Έντυπη Έκδοση

ΣΚΟΤΙΑ: ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΒΓΑΛΕ «ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ»

Κατέβασε τα κιλτ η πλειοψηφία

Στη μαζική κινητοποίηση της περασμένης εβδομάδας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σχημάτισαν με τα σώματά τους ένα γιγαντιαίο «V» στις δύο κεντρικές λεωφόρους της Βαρκελώνης

Το ραντεβού με την Ιστορία θα καθυστερήσει τουλάχιστον μια γενιά για τους Σκοτσέζους, μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της περασμένης Πέμπτης, που έδειξε ξεκάθαρα ότι οι Κέλτες δεν είναι ακόμη έτοιμοι για ανεξαρτησία.

Οι έσω και έξω πιέσεις λειτούργησαν καταλυτικά στο αποτέλεσμα Οι έσω και έξω πιέσεις λειτούργησαν καταλυτικά στο αποτέλεσμα Οπως έσπευσε να τονίσει ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, φανερά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, το θέμα του δημοψηφίσματος έκλεισε για τουλάχιστον μια γενιά, καθώς δεν προβλέπεται επανάληψή του.

Η επόμενη μέρα βρίσκει τον Αλεξ Σάλμοντ, τον «Βασιλιά Αλεξ» όπως τον αποκαλούν οι υποστηρικτές του, απογοητευμένο αλλά όχι ταπεινωμένο από το αποτέλεσμα, καθώς το γεγονός ότι το 44% των συμπατριωτών του, κυρίως νέοι, στρατεύτηκαν στο πλευρό του αποτελεί προσωπική του επιτυχία.

«Τον μεγαλύτερο θρίαμβο στην πολιτική του καριέρα», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το γερμανικό «Spiegel».

Το ερώτημα που παραμένει αφορά τους λόγους για τους οποίους η καμπάνια κατά της ανεξαρτησίας της Σκοτίας κατάφερε να κερδίσει, όταν στα 307 χρόνια αναγκαστικής συγκατοίκησης με τους Αγγλους, οι Σκοτσέζοι υπερασπίζονταν πάντα τη διαφορετική τους ταυτότητα, τονίζοντας ότι είναι Σκοτσέζοι και όχι Βρετανοί Αγγλοσάξονες.

Οπως όλα δείχνουν, ο πόθος της ανεξαρτησίας δεν διοχετεύθηκε σε όλες τις γενιές που ακολούθησαν, καθώς οι Σκοτσέζοι έμαθαν να ζουν και να σκέφτονται σαν Βρετανοί και να ονειρεύονται ως Σκοτσέζοι.

Οταν ο Αλεξ Σάλμοντ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, άρχισε να θέτει στις πολιτικές του ομιλίες το θέμα της ανεξαρτησίας, ελάχιστοι συμπατριώτες του τον θεωρούσαν λογικό. Και όταν στις 15 Οκτωβρίου του 2012 ανακοίνωσε στο Εδιμβούργο την απόφαση να οδηγήσει τη χώρα σε δημοψήφισμα με ένα και μόνο ερώτημα, «την ανεξαρτησία ή μη από το Ηνωμένο Βασίλειο», μόνο ένας στους τρεις από τα 4,2 εκατομμύρια ψηφοφόρους είχαν το ίδιο όραμα με εκείνον.

Στους 18 μήνες που ακολούθησαν πολλά άλλαξαν, όχι όμως και ο φόβος των Σκοτσέζων, κυρίως των ηλικιωμένων, να απαγκιστρωθούν από τους Αγγλους.

Μέσα στο διάστημα αυτό έγιναν περισσότερες από 60 δημοσκοπήσεις για λογαριασμό εφημερίδων και άλλων οργανισμών, με το «όχι» να προηγείται σχεδόν σε όλες, σύμφωνα με τον ειδικό στις δημοσκοπήσεις καθηγητή Τζον Κέρτις.

«Αυτός ήταν και ο λόγος που οι πολιτικοί στο Λονδίνο βρέθηκαν σε πανικό, όταν δέκα ημέρες πριν από τις κάλπες, τα ποσοστά μεταβλήθηκαν σημαντικά, με το «ναι» να κερδίζει έδαφος».

Νοοτροπία και οικονομία

Ομως το διάστημα δεν ήταν αρκετό για να αλλάξει μια νοοτροπία τριών και πλέον αιώνων όπου οι Σκοτσέζοι, όπως και ο Αλεξ Σάλμοντ, μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν μέσα σε ένα βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα που προωθούσε την αντίληψη ότι δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς το νότο.

Οπως αναφέρει το «Spiegel», ο ίδιος ο «αρχιτέκτονας του δημοψηφίσματος» είχε παραδεχτεί πριν από χρόνια ότι είχε την ίδια άποψη μέχρι που σπούδασε Οικονομικά.

Σύμφωνα με τη Scottish Social Attitudes Survey, μόλις τα τελευταία χρόνια οι Σκοτσέζοι άρχισαν να νιώθουν περισσότερο Βρετανοί από ποτέ.

Σε έρευνα που έγινε το 2011, το 85% υποστήριζε με πάθος ότι είναι Σκοτσέζοι κι όχι Βρετανοί ενώ τρία χρόνια αργότερα το 75% υπερασπιζόταν αυτήν του την ταυτότητα.

Τώρα το 1/3 των Σκοτσέζων υπερασπίζεται τη σκοτσέζικη αλλά και τη βρετανική του ταυτότητα, το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1997, όταν ο Τόνι Μπλερ επέλεξε να δώσει αυτονομία στο Εδιμβούργο έχοντας απέναντί του τα 3/4 των Σκοτσέζων που αρνούνταν ότι είναι Βρετανοί.

Εξίσου καθοριστικός ήταν ο οικονομικός παράγοντας και η οικονομική κρίση στην Ε.Ε. που έχει αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά ανεργίας.

Η πίεση που ασκήθηκε τους τελευταίους μήνες από διεθνείς και βρετανικούς οικονομικούς κύκλους σχετικά με την ικανότητα του Εδιμβούργου να διαχειριστεί εξ ολοκλήρου τα οικονομικά της χώρας, η οποία δεν ήξερε ούτε ποιο θα ήταν το νόμισμά της σε περίπτωση ανεξαρτησίας, λειτούργησε καταλυτικά υπέρ της διατήρησης της υπάρχουσας κατάστασης.

Τα πετρελαϊκά αποθέματα και η δυνατότητα της Σκοτίας να ενταχθεί στη λίστα με τις 20 πιο πλούσιες χώρες δεν έπεισε τους Σκοτσέζους, που προτίμησαν να δεχτούν την περαιτέρω μείωση φόρων που τους πρόσφερε το Λονδίνο από την πεποίθηση του Κοινοβουλίου τους ότι σε μια ανεξάρτητη Σκοτία κάθε πολίτης θα γινόταν κατά 1.000 λίρες πλουσιότερος.

Ο Αλεξ Σάλμοντ, που κλείνει φέτος τα 60 του χρόνια, είναι άγνωστο εάν θα καταφέρει να δει το όνειρο της ζωής του να πραγματοποιείται. Και μπορεί στην 30χρονη πολιτική του καριέρα πολλοί να τον κατηγόρησαν ότι το κίνητρο του ήταν η δίψα για εξουσία, κανείς όμως δεν αμφισβήτησε το πολιτικό του ταλέντο, την ευγλωττία του και την ικανότητά του να δημιουργεί δεσμούς με τους ψηφοφόρους του - ούτε καν οι Βρετανοί πολιτικοί του αντίπαλοι, που τον αντιμετώπιζαν σαν «Σκοτσέζο αγρότη».

(Πηγές: BBC, Guardian, Spiegel)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοψηφίσματα
Σκοτία