά στο επιτελείο του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, έχοντας επίγνωση ότι «ο πολιτικός χρόνος πιέζει ασφυκτικά» και μόνο με ένα «θαύμα» η συγκυβέρνηση μπορεί να αποφύγει την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες με αφορμή την προεδρική εκλογή, βρίσκεται πλέον σε φάση αναπροσαρμογής της τακτικής του.

Βασικό μέλημα της Χαριλάου Τρικούπη, που θεωρεί δεδομένη την εκλογική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να κρατηθεί στο πολιτικό παιχνίδι και στοχεύει σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα ανάλογο με αυτό της Ελιάς στις ευρωεκλογές.

Σε αυτό το πλαίσιο ο Ευάγγελος Βενιζέλος πήρε την πρωτοβουλία στις αρχές της εβδομάδας και άνοιξε θέμα αλλαγής του εκλογικού νόμου, πιέζοντας τη Ν.Δ. με τις δύο «προγραμματικές συμφωνίες» της κυβέρνησης Σαμαρά. Η Χαριλάου Τρικούπη αυτό που επιδιώκει είναι η μείωση του μπόνους των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα και συζητά επίσης το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών.

Από τις περιγραφές συνεργατών του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για τις δυνατότητες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, το μόνο λογικό συμπέρασμα που αποκομίζει κάποιος είναι πως η όλη συζήτηση που γίνεται αυτή τη στιγμή για την ύπαρξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που θα οδηγήσει σε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έχει μοναδικό στόχο τη διάλυση της ΔΗΜΑΡ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Στη μεν πρώτη περίπτωση αυτό εκλαμβάνεται ως δώρο για το ΠΑΣΟΚ, ενώ το δεύτερο υπό προϋποθέσεις λειτουργεί ως δώρο για τον Αντώνη Σαμαρά και τη Ν.Δ.

Το πρώτο πράγμα που ξέρουν και δεν το κρύβουν, τόσο ο Ευάγγελος Βενιζέλος όσο και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, αλλά και οι σύμμαχες δυνάμεις που θέλουν την ίδρυση της Δημοκρατικής Παράταξης, είναι πως αν θέλουν να ελπίζουν θα πρέπει να κατέλθουν ενωμένοι στις εκλογές, παραμερίζοντας τις όποιες διαφορές τους.

Στη συγκεκριμένη συγκυρία δύο είναι τα ζητήματα που απασχολούν το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και της Ελιάς. Το πρώτο είναι η ομάδα Λυκούδη, η οποία αποχώρησε πρόσφατα από τη ΔΗΜΑΡ και θέλει το χρόνο της για να ωριμάσει και στο εσωτερικό της η προοπτική της ένταξής της στη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη.

Το δεύτερο είναι να «ολοκληρωθεί» η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο «ρεαλισμό», την οποία παρακολουθούν και με τον τρόπο τους την ενθαρρύνουν από τη Χαριλάου Τρικούπη.

Κοινή συνισταμένη των αντιλήψεων όλων των στελεχών του ΠΑΣΟΚ είναι ότι η ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται όρος «εκ των ων ουκ άνευ» για την ανασυγκρότηση του κόμματος και της παράταξης, διότι θεωρούν πως έτσι το ΠΑΣΟΚ θα βγει «δικαιωμένο» από την πολιτική που ακολούθησε την προηγούμενη 5ετία.

Σ' αυτό το πλαίσιο και παρά τις εντάσεις, το διχασμό και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, το οποίο κατατρώει το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, όλες οι πλευρές θεωρείται απίθανο να τραβήξουν το σχοινί πέρα από το σημείο εκείνο που θα οδηγούσε στη διάσπαση, πριν από τις εκλογές. Το κυρίαρχο στοιχείο στην προσέγγισή τους είναι πως «όταν πριονίζεται το κλαδί που καθόμαστε όλοι, αυτό δεν συμφέρει κανέναν». Με τον τρόπο αυτό καταλήγουν στη συνύπαρξη μέσα από λεπτές ισορροπίες.

Φερόμενοι ως δελφίνοι, όπως οι Φίλιππος Σαχινίδης και Θάνος Μωραΐτης, στις δημόσιες παρεμβάσεις τους κινούνται «παραταξιακά». Εδωσαν μάλιστα και το «παρών» στην πρώτη συγκέντρωση στελεχών για τη Δημοκρατική Παράταξη. Στάση σιωπής τηρεί η Φώφη Γεννηματά, η οποία αποφεύγει εδώ και καιρό να εκτεθεί στο δημόσιο λόγο.

Από την άλλη μεριά, με καχυποψία αντιμετωπίζεται η περίπτωση Χρυσοχοΐδη και δευτερευόντως η περίπτωση Λοβέρδου, καθώς ο πρώτος άνοιξε μέτωπο με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ενώ ο δεύτερος είχε ανοίξει μέτωπα στην κυβέρνηση το προηγούμενο διάστημα ως υπουργός Παιδείας.

Βασικό στοιχείο των εσωκομματικών ισορροπιών του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει καταδείξει πως δεν στοχεύει να αποσυρθεί δίνοντας δαχτυλίδι σε κάποιον από τους επίδοξους δελφίνους του ΠΑΣΟΚ, αντίθετα θέλει να επιστρέψει όταν «ωριμάσουν» οι συνθήκες, που τοποθετούνται μετά τις επερχόμενες εθνικές εκλογές.

Η μόνη συζήτηση που αποκτά νόημα αυτή τη στιγμή στο ΠΑΣΟΚ είναι αν θα μπει ή δεν θα μπει στην επόμενη κυβέρνηση, στην περίπτωση που είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ και δεύτερη η Ν.Δ. Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και των άλλων δυνάμεων της Κεντροαριστεράς η κατάσταση μοιάζει με «τοπίο στην ομίχλη».

Ξεκάθαρη και κάθετη άποψη, ότι η ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς περνάει μέσα από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, έχουν στελέχη όπως ο Χρήστος Πρωτόπαπας και ο Κώστας Σκανδαλίδης. Από την άλλη μεριά υπάρχουν κάποια στελέχη των κινήσεων που συγκροτούσαν την Ελιά, όπως ο Ηλίας Μόσιαλος, οι οποίοι φέρονται ανοιχτοί στο να συζητήσουν τη δυνατότητα μιας προσέγγισης της Δημοκρατικής Παράταξης με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εχει ενδιαφέρον μάλιστα το γεγονός ότι η πρωτοβουλία των κινήσεων της Ελιάς, που ζήτησαν επίσπευση των διαδικασιών για τη συγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, ζητούν συλλογική ηγεσία υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο και ταυτόχρονα σημειώνουν ότι «η σημερινή κυβέρνηση εθνικής ανάγκης αποτελεί υπό τις παρούσες συνθήκες τη μόνη εφικτή λύση, αλλά όχι επαρκή για τις προκλήσεις του μέλλοντος».

Σε κάθε περίπτωση η πρωτοβουλία Βενιζέλου για αλλαγή του εκλογικού νόμου, εκτός από τους προφανείς λόγους εκλογικής επιβίωσης του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, εκ των πραγμάτων ανοίγει τη συζήτηση στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας της χώρας για μια κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
ΠΑΣΟΚ