Έντυπη Έκδοση

«Βαϊμαρικές» και άλλες εμμονές

Μια από τις πλέον ευχάριστες ειδήσεις της περασμένης εβδομάδας ήταν ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση το ΚΚΕ -και όχι η Χ.Α.- είναι το τρίτο κόμμα μετά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πολλά για το ενδεχόμενο σύστασης μιας συγκροτημένης ενωμένης Αριστεράς, όπου τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ θα έβγαιναν ωφελημένοι, αφού η τέως γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα είχε πει κάποτε στους δημοσιογράφους ότι απέκλειε κάθε μορφή συνεργασίας.

 Εκανε μάλιστα δήλωση του τύπου «Τι τα θέλετε τα άλλα κόμματα; Αφήστε τα και πυκνώστε τις γραμμές του ΚΚΕ μέχρι πρόκλησης συνωστισμού». Αλλωστε όλοι το ξέρουμε: ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρετεί δουλικά ξένα συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Αν σε αυτό προσθέσεις και τον «κρυπτοαντιευρωπαϊσμό» του και τη δραχμολαγνεία που του αποδιδόταν από την άλλη πλευρά (μέχρι να κάνει, μέσω στοχαστικής αναδίπλωσης -ή κωλοτούμπας-, την αναγκαία στροφή, κάτι που πολύ απογοήτευσε τους εχθρούς του που τον ήθελαν απομονωμένο από την υπόλοιπη Ευρώπη), τότε έχεις τον «οδικό χάρτη» του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν τω μεταξύ τα εκατέρωθεν πυρά μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης τελειωμό δεν έχουν, με προεξάρχουσα την καλλικέλαδο Σ. Βούλτεψη και τα εξυπνακίστικα σχόλια: «Μόνον ανάσταση νεκρών δεν υπόσχεται ο Τσίπρας». Σχόλιο γράφοντος: Οχι ανάσταση νεκρών, που άλλωστε αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα και δεν θα χώραγαν στη γη, αλλά γιατί να μην υποσχεθεί τη μακροζωία των ζώντων; Να γίνει η Ελλάδα μία απέραντη πλην βελτιωμένη έκδοση της Ικαρίας, όπου ο μέσος όρος ηλικίας θα είναι τα διακόσια και οι εκατοντάχρονοι μεσήλικες θα πίνουν ανέμελα το ουζάκι τους, εις πείσμα της «Bild» και άλλων γερμανικών ταμπλόιντ;

Αυτή η πόλωση δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν από τους δύο. Ιδιαίτερα στον ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα πλέον θα πρέπει να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις σαν μιτερανική ήρεμη δύναμη, αντί να πέφτει στις έντεχνες παγίδες που του στήνονται κυρίως από τα (βαλτά) ακροδεξιά στοιχεία που χρησιμοποιεί ως σιδερένια γροθιά η Κεντροδεξιά του Αντ. Σαμαρά. Αν κρίνω από τα γραφόμενα στον Τύπο («Το Βήμα», 16.9.2014. ηλεκτρονική έκδοση), ο πρωθυπουργός μας υπήρξε άλλη μια φορά «ο Αγιος Σώστης της Ελλάδας» αλλά και κατ' επέκταση όλης της Ευρώπης και του κόσμου, γιατί δεν θα εκραγεί τρίτη παγκόσμια σύρραξη, αφού «Δεν θα υπάρξει Βαϊμάρη στην Ελλάδα», όπως τόνισε στην επίσημη μάζωξη των «International New York Times» και της «Καθημερινής», όπου είχε θέμα συζητήσεως το «Δημοκρατία υπό πίεση».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σαμαράς αναφέρεται στη Βαϊμάρη όπου η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Εμπερτ κατέφυγε για λόγους ασφαλείας εξαιτίας των ταραχών που προκαλούσαν οι Σπαρτακιστές (αργότερα Κομμουνιστές) στο Βερολίνο. Αλλά γιατί να γίνει η Ελλάδα Βαϊμάρη, ώστε να δοθεί η ευκαιρία να μας σώσει η λαοπρόβλητη κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, να δούμε ποιος κίνδυνος «βαϊμαροποίησης» απειλούσε την Ελλάδα. Το κοινό σημείο σύγκλισης είναι το μεγάλο χρέος που ταλαιπωρούσε αφάνταστα τις δύο χώρες (και ταλαιπωρεί ακόμα την Ελλάδα). Η Γερμανία χρεοκόπησε το 1924. Ανέκαμψε με αμερικανικά δάνεια (the Dawes plan). Εζησε μια εποχή σχετικής ευμάρειας αλλά και μεγάλης πνευματικής αναγέννησης (Αρχιτεκτονική, Μουσική, Λογοτεχνία, Θέατρο, Κινηματογράφος κ.λπ.) από το τέλος του 1924 έως το κραχ του χρηματιστηρίου των ΗΠΑ, το 1929, οπότε της ζήτησαν άμεση επιστροφή των δανείων που είχε λάβει. Η φτώχεια και η δυστυχία επανέκαμψαν στη Γερμανία, κάτι που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον ο Αντολφ Χίτλερ, ηγέτης του ναζιστικού κόμματος. Μέσα στην ακυβερνησία και την αστάθεια ο πρόεδρος της χώρας Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, με τις αυξημένες εξουσίες που του είχε παραχωρήσει το Σύνταγμα, δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ορκίσει καγκελάριο τον Χίτλερ στις 30 Ιανουαρίου 1933. Αυτός ξεκίνησε το εθνοσωτήριο έργο του με την εξόντωση των Εβραίων και των κομμουνιστών, που είχαν πολύ αξιόλογη δύναμη (είχαν κερδίσει 100 έδρες τον Νοέμβριο του 1932).

Είναι ή θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα όμοια με τη Βαϊμάρη, ή κινδυνολογεί ο Σαμαράς παρουσιαζόμενος ως αυτόκλητος σωτήρας, συνεχίζοντας την εκβιαστική τρομοκράτηση που μαζί με τον ιταμό εκφοβισμό των γερμανικών ταμπλόιντ τούς απέφεραν τα αναμενόμενα κέρδη το 2012; Αλλά πώς μας γλίτωσε από μια ενδεχόμενη βαϊμαροποίηση; Υπάρχει κανένας χαρισματικός ναζί, ως ο Χίτλερ ή κανένας σταλινικός Ερνστ Τέλμαν του ΚΚΓ, που μαζί με τους ναζί επιδίδονταν σε εξοντωτικές μάχες μέσα στο Βερολίνο; Θα μπορούσε να συμβεί κάτι ανάλογο στην Ελλάδα του 1912, '13 ή '14; Η απάντηση είναι όχι. Μένει βέβαια το χρέος και αυτό αποτελεί τη «μεγάλη νίκη» της συγκυβέρνησης, που με απίστευτα πλεγματική στάση αρνείται να διαπραγματευθεί και οι ξένοι, γνωρίζοντας την ολιγωρία τους, δεν ακούν κουβέντα για διαπραγματεύσεις, υπενθυμίζοντάς τους ad nauseam τις ανειλημμένες υποχρεώσεις τους.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση που δεν θα συνάψει πελατειακές σχέσεις υποτέλειας. Που δεν θα αναλάβει την εξουσία για αρπαγή του δημόσιου πλούτου (ό,τι έχει απομείνει). Που θα ακολουθήσει απαρέγκλιτα μια αναπτυξιακή πολιτική με ένα μίνιμουμ δανεισμού που θα ελαχιστοποιείται βαθμιαία. Που θα σέβεται τη νοημοσύνη και του τελευταίου πολίτη και θα είναι πάντα αρωγός του και όχι φοροεισπράκτοράς του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και ο πολίτης θα μετέρχεται παντός είδους κουτοπονηριές για να φοροδιαφύγει, χωρίς να πληρώνει το δίκαια αναλογούν σε αυτόν ποσό φορολόγησής του και χωρίς να εισπράττει ασύστολα παχυλές συντάξεις εκλιπόντων. Θα δούμε ποτέ μια τέτοια κυβέρνηση;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Η άποψή μου - Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ