Έντυπη Έκδοση

Παπαγάλος και μαϊμού. Ιστορία πάθους και... «πολιτικής»

Από το βιβλίο του γνωστού συγγραφέα Τζούλιαν Μπαρνς «Ζωή σε τρία επίπεδα» αντιγράφω επί λέξει την περιγραφή στο καμαρίνι της Σάρας Μπερνάρ στο Παρίσι του περασμένου αιώνα: "Στη μέση του στούντιο υπάρχει ένα κλουβί με μια μικροσκοπική μαϊμού κι έναν παπαγάλο με τεράστιο ράμφος.

Η μαϊμού γυρίζει σαν σβούρα γύρω από την κούνια του παπαγάλου και τον παιδεύει ασταμάτητα, ξεριζώνοντάς του τα φτερά και βασανίζοντάς τον. Παρ' όλο που ο παπαγάλος θα μπορούσε κάλλιστα να κόψει τη μαϊμού στα δύο με το ράμφος του, δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να βγάζει κάτι σπαραξικάρδια παραπονεμένα κρωξίματα. Ο Γκονκούρ λυπάται τον καημένο τον παπαγάλο και σχολιάζει τη φριχτή ζωή που είναι αναγκασμένος να υπομένει. Τότε του εξηγούν ότι όταν κάποτε χώρισαν το πουλί και το ζώο, ο παπαγάλος κόντεψε να ψοφήσει από τη θλίψη του και συνήλθε μόνο αφού τον έβαλαν στο ίδιο κλουβί με τον βασανιστή του".

Πόσες τέτοιες σχέσεις βασανιστικής αγάπης και πάθους του ενός για τον άλλον και μεταξύ τους δεν γράφει η ίδια η ζωή ανθρώπων εκτός ή εντός "κεκλεισμένων θυρών" άλλοτε γνωστές άλλοτε όχι και κυρίως "οι επαγγελματίες των διαζυγίων" έχουν ακούσει πριν ή μετά "τον διακανονισμό διαφορών" αν δεν έχει γίνει δυνατή η "αποτοξίνωση από την εξάρτηση για τα ίδια και τα ίδια". Αυτά για την ιδιωτική ζωή "ζώων και ανθρώπων", καλά προστατευμένη σε "κλουβί".

Αλλά και στη δημόσια ζωή πώς να διαφεύγει μια σύγκριση και μεταφορά κοινών στοιχείων "εθισμού σε σχέσεις πάθους" βασανιστικά θύματος και θύτη στο ίδιο "κλουβί συμβίωσης" σε καμαρίνια ηθοποιών; Κι αν δεν διακινδυνεύει η... "σκέψη μεταφοράς" να θεωρηθεί υβριστική, "λαός" και "κυβέρνησή του με ή χωρίς στολή" θα καθρεφτίζονταν σε τέτοιους ρόλους.

Το ερώτημα παραμένει αν πρώτα "το αβγό γεννά την κότα ή η κότα το αβγό". Πρώτα το "βίτσιο γεννιέται του παπαγάλου" που τροφοδοτεί την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά κάθε μαϊμούς ή πρώτα το... "ζώον" η μαϊμού έχει το δικό της και εμφυσά και διατηρεί το ανεξέλεγκτο "πάθος του... παπαγάλου" και αλληλοτροφοδοτούμενα;

Ισως... να υπάρχει κάπου και... τώρα... ένας λαός με βίτσιο να τον ξεπουπουλιάζει μια... μαϊμού κυβέρνηση. Αλλά και αντιπολίτευση που έχει την ίδια νοοτροπία να περιμένει να ασκούν μαζί στο ίδιο κλουβί το... βίτσιο τους στο "ξεπουπουλιασμένο θύμα", που όμως μόνο "σκούζει" αλλά ωσάν επιπλέον και..." με απόλαυση πάθους". Χωρίς ούτε καν να σκέπτεται "Αλλον Δρόμο" ελευθερίας και υγείας όλων σε όλους τους ρόλους συμμετοχής τους στη ζωή.

Σημ.: Είναι πολύ να ζητήσω τη... "θυσία" μιας ξανα-ανάγνωσης της παραπάνω περιγραφής "στο ίδιο κλουβί" με αυτή την... αλλαγή προσώπων πάθους στη... μοντέρνα ιδιωτική ή και... πολιτική ζωή; Και ας αφήσουμε τα καμαρίνια των Παρισίων, αλλά στην ελληνική επαρχία μας ας ακούσουμε τον δικό μας Καζαντζίδη που τραγουδούσε ως "λαός": "η δική μου η θυσία χωρίς νόημα και ουσία". Αλίμονο όμως σε όποιον συνηθίζει να απολαμβάνει το... βίτσιο ως "μονόδρομο σε κλουβί ιδιωτικώς ή δημοσίως" διότι δήθεν "Αλλος Δρόμος" δεν υπάρχει».

Γιώργος Σμοκοβίτης

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν