Έντυπη Έκδοση

«Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη»

(Οδ. Ελύτης, «Ηλιος ο Πρώτος»)

«...που ξέγραψε τη θλίψη», ναι, «...φτάνοντας ώς τη μνήμη της ελευθερίας». Τόσο μνημονικώς παραμυθητικός ο λόγος του θεοπρόπου μας. Ο Οδυσσέας Ελύτης τυπώνει στα 1943 τον «Ηλιο» του τον «Πρώτο», μέσα στα σκοτάδια της ιταλογερμανοβουλγάρικης Κατοχής, «...μες στα σκοτεινά».

 Κι αμέσως μετά, το 1945, μας χαρίζει την ελεγεία για την εποποιία μας, το αδιάσειστον, αστεμφές «Ασμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»: για τον προσωπικό και του Γένους του εαυτό του. Κι εκεί δείχνει από «το αίμα της αψηφισιάς», πώς, με ποιον καθ' ημάς Τρόπον, «Ελληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο», τον ανάντην της ανηφοριάς, «που ξέγραψε τη θλίψη».

Σε τέτοια ξέπνοη ζωή, σε θλίψη και νέα Κατοχή, ξανασέρνεται η πολύπαθη «Μνήμη του λαού μου», που «σε λένε Πίνδο και σε λένε Αθω». Κι όμως το γνωρίζουμε εμείς οι Ιλιαδορωμηοί με την πολύπλαγκτον αργόσυρτη διάρκεια του αντιστασιακού μας πείσματος, «τόσων χιλιάδων χρόνων η φωνή». Πάντοτε, ξανά και ξανά, με το «φτου κι απ' την οργή» του πρωτομνήμονός μας Κωστή Μοσκώφ, «Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα». Πάλι. Και ξανά πάλι. Και «πάλι ομοιώθηκα» και «των φονιάδων το αίμα με φως ξεπληρώνω... Μακρινή Μητέρα. Ρόδο μου αμάραντο». Τότε, «Ο Αδης επικράνθη». Και ψάλλει υμνητικός ο Οδυσσέας του Ατρέπτου μας: «Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο Ηλιος. Αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!» (Το Αξιον εστί, Ε').

Μ' αυτήν την ιδρυτική μας αψηφισιά, της αψηφισιάς κι εμείς έκγονοι, θα την ξεγράψουμε την θλίψη και την νέα Κατοχή, των ημετέρων και των ξένων αρπακτικών.

...Χωρίς αίματος, όπως θα το 'γραφε ο ελληνοπόλος Σπυρίδων Ζαμπέλιος. Αρκεί το του παλληκαριού, του Φύσσα αγνισμού αίμα, όπως κι εκείνο το αδικοχυμένο των «λαθρομεταναστών», που λαθραίοι «Ελληνες» μιας λάθρα πατριωτίλας, έχυσαν με τέτοια γερμανίζουσα θηριωδία, τύπου «μετα-μέρκελ ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Αυτή η μνημονιακή, η εκ των νεοδωσιλόγων θλίψη, έχει κατακλύσει την μικρή, άξενη πατρίδα, ξένοι πια στην δική τους μητρίδα κι εμείς, οι δικοί. Της θλίψης αυτής πρωτομαΐστορες, αυτουργοί πρωτουργοί και «αρπαλίκιον», είναι η παραδημοκρατική και ξενομπάτισσα δικομματίλα, που διαγούμισε και κατέχει την των Ελλήνων τιμήν και χώραν. Είναι εκείνοι που κρύβονται στην λίστα Λαγκάρντ, είναι κι οι άλλοι -οι ίδιοι- που κρύβουν την λίστα Λαγκάρντ και την Λιχτενστάιν και την ολλανδική και λονδρέζικη λίστα και τα ΚΥΣΕΑ, ολυμπιακά αρπαλίκια και παντοβορβορώδη τοξικά συνομόλογα της ατιμίας τους. Κι είναι παντού γραμμένη η θλίψη της Ελλάδας, παντού γεγραμμένη και ουδέποτε παραγεγραμμένη. Οσο κι αν το παίζουν καθυστέρηση κι εκφοβιστικές μπουρμουλήθρες βλακείας, οι κλεπτοβλακεύοντες της δικομματίλας. Διότι η θλίψη δεν θα λήξει. Η θλίψη παρατείνεται επί γενεάς δεκατέτταρας, έως και οπόσας αδήλους, με τα παιδιά μας που ξενιτεύονται. Με τα παιδιά μας, που δεν τα γεννούν πια οι γονείς τους, γιατί αυτοί δεν ξέρουν αλλοιώς πώς να θρέψουν την θλίψη, και με τα εκατομμύρια η θλίψη των ανέργων εκ των έργων σας «Και ημέρα Κρίσεως»; «Εμείς αδελφοί, εμείς η μέρα της Κρίσεως»!

«Ερινύες Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν...»

(Ηράκλειτος, απόσπ. 74)

«Ηλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα», ετυμηγορεί ο φωτεινός Σκοτεινός. Ο «ήλιος» του ΠΑΣΟΚ κι ο σκοταδισμός ο νεοδημοκρατικός, δεν θα τα υπερβούν, άμετρα, τα μέτρα... «Ει δε μη, Ερινύες, Δίκης επίκουροι, εξευρήσουσιν». Θα τους βρουν! Και πρώτη η Αληκτώ, διότι δεν λήγει μέχρι την τιμωρίαν -τίσιν των εναγών η ύβρις τους. Και η Τισιφόνη, για να φονεύσει με εξαγνισμού καθάρματα, τα μνημονιακά καθάρματα. Καθαρμούς θα επιβάλλει και η τρίτη και καλλίτερη των Σεμνών, η Σεμνή Ερινύς Μέγαιρα, διότι εμέγηρε εναντίον των τοξικών συνομολόγων τής δικομματίλας, ο μέγας της Ελλάδας κοπετός. Και η Δίκη θα δικαιώσει την αδικηθείσα, συληθείσα, Ιλιαδορωμηοσύνη.

Την αμέσως μετά εποχή των Διδύμων Πύργων, με μετέφεραν με φορείο, από το Βραχάσι, στον ΟΤΕ Ηρακλείου Κρήτης για μια εκπομπή. Με φορείο, διότι συνέχιζα την απεργία πείνας με τους επτά Βραχασιώτες, ως Προμηθείς κατά του Κράτους και της Βίας, που μας κατέτρωγαν το συκώτι κι ό,τι απέμενε από σαρκίον. Στο στούντιο των Αθηνών, τρία φερέφωνα των ΗΠΑνθρώπων έγλειφαν σχολιοπρεπώς την Αστερόεσσαν. Μόλις τους πρωτόπα τον Ηράκλειτον, τότε, αριφραδής παπαγαλίνα εγχωρία, τσιρίζοντας με επάρκειαν την απαιδευσίαν της, σηκώθηκε κι έφυγε έντρομη από την εκπομπή -μήπως και την παρακολουθούσε η Πρεσβεία- με την εξής σοφολογιωτάτην κενότητα: -Τι δουλειά έχει ο Ηράκλειτος με τους Διδύμους Πύργους; - Της απάντησα, τεθλιμμένος κι εγώ, ότι εντελώς κατά προορατικήν συγκυρίαν, αι Σεμναί - Ερινύες είχαν φτερά! Φτερωτές, όπως τα αεροπλάνα κατά των διδύμων αθωοενόχων πύργων. Ετσι και για την δική μας εδώ δικομματίλα: Θα 'ρθουν, φτερωτές Ερινύες, επί πτερύγων Ελληνίδων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Γνώμες/Απόψεις
Αναλύσεις
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις